II SA/Gl 645/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją Nr [...] z dnia [...] orzekł o wymierzeniu J. G.(dalej zwany stroną, skarżącym) administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa z gatunku topola euroamerykańska bez wymaganego zezwolenia w wysokości 24.329,85 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) decyzją Nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania orzekło o utrzymaniu tej decyzji w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 września 2012r., sygn. akt. II SA/GL 915/12, odrzucił skargę na wskazaną decyzję. Postanowienie Sądu stało się prawomocne z dniem 25 października 2012 r. Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. strona wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Kolegium z dnia [...] w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt: SK 6/12. Według tego wyroku, art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto Przepisy te, jak wynika z wyroku, tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP. Postanowieniem z dnia [...], nr Nr [...], Kolegium orzekło o odmowie wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał m. in., że wniosek został złożony po upływie terminu, a strona nie zwróciła się o jego przywrócenie. W dniu 10 sierpnia 2017 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] oraz wniosek w o przywrócenie terminu. Kolegium postanowieniem Nr [...] z dnia [...] orzekło o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy zaskarżonym rozstrzygnięciem Kolegium z dnia [...] nr [...] dniu [...]. W treści uzasadnienia Kolegium wskazało, że w zakresie podstawy procesowej rozstrzygnięcia mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego sprzed nowelizacji z dnia 1 czerwca 2017r., dokonanej na mocy art. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r. poz. 935), gdyż zgodnie z art. 16 ustawy nowelizującej do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym z tym, że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w ww. art. 1. Przytoczono podstawy prawne odnoszące się do kwestii wznowienia postępowania administracyjnego oraz regulacje dotyczące przywrócenia terminu, a także poglądy doktryny oraz orzecznictwo w tym przedmiocie. Wskazano również, że wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] jest dopuszczalny i został złożony w prawem przewidzianym terminie. Kolegium stwierdziło nadto, że strona pismem z dnia 15 lutego 2016r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...], a nie wniesiono równocześnie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku (skargi) o wznowienie. Po rozpatrzeniu tego wniosku organ postanowieniem Nr [...] z dnia [...] orzekł o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium przedstawiło motywy wydanego orzeczenia. Wskazano m. in., że z treści wniosku wynikało, że podstawą żądania wznowienia postępowania był art. 145a k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt: SK 6/12, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. Sentencja powyższego wyroku Trybunału została opublikowana w Dzienniku Ustaw RP w dniu 14 lipca 2014r., pod poz. 926. W dotychczasowym orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że w razie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostały wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (art. 190 ust. 4 Konstytucji) wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu. Z dniem 28 sierpnia 2015r. m. in. przepisy art. 88 i 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody zostały zmienione na mocy ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 1045). Biorąc to pod uwagę, zdaniem Kolegium, miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienia postępowania w sprawie, w której została wydana decyzja w oparciu o ww. akt normatywny, rozpoczął bieg w dniu 29 sierpnia 2015r. i upłynął w dniu 27 września 2015r. Strona pismem z dnia 15 lutego 2016r., powołując się przesłankę z na art. 145a § 1 k.p.a., zwróciła się do Kolegium z wnioskiem w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...]