II SA/Gl 652/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odpadów na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...]odmawiającą wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów. Na powyższe rozstrzygnięcie A. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się przede wszystkim do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiając argumenty przemawiające w jego przekonaniu za uchyleniem tegoż aktu. Wskazał m.in., że zarzuty o negatywnym oddziaływaniu na środowisko prowadzonej przez niego działalności są bezpodstawne, gdyż starał się on zawsze zminimalizować każde nawet drobne negatywne jej oddziaływanie na środowisko. W jego ocenie prowadząc działalność dbał by odpady były składowane selektywnie i nie powodowały zagrożeń skażenia dla ziemi. Nadto w piśmie z dnia [...]r. skarżący podniósł, iż prowadził małe przedsiębiorstwo o niewielkim obrocie złomu stalowego i małym stopniu uciążliwości, przy czym dla okolicznych mieszkańców ta działalność była użyteczna. Zarządzeniem z dnia [...]r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzasadnienia i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. w terminie 5 dni pod rygorem oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia [...]r. oświadczył, iż wstrzymanie zaskarżonej decyzji pozwoliłoby mu na prowadzenie działalności gospodarczej, zaś nie uwzględnienie wniosku skutkuje wstrzymaniem działalności gospodarczej co w konsekwencji niesie za sobą utratę klientów. Skarżący podkreślił, że przedstawione przez niego rozwiązania były stosowane w prowadzonej działalności gospodarczej i nie powodowały zagrożeń dla środowiska, jak również niebezpieczeństwa dla ludzi. Nadto nadmienił, iż chwili obecnej posiada status bezrobotnego z prawem do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i - zwracając uwagę na przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia – w stosunku do innych podmiotów, zwłaszcza jeśli dotyczy to ich bezpieczeństwa oraz ochrony życia i zdrowia ludzkiego, czy też zagrożenia dla środowiska. Konsekwencje bowiem wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym wnioskodawcę jak i, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, mieszkańców oraz osób przebywających na terenie gdzie ma być prowadzona działalność gospodarcza. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Tak więc biorąc w pierwszej kolejności pod rozwagę okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, iż instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. "Nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania i wymaga wykonania (tj. korzysta z przymiotu wykonalności) przesądza o możliwości przyznania ochrony przewidzianej w art. 40 ust. 1 ustawy o NSA" (vide: glosa Z. Kmieciaka do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96 -OSP 1998/3/54). I tak stwierdzić trzeba, iż co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne, które ze względu na brak przedmiotu wykonania, nie kwalifikują się do zastosowania wobec nich instytucji wstrzymania wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Objęta skargą w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, do takich aktów nie należy, a zatem z uwagi na jej charakter nie może być wstrzymana. W decyzji takiej nie można, bowiem odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Zaskarżona decyzja nie podlega, więc wykonaniu, a zatem ewentualne wstrzymanie jej wykonania nie wywołałoby żadnego skutku. Tym samym nie może strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenie zaś przez skarżącego, że wstrzymanie zaskarżonego aktu, jest krokiem które umożliwiłoby mu prowadzenie działalności jest chybione, bowiem organ odmawiając mu wydania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, uniemożliwił skarżącemu rozpoczęcie działalności a nie jej kontynuowanie, a zatem skarżący nie mógł (a bynajmniej nie powinien) jej prowadzić nie uzyskawszy stosownego zezwolenia. Tak więc obawy skarżącego związane z utratą klientów są przedwczesne i nie mogły być brane pod uwagę. Uniemożliwienie bowiem prowadzenia działalności, która de facto na obecnym etapie postępowania nie powinna być prowadzona, nie może być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Nadto strona skarżąca zasadności wniosku nie mogła upatrywać również w tym, że w jej ocenie zaskarżony akt narusza prawo. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie, o ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Sąd doszedł do przekonania, uwzględniając w szczególności charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia - a mianowicie, iż jest to akt nie kwalifikujący się do wykonania, a tym samym nie wymagający wykonania, gdyż nie nosi on znamion wykonalności - że nie da się wskazać po stronie skarżącego ewentualnych zagrożeń, uzasadniających dopuszczalność wstrzymania aktu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może bowiem nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej, a takie w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, zważywszy, że sam skarżący tego nie uprawdopodobnił. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.