II SA/Gl 697/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Gminy i Miasta C. działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4. art. 80, art. 82 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. w K. oraz po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z przynależną infrastrukturą w S. przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...]: Jako rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia organ I instancji wskazał, że przedsięwzięcie realizowane będzie w S. przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], na działce o numerze ewidencyjnym "1". Inwestycja polegać będzie na budowie stacji paliw płynnych i gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą. W ramach realizacji inwestycji wykonane i zainstalowane zostaną: – budynek stacji paliw składający się z części ogólnodostępnej, zaplecza sanitarno-socjalnego i powierzchni magazynowej, – podziemny dwupłaszczowy zbiornik magazynowy paliw z monitoringiem szczelności i systemem hermetyzacji przeładunku paliw o pojemności 80 m3, – podziemny zbiornik na LPG o pojemności 20 m3, – cztery stanowiska tankowania, – dwie wiaty stalowe nad dystrybutorami, – stanowisko rozładunku autocystern, – szczelne zmywalne nawierzchnie w obszarach obrotu paliwami z systemem separowania substancji ropopochodnych z wód opadowych, – drogi wewnętrzne, sieci uzbrojenia terenu, miejsca postojowe, stanowiska techniczne (odkurzacz, kompresor), – ekran akustyczny. Nadto, organ określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych. Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, organ I instancji podał, że jak wynika z dokumentacji, na etapie realizacji przedsięwzięcie będzie źródłem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz emisji hałasu, na skutek prowadzonych robót ziemnych i budowlanych oraz pracy pojazdów, maszyn i sprzętu budowlanego. Realizacja przedsięwzięcia wiązać się będzie także z wytwarzaniem ścieków i odpadów. Masy ziemne z wykopów zostaną wykorzystane do niwelacji terenu na nieruchomości objętej inwestycją. Właściwa organizacja placu budowy, sprawny sprzęt techniczny oraz zachowanie warunków określonych w niniejszej decyzji pozwolą ograniczyć uciążliwości spowodują, że oddziaływania w fazie realizacji przedsięwzięcia będą miały charakter przejściowy i lokalny. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia źródłami emisji hałasu będzie praca dystrybutorów paliwa i pozostałych urządzeń (centrala klimatyzacyjna, kompresor, odkurzacz) oraz pojazdy poruszające się na terenie stacji. Stacja paliw pracować będzie w systemie całodobowym. Inwestycja i działka sąsiadująca od wschodu, na której znajduje się zabudowa mieszkaniowa, położone są w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "U" - tereny usługowe z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi publiczne i komercyjne. Natomiast na zachód i południowy-wschód od inwestycji znajdują się tereny mieszkaniowe, podlegające ochronie akustycznej. Tereny usługowe, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 z późn. zrn.) nie podlegają ochronie akustycznej. Równocześnie, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na terenie usługowym obowiązuje zakaz budowy i użytkowania obiektów i urządzeń o uciążliwości wykraczającej poza granice własności. W związku z powyższym inwestor zaprojektował od strony wschodniej ekran akustyczny. Z analizy oddziaływania akustycznego uwzględniającej planowany ekran akustyczny wynika, że emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnych poziomów. . Stacja paliw będzie również źródłem emisji substancji do powietrza, głównie z procesów technologicznych obrotu paliwami (napełnianie zbiorników paliwowych, tankowanie pojazdów), spalania gazu w celach grzewczych oraz spalania paliw w silnikach pojazdów. Emisja zanieczyszczeń z obrotu benzynami zostanie ograniczona poprzez hermetyzację procesu rozładunku paliwa z cystern oraz wyposażenie dystrybutorów w system odsysania oparów przy tankowaniu pojazdów samochodowych. Instalacja technologiczna do dystrybucji gazu płynnego jest hermetyczna a niewielka emisja gazu może wystąpić tylko po zakończeniu tankowania, przy rozłączaniu instalacji. Ogrzewanie pomieszczeń budynku stacji paliw odbywać się będzie przy użyciu niskoemisyjnego kotła opalanego gazem ziemnym. Pojazdy poruszające się po terenie stacji będą źródłem niewielkiej niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń ze spalania paliw. Analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza wykazała, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń standardów