. Tym samym powyższy wniosek został złożony po upływie terminu. Nadto nie zwrócono się równocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zatem nie został zachowany warunek określony w art. 58 § 2 k.p.a. Organ przytoczył również twierdzenia strony, zgodnie z którymi jest jej znany wyrok Trybunału, natomiast nie miała ona informacji o zmianie dokonanej przez ustawodawcę w zakresie dotyczącym art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody. Zdaniem strony, organ miał prawny obowiązek uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy. Powinno to wpłynąć na ocenę zasadności wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzewa i ustalenie jej wysokości w stopniu adekwatnym do naruszonego interesu publicznego i prywatnego. Należało także brać pod uwagę motywy działania strony, jej sytuację osobistą i materialną, a ponadto kwestię zapobieżenia przez stronę zagrożeniu dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zdaniem Kolegium ww. okoliczności nie uprawdopodabniają jednak braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku (skargi) o wznowienie postępowania. Odnosząc się z kolei do twierdzeń strony, według której w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest odniesienia się do przepisów k.p.a., a w szczególności art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 i art. 9, Kolegium nie podzieliło jej stanowiska. Zdaniem organu, zbadano sytuację strony, a własne ustalenia wraz z analizą prawną zawarto w zaskarżonym postanowieniu, w którym obszernie wyjaśniono przyczyny odmowy przywrócenia terminu. Przepis art. 7a § 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania w sprawie z uwagi na przywołane powyżej brzmienie art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Kolegium niepodzieliło zarzutu jakoby nie brało pod rozwagę wieku strony, jej wykształcenia, obycia w prawie oraz przeciętnego wzorca obywatelskiego postępowania. Okoliczności te były brane pod uwagę w kontekście całej sprawy, przy czym nie miały one znaczenia dla oceny stopnia winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Kolegium informacje o zmianie uznanych za niezgodne z Konstytucją przepisów ustawy o ochronie przyrody były podawane do publicznej wiadomości. Ustawa została ogłoszona w Dzienniku Ustaw, to jest w powszechnie dostępnym publicznym i urzędowym publikatorze. Kolegium zwróciło również uwagę, że przepisy prawa nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku informowania obywateli o zmianie prawa, w sytuacji gdy przed danym organem nie toczy się żadne postępowanie administracyjne z udziałem takiego obywatela. W skardze z dnia 27 czerwca 2018 r. podniesiono następujące zarzuty: 1/ sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem w sprawie, polegających na przyjęciu stanowiska, zgodnie z którym strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło bez jej winy. Strona wskazała precyzyjne przyczyny uchybienia terminu, w szczególności na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., wyznaczający stosunkowo długi, bo osiemnastomiesięczny okresu czasu, po upływie którego zakwestionowane przepisy art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody utracą moc, a tym samym otworzy się miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego; 2/ naruszenia art. 58 § 1 k.p.a., stanowiącego o obowiązku przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego, jeżeli tylko uprawdopodobni on (nie udowodni), że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W nawiązaniu do powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu skargi, wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...], został złożony w terminie miesiąca od wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2014 r. o sygn. akt. SK 6/12. Skarżący, jak twierdzi, nie miał wiedzy o zmianie art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody po wejściu w życie wyroku Trybunału. Wiedzę tą powziął dopiero w toku postępowania przed Kolegium, a zwłaszcza z uzasadnienia postanowienia tego organu, w którym wskazano datę wejścia w życie zmienionej ustawy. W ciągu 7 dni, zgodnie z pouczeniem Kolegium, złożył prośbę o przywrócenie terminu, a zatem dochował wymogu wskazanego w art. 58 § 2 kpa. Skoro Kolegium orzekło o odmowie wznowienia postępowania powołując się na zmianę ustawy o ochronie przyrody, a nie z powodu utraty mocy tych przepisów na skutek wyroku Trybunału, to powinno poinformować go o wystąpieniu tego rodzaju okoliczności, uzasadniających możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania ale w innym terminie. Zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcia organów zostały wydane z naruszeniem Konstytucji, ponieważ Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucją przepisy, w oparciu o które je wydano i orzekł o ich wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Wskazano również, że przytoczone w uzasadnieniu postanowienia orzecznictwo sądów administracyjnych nie dotyczy sytuacji w jakiej znalazła się strona, a samo zaskarżone postanowienie nie buduje zaufania do państwa i pozbawia stronę możliwości obrony jej praw i naruszonych interesów. Skarżący, jak wyjaśnia, zaplanował wniesienie wniosku o wznowienie postępowania właśnie po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego i terminu miesięcznego dochował, czego Kolegium nie wzięło pod rozwagę. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując i przytaczając twierdzenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż w dniu 15 lutego 2106 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] Nr [...], którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydent Miasta B. z dnia [...] Nr [...] o wymierzeniu J. G. (skarżącemu) administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzewa z gatunku topola euroamerykańska bez wymaganego zezwolenia w wysokości 24.329,85 zł. Jako podstawę wznowieniową wskazano normę zamieszczoną w art. 145a § 1 k.p.a., zgodnie z którą można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12 stwierdził: " I. Art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, 628 i 842) przez to, że przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia lub zniszczenie przez posiadacza nieruchomości drzewa lub krzewu, w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. II. Przepisy wymienione w części I tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej." Orzeczenie to weszło w życie z dniem ogłoszenia, a więc 14 lipca 2014. Przepis art. 145a § 2 k.p.a. stanowi, iż w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wobec tego, wniosek o wznowienie postępowania powinien zostać złożony w do dnia 14 stycznia 2016 r., zważywszy na to, że w świetle ustaleń doktryny i orzecznictwa w przypadku odroczenia przez Trybunał daty utraty mocy obowiązującej przez zakwestionowane przepisy, termin określony w art. 145a § 2 liczy się od daty utraty mocy obowiązującej ( a nie od ogłoszenia wyroku TK). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach potraktowało wniosek wznowieniowy skarżącego jako spóźniony, przy czym nie ze względu na naruszenie terminu liczonego od daty utraty mocy obowiązującej przepisów ze względu na orzeczenie Trybunału, ale z powodu przyjęcia, iż derogacja przepisów zakwestionowanych przez Trybunał nastąpiła w wyniku zmiany art. 88 i 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r., która weszła w życie 28 sierpnia 2015 r. Zdaniem Kolegium, termin do wznowienia postepowania w przedmiotowej sprawie należy liczyć od tej właśnie daty. Uzasadniając to stanowisko Kolegium wskazało na pogląd wyrażany w wielu wyrokach Trybunału, formułowanych na tle art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym w przypadku odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu (por. wyroki Trybunału z: 31 marca 2005 r., sygn. SK 26/02, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 29; 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06, OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108; 16 lutego 2010 r., sygn. P 16/09, OTK ZU nr 2/A/2010, poz. 12; 14 lutego 2012 r., sygn. P 17/10, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 14). Z poglądu tego, przyjmowanego także w orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 360/16; z 30 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 611/16; z 1 sierpnia 2016 r. II FSK 1295/16; wyrok WSA w Gdańsku z 5 września 2017 r., SA/Gd 711/17), Kolegium wywiodło dla przedmiotowej sprawy pogląd, iż miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, należy liczyć od daty wejścia w życie przepisów zmieniających art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody. Pogląd taki ocenić trzeba jako niezasadny. W sytuacji, w której ustawodawca przed upływem odroczenia przez Trybunał terminu utraty mocy obowiązującej przepisów, stanowiących podstawę wydania ostatecznej decyzji, dokonuje ich zmiany, nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145a § 1 k.p.a. W postanowieniu z 1 sierpnia 2016 r. II FSK 1295/16 NSA stwierdził: "W sytuacji odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu Trybunał stwierdza istnienie niekonstytucyjności, dając zarazem ustawodawcy czas na dostosowanie systemu prawnego do wymagań konstytucyjnych. Zakwestionowany akt pozostaje na czas odroczenia w systemie prawnym, ale nie ma już wątpliwości co do tego, że jest on konstytucyjnie wadliwy. Jeżeli ustawodawca zmieni prawo w okresie przed końcem upływu terminu odroczenia, wówczas zmiana ta – genetycznie – ma swe źródło nie w derogacji trybunalskiej (wyrok TK), lecz w derogacji dokonanej przez ustawodawcę. Wtedy jednak ‒ gdy ustawodawca wprowadzi nowe przepisy w okresie odroczenia wejścia w życie wyroku Trybunału ‒ brak jest w ogóle warunków do wznowienia postępowań, o czym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji. Tak więc