II SA/Gl 641/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant referent Katarzyna Wajs, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), orzekł o cofnięciu K. P. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B. W uzasadnieniu organ administracji powołał się na wynik badań lekarskich przeprowadzonych w dniu [...]r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S., stwierdzający istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, z wyznaczeniem terminu badania kontrolnego na dzień [...]r. Po rozpatrzeniu odwołania K. P. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Jednakże wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 917/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzje organów obydwu instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wydanie decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami przed oceną kwestionowanej przez skarżącego okoliczności znajomości treści orzeczenia lekarskiego, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa procesowego. Zatem skoro skarżący podnosił, że nie został zapoznany z treścią orzeczenia lekarskiego, stanowiącego podstawowy dowód do wydania decyzji, organ mógł się zwrócić do jednostki orzeczniczej, czy orzeczenie to zostało mu skutecznie doręczone. Dopiero wykazanie tego faktu i stwierdzenie, że skarżący nie skorzystał z przysługujących mu środków odwoławczych, daje podstawy do wydania decyzji w trybie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – po zapewnieniu stronie udziału w postępowaniu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta S. na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powtórnie orzeczono o cofnięciu K. P. uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i B. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że WOMP w S. pismami z dnia [...]r. i [...]r. przesłał kserokopię orzeczenia lekarskiego nr [...] z parafą, potwierdzającą osobisty odbiór dokumentu przez stronę wraz z informacją, że od orzeczenia K. P. nie złożył odwołania. Po zapoznaniu się z tymi dokumentami K. P. oświadczył, że na orzeczeniu figuruje jego podpis, ale został złożony na druku in blanco (bez pieczątek i uzupełnienia). W związku z tym przesłuchano lekarza uprawionego A. M., która w oparciu o posiadaną dokumentację medyczną wykluczyła taką możliwość. Na tej podstawie organ I instancji dopatrzył się podstaw do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień w związku z treścią orzeczenia lekarskiego nr [...]. W odwołaniu od decyzji K. P. w pierwszym rzędzie wskazał na bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania administracyjnego z uwagi na fakt uchylenia na mocy wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 917/06 obydwu wydanych wcześniej decyzji, co w jego ocenie stwarza przesłankę w postaci powagi rzeczy osądzonej z mocy art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykluczającą ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Niezależnie od tego odwołujący się podniósł, że decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o błędne wyniki badań lekarskich i to przeprowadzonych w [...]r. w nieodpowiednich warunkach. Nie uwzględniono też jego uprzedniego wniosku o przeprowadzenie badania przez inny ośrodek medycyny. Wreszcie, z uwagi na upływ czasu, jego stan zdrowia mógł ulec zmianie. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji jako zgodnej z prawem. Zdaniem organu odwoławczego, stronie zagwarantowano też udział w postępowaniu, zaś w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł wskazania dla organów co do dalszego postępowania. Z tych względów odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego K. P. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego jako wydanej z naruszeniem art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz naruszeniem prawa procesowego poprzez pominięcie zgłoszonego przez niego wniosku w przedmiocie przeprowadzenia dodatkowego badania i wydania opinii przez inny ośrodek medycyny pracy, a także pozostawienie bez rozpoznania zgłoszonych przez niego zarzutów. W uzasadnieniu skarżący ponowił argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, akcentując że cofnięcie uprawnień nastąpiło w oparciu o błędne wyniki badań lekarskich. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. W toku rozprawy sądowej skarżący wniósł nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Z mocy art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi, przepis ten stwarza negatywną przesłankę, wykluczającą ponowne rozpoznanie skargi na tę samą decyzję administracyjną przez sąd administracyjny i nie dotyczy postępowania przed organami administracji. Skarżący pomija przy tym regulację, zawartą w art. 153 cyt. ustawy, stanowiącą o związaniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Związanie to dotyczy zaś zarówno składu orzekającego w niniejszej sprawie, jak i organu administracji, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Tymczasem w motywach prawomocnego wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 917/06 sąd jednoznacznie wskazał na naruszenie prawa przez organy administracji, polegające na wydaniu decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami przed oceną kwestionowanej przez skarżącego okoliczności braku znajomości treści orzeczenia lekarskiego. Jednocześnie przesadzono kwestię związania treścią orzeczenia lekarskiego, wydanego w trybie § 10 rozp. Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy administracji polecono zaś usunięcie naruszeń proceduralnych. Oznacza to, że po wyroku sądu z dnia 19 czerwca 2007 r. postępowanie administracyjne winno być kontynuowane zgodnie ze wskazaniami, zawartymi w tym orzeczeniu. Zdaniem składu orzekającego, po ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym w sprawie IV SA/Gl 917/06. Mianowicie, organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. o przesłanie potwierdzenia odbioru przez skarżącego orzeczenia lekarskiego nr [...] oraz udzielenie informacji, czy skarżący odwołał się od przedmiotowego orzeczenia. W odpowiedzi uzyskano kserokopię orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r., opatrzoną podpisem skarżącego wraz z wyjaśnieniem, że skarżący nie odwołał się od orzeczenia, ani też nie zgłosił się na badanie kontrolne, którego termin upłynął [...]r. (k. 21 akt adm.). Po okazaniu powyższego dokumentu skarżącemu, przyznał on, że na orzeczeniu widnieje jego podpis, ale oświadczył, że złożył go na druku in blanco (bez pieczątek i uzupełnienia) i potrzymał stanowisko, że nie został poinformowany o wynikach badań i wyznaczonym terminie kontrolnym oraz podał, że nie podda się badaniom w WOMP w S. (k. 26). Taki stan rzeczy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że skarżący został zapoznany z treścią orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r. i przysługującym mu prawie odwołania. Jednocześnie skarżący negując wynik tego badania, nie wniósł odwołania od orzeczenia lekarskiego i nie zgłosił się na badania kontrolne. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący domagał się natomiast przeprowadzenia badania przez inny ośrodek. Takie żądanie ponowiono też w skardze do sądu. Tymczasem orzeczenie lekarskie nr [...] o stwierdzeniu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. A i B jako dokument urzędowy sporządzony przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Wojewódzka Poradnia dla Kierowców w S., stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo potwierdzone (art. 76 § 2 kpa). Podważenie treści tego dokumentu zgodnie z art. 76 § 3 kpa, obciąża zaś skarżącego. Wyjaśnić bowiem przyjdzie, iż organy administracji nie były władne do skierowania skarżącego na badania lekarskie w innym ośrodku. W niniejszej sprawie skierowanie na badania lekarskie nastąpiło bowiem w drodze aktu Komendanta Powiatowego Policji w A. z dnia [...]r., wydanego w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Zatem to skarżący winien był zgłosić się na badania w terminie 30 dni od dnia otrzymania skierowania. Tymczasem skarżący badaniu lekarskiemu poddał się dopiero [...] lata później, tj. [...]r. Tryb przeprowadzania badań lekarskich, w tym jednostki uprawnione, reguluje zaś przywołane już wyżej rozp. Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. Przepis § 12 ust. 1 tego rozp. jednoznacznie stanowi zaś, że negowanie orzeczenia lekarskiego możliwe jest jedynie w drodze odwołania, w przypadku, gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydał uprawniony lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, podmiotem odwoławczym jest Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (§ 12 ust. 3 pkt 2). Wobec powyższej regulacji skarżący nie mógł oczekiwać, że organ administracji skieruje go na badania lekarskie do innego uprawnionego lekarza, bowiem to jego obowiązkiem było dostarczenie orzeczenia, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. O ile więc w niniejszej sprawie organ I instancji naruszył prawo materialne poprzez niewydanie decyzji z powodu niezgłoszenia się przez skarżącego na badania lekarskie w terminie 30 dni od otrzymania skierowania Policji z dnia [...] r., a postępowanie administracyjne wszczęto dopiero [...]r. i w jego toku wpłynęło orzeczenie lekarskie z dnia [...]r., od którego skarżący nie wniósł odwołania, to w każdym wypadku zachodziły podstawy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wydanie takiej decyzji jest bowiem obligatoryjne zarówno w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), jak i niepoddania się w terminie 30 dni badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 (art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy). Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.