środowiskowych poza terenem stacji. Ze względu na to, że szczegółowe warunki magazynowania i dystrybucji paliw określa rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.), w niniejszej decyzji nie określono warunków w tym zakresie. Zaopatrzenie obiektu w wodę realizowane będzie z istniejącej sieci wodociągowej. Ścieki socjalno-bytowe z budynku stacji paliw, do czasu wykonania kanalizacji sanitarnej w rejonie inwestycji, odprowadzane będą do bezodpływowego szczelnego zbiornika. Stacja paliw wyposażona będzie w podziemny zbiornik paliw płynnych. Dwu płaszczowa konstrukcja zbiornika oraz zastosowanie systemu ciągłej, automatycznej detekcji wycieków, armatury zabezpieczającej przed przepełnieniem zbiornika i elektronicznego systemu pomiaru objętości paliwa chronić będą środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi wyciekami paliwa. W rejonie dystrybucji i przeładunku paliw wykonane zostaną szczelne nawierzchnie, które również będą zabezpieczać środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniem substancjami ropopochodnymi. Wody opadowe i roztopowe z nawierzchni utwardzonych, narażonych na zanieczyszczenie ropopochodnymi, zbierane będą do szczelnej kanalizacji deszczowej, a następnie, po podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych, odprowadzane do ziemi za pomocą systemu rozsączającego. Z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 137, poz. 984 z późn. zm.) wynika, że wody opadowe i roztopowe ujęte w szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne wprowadzane do wód lub do ziemi nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/l zawiesin ogólnych oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych. Przed rozpoczęciem działalności inwestor winien uregulować stan formalno-prawny w zakresie gospodarki wodnościekowej. Natomiast wytwarzane odpady, m. in. niebezpieczne, będą selektywnie gromadzone w pojemnikach, w wyznaczonych miejscach, co nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska, pod warunkiem prowadzenia prawidłowej gospodarki odpadami. Stąd też organ I instancji dopatrzył się podstaw do uwzględnienia wniosku. Odwołanie od decyzji wniosła E. D. – właścicielka nieruchomości sąsiedniej, zarzucając naruszenie: 1. art. 8, 77 §1,107 § 1 oraz 107 § 3 kpa w związku z art. 62 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez odstąpienie od analizy wpływu inwestycji na dobra materialne a nawet niezdefiniowanie, co należy przez nie rozumieć, 2. art. 8, 77 § 1, 107 § 1 oraz 107 § 3 kpa, poprzez nie wyjaśnienie jak należy rozumieć uciążliwości w pojęciu konkretnego przepisu ustawy i tym samym przesądzenie, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu bez dokonania wszechstronnej analizy. Zdaniem odwołującej się organ I instancji nie dokonał precyzyjnej analizy oddziaływania planowanej inwestycji z tą już realizowaną w bliskiej odległości. Organ winien był wyjaśnić, czy w zakresie hałasu i innych czynników ich oddziaływanie nią będzie się kumulowało. Ponadto, w decyzji brak uzasadnienia w szerokim tego słowa znaczeniu pojęcia uciążliwość w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska, jeżeli inwestycja jest realizowana w bezpośrednim sąsiedztwie z budynkiem mieszkalnym. Jej zdaniem, inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu, albowiem uciążliwości wykraczają za teren, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto, inwestycja nie może być realizowana w obecnym kształcie, albowiem wyjazd ze stacji paliw według aktualnej wersji jest niemożliwy dla samochodów ciężarowych. Powyższe również nie zostało zbadane tym bardziej, iż inwestor przed innymi organami posługiwał się inną mapą, która obrazowała zupełnie inne skomunikowanie stacji z drogą publiczną. Ta okoliczność będzie co prawda badana na dalszym etapie (uzyskiwanie pozwolenia na budowę), lecz również organ w postępowaniu oceniającym wpływ na środowisko winien był jej dokonać. Na tej podstawie odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji oraz odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Po omówieniu przebiegu dotychczasowego postępowania, Kolegium w pierwszym rzędzie wskazało, że w sprawie tej nie doszło do zmiany kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia, dokonanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) sprzed ich nowelizacji rozporządzeniem z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dniem 1 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 817). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m. in. instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, oraz instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. Jak wynika z akt sprawy przewidziane do realizacji przedsięwzięcie planowane jest na działce o nr geodezyjnym "1" obręb S. w C. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta C. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w C. w dniu [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2002r, Nr 77, poz. 2749) – w skrócie: "mpzp", przedmiotowa działka położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem U - tereny usługowe (§ 3 pkt 2 mpzp). Zgodnie z § 14 ust. 1 mpzp wyznacza się tereny usługowe oznaczone na rysunku planu symbolem U z podstawowym, przeznaczeniem gruntów pod usługi publiczne i komercyjne niezbędne dla obsługi poszczególnych jednostek strukturalnych miasta i gminy. W ramach przeznaczenia podstawowego ustala się: 1) realizację usług publicznych oraz funkcji usługowej takiej jak: handel, gastronomia, drobne rzemiosło itp., nie stwarzającej uciążliwości dla otoczenia, 2) istniejąca zabudowa może podlegać wymianie, rozbudowie, przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków zgodnie z ustaleniami funkcji podstawowej lub dopuszczalnej terenu (ust. 2). Na terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się: 1) budynki mieszkalne, realizowane zgodnie z założeniem przeznaczenia minimum części parterowej dla funkcji usługowej o nieuciążliwym oddziaływaniu na otoczenie, 2) budynki produkcyjne wyłącznie o uciążliwości nie wykraczającej poza obiekt, w którym prowadzona jest działalność produkcyjna, 3) targowiska, zieleniaki. realizowane w formie zorganizowanej, 4) zieleń urządzoną w postaci parków, skwerów i zieleńców, 5) realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg dojazdowych, parkingów niezbędnych do obsługi funkcji podstawowej terenu, obiektów usług komunikacji; miejsca parkingowe powinny być realizowane w formie parkingów zorganizowanych z udziałem zieleni towarzyszącej (ust. 3). Na terenach wymienionych w ust. 1 obowiązuje zakaz: 1) budowy i użytkowania obiektów i urządzeń o uciążliwości wykraczającej poza granice własności, 2) realizacji obiektów wyłącznie o funkcji mieszkaniowej, 3) realizacji funkcji usługowej w pawilonach tymczasowych bądź przenośnych, 4) realizacji garaży za wyjątkiem garaży wbudowanych w obiekty, 5) realizacji hurtowni, materiałów budowlanych, baz, składów, warsztatów itp., 6) obiektów produkcyjnych i rzemieślniczych o uciążliwości wykraczającej poza obiekt w którym prowadzona jest działalność, 7) realizacji funkcji mieszkaniowej i usługowej bez zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych, dla jej obsługi (ust. 4). Przytoczone przepisy mpzp określają przeznaczenie podstawowe oraz dopuszczalne, a także zakazy obowiązujące na terenach oznaczonych symbolem U na rysunku planu. Zgodnie z ust. 4 ww. paragrafu, na terenach tych obowiązuje zakaz budowy i użytkowania obiektów i urządzeń o uciążliwości wykraczającej poza granice własności. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało badania planowanego do realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa we wniosku z [...] r. i stwierdziło, że uciążliwości związane z planowanym przedsięwzięciem nie zamkną się w granicach własności terenu, na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia. Z raportu przedłożonego w sprawie wynika, iż planowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji do środowiska w zakresie: 1. hałasu pojazdów poruszających się po terenie inwestycji oraz pracy urządzeń znajdujących się na tym terenie (dystrybutorów, odkurzacza, kompresora, centrali klimatyzacyjnej), 2. wprowadzania zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego na skutek procesu technologicznego obrotu paliwami (napełnianie zbiorników, tankowanie pojazdów), spalania paliw w silnikach pojazdów poruszających się po terenie inwestycji, a także z emitora odprowadzającego zanieczyszczenia powstające podczas spalania gazu ziemnego w celach grzewczych, 3. wytwarzania ścieków socjalno-bytowych i wód opadowych i roztopowych; 4. wytwarzania odpadów, w tym niebezpiecznych. Z załączników graficznych do raportu wynika, iż stężenia pyłu, tlenku węgla, węglowodorów alifatycznych, węglowodorów aromatycznych, dwutlenku azotu, dwutlenku siarki, a także hałas wykroczą poza granice własności terenu, na którym planowane jest do realizacji przedsięwzięcie. Pomimo zatem, że oddziaływanie przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska nie przekroczy dopuszczalnych prawem poziomów zanieczyszczeń i emisji do środowiska, to jednak uciążliwości w postaci zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu nie zamkną się w granicach własności terenu. Jednoznaczność dokonanych ustaleń potwierdzają załączniki graficzne dołączone do raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia obrazujące rozchodzenie się wskazanych powyżej emisji poza granice własności terenu, na którym planowane jest do realizacji przedsięwzięcie, tj. działki o nr ew. "1". Z tej to przyczyny Kolegium stwierdziło, iż planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to zapisem § 14 ust. 4 pkt 1 mpzp zakazującym - w sposób wyraźny i jednoznaczny - na terenach usługowych oznaczonych na rysunku planu symbolem "U" budowy i użytkowania obiektów i urządzeń o uciążliwości wykraczającej poza granice własności. Dokonując przedmiotowego ustalenia Kolegium miało także na uwadze zapis § 56 rozdziału 11 mpzp (Ustalenia dotyczące infrastruktury komunikacyjnej), w którym uchwałodawca wyznaczył tereny urządzeń komunikacji samochodowej oznaczone na rysunku planu symbolem UKS z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod garaże zbiorowe, parkingi, obiekty usług technicznych motoryzacji, stacje paliw, itp. Organ uchwałodawczy Gminy i Miasta C., czyniąc powyższy zapis w mpzp, wskazał tereny, na których podstawowym przeznaczeniem zagospodarowania jest m. in. realizacja przedsięwzięć, do których rodzaju zalicza się przedsięwzięcie o jakim mowa w sprawie. W tym stanie rzeczy Kolegium dopatrzyło się podstawy do uwzględnienia odwołania. Skargę na decyzję ostateczną wniósł inwestor – "A" Sp. z o.o. w K., zarzucając że w obowiązującym ustawodawstwie brak jest bezpośredniej definicji określającej pojęcie "uciążliwości", zarówno w zakresie oddziaływania akustycznego, jak i w zakresie emisji substancji do powietrza, zaś Kolegium dopatrując się niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym, posłużyło się własną definicją, zgodnie z którą na granicy działki powinny się znajdować izolinie mierzonych wartości na poziomie "O". Tymczasem zdaniem skarżącego, oceny uciążliwości należy dokonać na podstawie art. 144 i art. 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którą to regulacją eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów, czyli dopuszczalnych wielkości emisji hałasu bądź zanieczyszczeń poza granicami terenu inwestora. W świetle raportu oddziaływania na środowisko, eksploatacja inwestycji nie spowoduje zaś przekroczeń wartości dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń, określonych w obowiązujących ustawodawstwie oraz dotrzymane zostaną poziomy hałasu określone dla terenów chronionych akustycznie. Skarżący zarzucił, że definicja uciążliwości, zastosowana przez Kolegium jest nierealna do osiągnięcia, gdyż każdy wjazd samochodu na teren działki i każda kotłownia, powodują wpływ na teren sąsiedni. Nadto powołano się na wyniki badań poziomu hałasu Państwowego Zakładu Higieny i Światowej Organizacji Zdrowia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W toku rozprawy sądowej przedstawiciel skarżącej Spółki wskazał na błędną ocenę stanu faktycznego przez Kolegium i na tej podstawie domagał się uchylenia decyzji tego organu. Uczestniczka postępowania E. D. domagała się oddalenia skargi z uwagi na lokalizację stacji paliw w odległości 5 m od jej budynku mieszkalnego i zagrożenie dla jego konstrukcji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Jest poza sporem, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 35 rozp. RM, wyżej powołanego). Z mocy art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji, powołanej przez organy administracji, dla planowanej inwestycji wymagane jest zatem uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś wydanie decyzji wymaga stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Ocena zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego nie dotyczy jedynie enumeratywnie wyliczonych inwestycji, zaś wyjątek ten nie dotyczy niniejszej sprawy (art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji...). Nie ma zatem prawnego znaczenia fakt, że w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko uzgodniono warunki realizacji inwestycji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz uzyskano pozytywną opinię organu inspekcji sanitarnej. Istotna jest jedynie kwestia, czy sporne przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego (vide: wyrok NSA z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2546/12, G. Prawna SiA 2014/92/8). Zdaniem sądu administracyjnego, organ odwoławczy dokonał zaś prawidłowej wykładni prawa miejscowego, co wnikliwie umotywował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na tej podstawie