orzeczenie z odroczonym skutkiem – jako zasada – nie powoduje skutków w sferze spraw indywidualnych, opartych na konstytucyjnie zdyskwalifikowanej normie, jeśli ustawodawca w terminie wyda przepisy zastępujące przepisy, co do których orzeczono niekonstytucyjność." Pogląd ten, akceptowany przez skład orzekający, ugruntowany w orzecznictwie sadów administracyjnych, prowadzi do konkluzji o zaistnieniu, w takim przypadku, podstaw do odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania (tak WSA w Gdańsku w wyroku z 5 września 2017 r., SA/Gd 711/17). W świetle tych ustaleń, odmowa wznowienia postępowania z powodu naruszenia tak rozumianego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie znajduje uzasadnienia, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Sąd postanowił jednak oddalić skargę bowiem sprawa przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania stała się bezprzedmiotowa wobec oddalenia przez tut. Sąd orzeczeniem z 16 stycznia 2019 r., sygn.. akt II SA/Gl 646/18 skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tegoż organu z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego decyzji z [...]. Oddalenie skargi nastąpiło nie ze względu na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określonego w art. 145a § 2 k.p.a., ale z powodu brak wskazania we wniosku jednej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego wymienionych w art. 145 § 1 pkt. 1-8, 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W ocenie Sądu wznowienie postępowania w takiej sytuacji było niedopuszczalne i organ z tej przyczyny powinien odmówić wznowienia. W kontekście tych ustaleń, kwestia przywrócenia terminu do złożenia wniosku ma charakter wtórny w tym znaczeniu, że dopiero wskazanie jednej z ustawowych przyczyn wznowienia otwiera możliwość przejścia do etapu merytorycznego wniosku o wznowienie postępowania. Z kolei problem zachowania terminu odnosi się do skonkretyzowanej przesłanki wznowienia, wymaga bowiem dokonania ustaleń dotyczących daty zdarzeń, o których mowa w hipotezie normy konstytuującej określona przesłankę. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Powyższe konstatacje powinny prowadzić do uchylenia tak zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia go poprzedzającego oraz umorzenia przez Sąd postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jednak skargę oddalić z dwu zasadniczych przyczyn: po pierwsze – wyrok tu. Sądu z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 646/18 jest nieprawomocny, a co za tym idzie może ulec zmianie w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej przez legitymowane podmioty. Tym samym, stanowisko Sądu leżące u jego podstaw może zostać zakwestionowane, co mogłoby spowodować konieczność ponownego rozpoznania wniosku wznowieniowego przez Kolegium. W ślad za tym pojawiłby się problem zachowania terminu. To skłania skład orzekający do merytorycznego załatwienia skargi na postanowienie odmowie przywrócenia terminu, bowiem to samo stanowisko, które legło u podstaw wskazanego wyroku WSA z 16 stycznia 2019 r., zostało przyjęte także w niniejszej sprawie. Wobec tego te dwie sprawy (sprawę przywrócenia terminu i sprawę odmowy wznowienia) trzeba od siebie rozdzielić i w oderwaniu od przyjętego stanowiska ocenić zasadność skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Zdaniem składu orzekającego, brak było podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie tylko w przypadku liczenia terminu od daty derogacji art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody, ale także od momentu derogacji tych przepisów w wyniku utraty ich mocy obowiązującej w wyniku wyroku Trybunału. Nawet akceptując pogląd skarżącego o rozpoczęciu biegu tego terminu od dnia utraty mocy przepisów art. 88 i 89 ustawy o ochronie przyrody w wyniku orzeczenia Trybunału, a więc 14 stycznia 2016 r., to uznać trzeba, iż mijał on w dniu 14 lutego 2016 r., podczas gdy wniosek został złożony dzień później – 15 lutego 2016 r. Zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a., terminy określone w miesiącach, a tak termin ten określa art. 145a § 2 k.p.a., kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Początkiem biegu tego terminu, który nie jest określony w dniach, a więc nie znajduje tu zastosowania przepis § 1 art. 57 k.p.a., jest dzień 14 luty 2016 r. Jak wynika z akt postępowania skarżący nie wskazał żadnych okoliczności usprawiedliwiających uchybienie tak rozumianemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a więc i w tym zakresie nie było podstaw do jego przywrócenia. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.