II SA/Gl 672/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O., J. O. na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2016 r., nr XXVIII/584/16 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 lipca 2016 r. Rada Miasta Katowice podjęła uchwałę nr XXVIII/584/16 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulic Gliwickiej, Brackiej i Grundmanna w Katowicach, z wyłączeniem części wschodniej obszaru dawnej Huty Baildon. Akt ten, pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – reprezentowani przez radcę prawnego – T. O. oraz J. O. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżących pismem z dnia 1 marca 2017 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Pismem z dnia 22 maja 2017 r. pełnomocnik skarżących zwrócił się do organu o informację, m.in. czy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 marca 2017 r. zostało przedłożone Radzie Gminy, natomiast jeżeli nie zostały podjęte żadne czynności pełnomocnik wskazał, że ponownie wzywa organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 29 maja 2017 r. Przewodniczący Rady Miasta Katowice poinformował pełnomocnika skarżących, że Rada Miasta nie podjęła stanowiska w sprawie wezwania z dnia 1 marca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Katowice wniósł o jej oddalenie lub ewentualnie o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), dalej zwaną ustawą o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem o jakim mowa wyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd podziela utrwalone w orzecznictwie stanowisko, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi odpowiednik środka odwoławczego, który na dane rozstrzygniecie można wnieść tylko jeden raz. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, jak i z art. 78 Konstytucji RP. W konsekwencji w ocenie Sądu niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie. Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarga skarżących została wniesiona po upływie terminu na dokonanie tej czynności. Wskazany w ustawie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia przez skarżących skargi, wobec braku udzielenia przez organ odpowiedzi na wniesione przez nich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 1 marca 2017 r., rozpoczął bieg z dniem doręczenia organowi ww. wezwania, tj. najpóźniej w dniu 2 marca 2017 r. (prezentata wpływu do Urzędu Miasta w Katowicach). Zatem skarga powinna zostać wniesiona do dnia 2 maja 2017 r. w związku z przypadającym w dniu 1 maja 2017 r. dniem wolnym od pracy. Tymczasem skarga wniesiona została dopiero w dniu 23 czerwca 2017 r. (data wpływu do Urzędu Miasta Katowice). W ocenie Sądu, przyjąć należało, że pierwsze wezwanie z dnia 1 marca 2017 r. stanowiło wyczerpanie na drodze administracyjnej przysługującego skarżącym środka zaskarżenia i wyznaczało termin, w którym dopuszczalne było zaskarżenie przez nich uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 27 lipca 2016 r., nr XXVIII/584/16. Wystosowane przez pełnomocnika skarżących ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawarte w piśmie z dnia 22 maja 2017 r. nie może być zaś uznane za prawnie skuteczne. Wniesienie skargi po upływie terminu do dokonania tej czynności obligowało zatem Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.