zasadnie orzekł o odmowie wydania decyzji środowiskowej z powodu kolizji spornego zamierzenia z ustaleniami planu. Działka inwestora nr "1", położona jest na terenie o symbolu U – tereny usługowe. Jednak z mocy § 3 ust. 4 planu, na terenach o symbolu "U", obowiązuje zakaz budowy i użytkowania obiektów i urządzeń o uciążliwości wykraczającej poza granice własności. Stąd też sedno problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, co należy rozumieć pod pojęciem "uciążliwości przekraczającej poza granice własności", skoro organ gminy nie zdefiniował tego określenia. Co do zasady, analizując całościowo zapis § 3 planu miejscowego, przywołany w całości w motywach zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że na tym terenie możliwa jest realizacja jedynie usług publicznych i funkcji usługowej, nie stwarzającej uciążliwości dla otoczenia, czyli tzw. usług nieuciążliwych. Stacje paliw nie zostały zaś wprost wymienione w przykładowym katalogu inwestycji zabronionych w ust. 4 pkt 5 tego przepisu, jednak skarżący pomija akcentowaną przez Kolegium kwestię, że uchwałodawca wyznaczył teren o symbolu "UKS" z podstawowym przeznaczeniem m. in. pod stacje paliw. Należy zatem podzielić pogląd Kolegium, że teren o symbolu "U" nie jest przeznaczony pod realizację spornego przedsięwzięcia, zaś zapis § 56 koreluje z treścią § 3 planu, w sytuacji, gdy inwestycja z istoty należy do uciążliwych dla otoczenia, skoro została wymieniona w przywołanym wyżej rozp. jako mogąca znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko. Przepisy te dają podstawę do przyjęcia, że w każdym wypadku wymienione w tym rozp. przedsięwzięcia z istoty należy rozumieć jako uciążliwe dla otoczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, dla wykładni prawa miejscowego nie są miarodajne definicje, zawarte w art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Ustawodawca jednoznacznie przewidział bowiem, że chodzi o definicje pojęć użytych w tej ustawie. Co więcej, żaden przepisów ustawy nie posługuje się określeniem "uciążliwości dla otoczenia, czy środowiska". Przepis art. 144 cyt. ustawy, reguluje zaś jedynie skutki przekroczenia standardów jakości środowiska i gdyby podzielić stanowisko skarżącego, regulacja zawarta w § 3 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego, byłaby zupełnie zbędna, skoro zakaz realizacji instalacji powodującej przekroczenie standarów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, wynika wprost z art. 144 ust. 2 ustawy. Stąd też trafnie uznało Kolegium, że kwestii uciążliwości, o których mowa jest w planie miejscowym, nie należy utożsamiać z przekroczeniem dopuszczalnych prawem poziomów zanieczyszczeń i emisji do środowiska. Nie są też kwestionowane ustalenia Kolegium, że załączniki graficzne do przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko niezbicie wykazują rozchodzenie się emisji poza granice działki nr "1". Zatem w żadnym wypadku nie można mówić o subiektywnym odczuciu Kolegium i dowolności działania tego organu przy wykładni prawa miejscowego. Dla wyniku niniejszej sprawy nie miała też znaczenia argumentacja strony skarżącej co do niemożności osiągnięcia w praktyce takiego stanu rzeczy, w którym wszystkie emisje zamkną się w granicach działki inwestora, co oznaczałoby niemożliwość realizacji żadnej inwestycji, która wiązać się będzie z ruchem kołowym i wymagać będzie realizacji kotłowni. Otóż, problem w niniejszej sprawie sprowadza się do wykładni planu miejscowego i zawartego w § 3 uchwały wyliczenia sposobu użytkowania terenu i zakazów. Wprowadzone zakazy nie dotyczą zaś w żadnej mierze realizacji ogrzewania, czy wjazdu samochodów osobowych, bowiem wprost przewidują realizację na tym terenie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg dojazdowych i parkingów niezbędnych dla obsługi funkcji podstawowej terenu. Zarzuty skargi pośrednio wskazują zatem na kwestionowanie ustaleń planu miejscowego, co jednak wykracza poza granice niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej i skład orzekający nie dopatrzył się podstawy do odmowy zastosowania aktu prawa miejscowego, w sytuacji, gdy organ gminy przewidział teren pod stacje paliw. Inną sprawą jest też wielkość działki inwestora. Nie pozbawia to jednak skarżącego ochrony prawnej w drodze odrębnej skargi na akt prawa miejscowego. Na tym etapie postępowania brak jednak podstawy prawnej do badania zgodności z prawem uchwały w przedmiocie planu miejscowego, ani też skład orzekający nie dopatrzył się przesłanek do odmowy zastosowania tego aktu. Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). sw