II SA/Gl 686/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 14 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie sporządzenia zamiennego projektu budowlanego p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji w sprawie sporządzenia zamiennego projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie przede wszystkim dopuszczalności skargi. Zakres ten został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 p.p.s.a. Natomiast postanowień dotyczy przede wszystkim regulacja art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga wniesiona w sprawie, w której właściwość sądu administracyjnego jest wyłączona, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie w realiach rozpoznawanej sprawy koniecznym jest ustalenie, czy na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, wydanej na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwany dalej KPA), przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do treści wskazanego wyżej przepisu strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu). Dalej należy wskazać, że według art. 141 § 1 KPA na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie uzupełniające, ani na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia. Ponadto postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia nie kończy postępowania w sprawie i nie jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Z tego wynika, że nie ma ono waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Dodatkowo podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 491908, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, LEX nr 741551) postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji bądź postanowienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.