II SA/Gl 683/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie licencji na wykonywanie transportu drogowego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] mocą której uznano, że utrata dobrej reputacji przez przedsiębiorcę i jednocześnie zarządzającego transportem T. S., stanowi proporcjonalną reakcję za orzeczony prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne w dziedzinie prawo o ruchu drogowym, który skutkuje utratą dobrej reputacji. W piśmie z dnia [...] r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonując wezwanie Sądu uzasadnił powyższy wniosek w piśmie z dnia [...] r. wskazując, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, jak również wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności skarżącego do kierowania operacjami transportowymi. W konsekwencji skarżący będzie zmuszony do likwidacji prowadzonego przedsiębiorstwa, co doprowadzi do utraty klientów, którzy przejdą do konkurencji. Podniesiono, że dochody z działalności prowadzonej przez skarżącego są źródłem utrzymania, a likwidacja przedsiębiorstwa spowoduje utratę źródła utrzymania. Organ administracji publicznej nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Dokonując w opisanej wyżej sytuacji oceny złożonego wniosku, biorąc pod rozwagę charakter i przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd doszedł do przekonania, że nie da się wskazać ewentualnych zagrożeń, uzasadniających dopuszczalność jego wstrzymania. Nie powoduje ono bowiem dla skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani też powstania trudnych do odwrócenia skutków. Objęta wnioskiem o wstrzymanie decyzja stwierdza, że utrata dobrej reputacji przez przedsiębiorcę i jednocześnie zarządzającego transportem, stanowi proporcjonalną reakcję za orzeczony prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne w dziedzinie prawo o ruchu drogowym, który skutkuje utratą dobrej reputacji. Decyzja ta nie podlega wykonaniu, gdyż pozbawiona jest cech wykonalności i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Ma jedynie charakter ustalający, a zatem ze swej istoty nie może spowodować trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody. Nie upoważnia ona bowiem do bezpośredniego cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu, a stanowi jedynie jeden z etapów do wszczęcia takiego postępowania w przyszłości. Z tego powodu decyzja ta nie nadaje się do wykonania i jako taka nie może stanowić dla strony skarżącej źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.