II SA/Gl 663/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r., nr [...] o cofnięciu M. S. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B z powodu utraty kwalifikacji stwierdzonej negatywnym wynikiem egzaminu państwowego z dnia 16 stycznia 2015 r. Na powyższe rozstrzygnięcie M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnioskując jednocześnie o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą, przy czym nie zatrudnia pracowników. Wykonywana działalność wymaga codziennego dojazdu (około 120 km) do klienta. Oświadczył, że w rodzinie jedynie on posiada prawo jazdy. Żona jest inwalidą wzrokowym drugiej grupy. Jego zdaniem wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje zawieszenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę klientów i środków utrzymania. Poinformował także, że posiadając prawo jazdy od 1978 r. nie spowodował wypadku samochodowego. Jednocześnie zaznaczył, że zaliczył z wynikiem pozytywnym teoretyczną część egzaminu państwowego, poddając się wcześniej badaniom psychologicznym, w których stwierdzono brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Uzasadnienie wniosku musi więc wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek, przy czym wnioskiem mogą zostać objęte jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Zatem sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd także na podstawie przeprowadzonej analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie mógł ustalić, jakie niebezpieczeństwo i nieodwracalne skutki mogą wyniknąć z wykonania objętej skargą decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że wywody zawarte we wniosku powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz do skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony np. informacji o sytuacji materialnej wnioskodawcy i członków jego rodziny. To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z uciążliwościami, na które zwraca uwagę skarżący. Jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które nie wpisują się w którąkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki te można ogólnie scharakteryzować, jako utratę możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb - w tym także zarobkowania. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej, pomocy rodziny czy znajomych, a nawet zatrudnieniem zawodowego kierowcy celem kontynuowania dotychczasowej działalności gospodarczej. Skarżący nie wykazał natomiast, aby w jego przypadku utrata uprawnień do kierowania pojazdami przekraczała powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniała okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się również charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zasadniczym celem cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych jego uczestników. Powyższe powinno także leżeć w interesie wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie skarżący w wyniku przystąpienia do sprawdzenia kwalifikacji - w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - uzyskał negatywny wynik z części praktycznej egzaminu, czego konsekwencją było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Podkreślić wypada, że takie uregulowanie ma na celu uniemożliwienie prowadzenia pojazdów (do czasu zdania egzaminu potwierdzającego praktyczną i teoretyczną wiedzę o ruchu drogowym) kierowcom naruszającym w istotny sposób zasady ruchu drogowego. Zatem w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi oraz powinno zostać szczególnie uzasadnione. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel utraty uprawnienia do kierowania pojazdami. Dodatkowo należy wyjaśnić, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.