II OSK 2546/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 198/12 w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 13 czerwca 2012 r., II SA/Ke 198/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO") w Kielcach z [...] stycznia 2012 r. nr SKO [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę. Sąd wojewódzki podał, że R.R. wnioskiem z 27 stycznia 2010 r. zwrócił się do Wójta Gminy Solec-Zdrój o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, przetwarzaniu odpadów powstałych z tych pojazdów oraz budowie stacji napraw pojazdów. W toku postępowania wnioskodawca zmodyfikował swe zamierzenie podając, że chodzi mu o zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, stację napraw pojazdów oraz budowę placów magazynowych wraz z kanalizacją ścieków deszczowych na działce nr 1 w miejscowości Z. Po uzyskaniu pozytywnego postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Busku-Zdroju oraz uzgodnienia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach Wójt Gminy Solec-Zdrój decyzją z [...] października 2011 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji wnioskowanej inwestycji. Organ gminy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie podał, że zamierzona inwestycja zlokalizowana jest w strefie "C" ochrony środowiskowej, ale nie stoi w sprzeczności z regulacjami określonymi dla miejsca jej realizacji. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na dyspozycję art. 59 ust.1, art. 64 ust.1, art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 72 ust. 1 i 4, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 78 oraz art. 82 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej "Udiś") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a."). Odwołanie od powyższej decyzji wniosły R.W. oraz M.L. podnosząc, że realizacja inwestycji zakłóci korzystanie z nieruchomości sąsiednich, będzie szkodliwie oddziaływać na otoczenie, spowoduje obniżenie wartości okolicznych nieruchomości. Po rozpatrzeniu ww. odwołań decyzją z [...] stycznia 2012 r., SKO w Kielcach powołując się na dyspozycję art. 138 § 2 pkt 1 K.p.a. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i orzekło o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że nie podziela stanowiska organu I instancji, gdy chodzi o zgodność zamierzonej inwestycji z uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i z przepisami odrębnymi. W sprawie zastosowanie miał przepis § 2 ust. 1 pkt 39a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów (Dz. U. Nr 257, poz. 2673 ze zm., zwane dalej "rozp. RM z 2004") W ocenie SKO w Kielcach planowane przedsięwzięcie stoi w sprzeczności z przywołanymi przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro inwestycja doprowadzi do powstania nowego, uciążliwego obiektu budowlanego. Niewątpliwie w świetle przywołanych przez organ odwoławczy przepisów Udiś i wydanego na jej podstawie rozp. RM z 2004 zamierzenie inwestora należy do przedsięwzięć zawsze mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przywołano ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwalonego uchwałą Rady Gminy Solec-Zdrój Nr XXI/96/2008 z 29 sierpnia 2008 r.), gdzie dla terenu objętego zamiarem inwestycyjnym przewidziano, że jest to teren zabudowy zagrodowej, z dopuszczalnymi uzupełnieniami i usługami komercyjnymi oraz zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Przywołano dalej pojęcie "usług komercyjnych" użyte w 3 ust. 26 planu, eksponując że wieś Z. leży w tzw. strefie C ochrony uzdrowiskowej Solca-Zdroju, to zaś oznacza m. in. zakaz lokalizowania tam nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów. Z uwagi na charakter przedsięwzięcia w ocenie Kolegium jest ono sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy przywołał dalej treść przepisu art. 80 ust. 2 Udiś, wedle którego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Skoro planowana inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami planu, należało odmówić pozytywnej decyzji środowiskowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł R.R. zarzucając wadliwą wykładnię przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz szeregu przepisów K.p.a. – art. 7, 8, 77, 107 § 3 oraz 138 § 2 K.p.a. Skarżący odwołując się do przepisów dotyczących recyklingu pojazdów wycofanych z ruchu wywodził, że powstanie zamierzonej inwestycji nie prowadzi do utworzenia zakładu przemysłowego, sama zaś stacja demontażu pojazdów spełniać będzie wymogi określone prawem. Wbrew ustaleniom organu odwoławczego inwestycja stanowić będzie usługę komercyjną służącą zaspokojeniu potrzeb mieszkańców. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Kielcach uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnymi, skargę oddalił. Przywołując treść art. 80 ust. 2 Udiś, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji sąd wojewódzki zgadzając się z ustaleniami organów, że planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wyeksponował nakaz zgodności zamierzenia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo SKO w Kielcach miało ustalić, że teren planowany pod inwestycję zlokalizowany jest w konturze oznaczonym w planie symbolem 17 RM/MN-7, dla którego przewidziano, że jest to obszar zabudowy zagrodowej, zaś jako przeznaczenie uzupełniające i dopuszczalne przewidziano usługi komercyjne i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. § 3 ust. 26 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego definiuje pojęcie "usług komercyjnych" – należą do nich przede wszystkim usługi: handlu, gastronomii, rzemiosła, obiekty turystyczne, zamknięte urządzenia sportowe, niepubliczne urządzenia obsługi ludności, w tym prywatne gabinety lekarskie. Znalazło się w planie zastrzeżenie, wedle którego negatywne oddziaływanie nie może wykraczać poza granice działki, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Ponadto teren sołectwa Z. mieści się w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, w związku z czym § 23 ust. 4 miejscowego planu ustanawia na tym obszarze zakaz prowadzenia nieplanowego wyrębu drzew, prowadzenia działań powodujących niekorzystną zmianę stosunków wodnych, lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów, w tym zakładów przemysłowych, z wyjątkiem infrastruktury technicznej oraz gospodarki wodnej, jak również działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Sąd i instancji podzielił ocenę prezentowaną przez organ odwoławczy, wedle której planowane przedsięwzięcie – stacja demontażu pojazdów jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 2 ust. 26 i § 23 ust. 4). Uzasadnione jest uznanie, że zamierzona inwestycja dotyczy obiektu uciążliwego, w szczególności ze względu na hałas, zagrożenia pożarowe i wybuchowe – ze względu na usuwanie z pojazdów substancji niebezpiecznych. Nie podzielono argumentacji skarżącego, który nawiązując do pojęcia "zakładu przemysłowego" wywodził, że stacja demontażu pojazdów nie jest takim obiektem, sąd I instancji wskazał, że zasadniczą okolicznością dla sprawy było ustalenie, że jest to niewątpliwie obiekt uciążliwy w rozumieniu obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto w wyniku demontażu pojazdów powstaną nowe produkty z punktu widzenia ich późniejszego wykorzystania. Wobec sprzeczności zamierzenia z ustaleniami planu nie miały znaczenia dokonane akty współdziałania z innymi organami oraz sporządzony raport oddziaływania na środowisko. Skargę kasacyjną od wyroku z 13 czerwca 2012 r. wniósł R.R., zaskarżając go w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania WSA w Kielcach sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi temu zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, a to art. art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 i art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego" przez sąd I instancji w celu wyeliminowania sprzeczności ustaleń w przedmiocie kwalifikacji rodzaju działalności dla planowanego przedsięwzięcia w świetle przepisów rozp. RM z 2004 i zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Solec-Zdrój, w celu ustalenia przez sąd czy przypisać temu przedsięwzięciu charakter działalności przemysłowej, a nie w rozumieniu "stacji demontażu" w świetle określonych zapisami ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, dla której stosuje się przepisy o odpadach; 2) przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 80 ust. 2 w zw. z art. 77 ust. 1 Udiś. Skarżący kasacyjnie obszernie zrekapitulował przebieg postepowania, uwypuklając pozytywną dla siebie decyzję organu I instancji, w której nie stwierdzono sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wyrażając zdziwienie odmienną oceną w tym zakresie zaprezentowaną przez SKO w Kielcach. Wspierając swe wywody odesłaniami do treści przepisów dotyczących recyklingu pojazdów, Kasator wywodzi, że działalność stacji demontażu polega w części na gospodarowaniu odpadami, w części zaś na ich wytwarzaniu, nie nosi jednak znamion wytwarzania nowego produktu. Nie zgadzając się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu skarżonego wyroku, R.R. oponuje, jakoby "planowane przedsięwzięcie wpisywało się w treść § 26 ust. 4 planu zagospodarowania przestrzennego – zakaz lokalizacji nowych uciążliwych obiektów budowlanych i innych uciążliwych obiektów". Podniesiono, że w aktach sprawy znajduje się analiza z komputerową symulacją, z której wynikać ma, że poziom dźwięku nie przekroczy dopuszczalnego poziomu, nadto nieuzasadnione mają być twierdzenia sądu wojewódzkiego o uciążliwościach związanych ze stwarzaniem zagrożenia pożarowego i ze względu na niebezpieczeństwo wybuchowe. Planowana inwestycja ponadto nie ma być sprzeczna z ustaleniami Szanieckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Naruszać ma wyrok przepisy wskazane w pkt I skargi kasacyjnej, skoro nie przeprowadzono postępowania dowodowego, które obalałoby ustalony przez organ gminy stan faktyczny sprawy przy współdziałaniu organów "o charakterze ekspertskim", co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 80 Udiś). W konkluzji prowadzić to miało do wydania niesłusznego wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO w Kielcach wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze kasacyjnej raz jeszcze przywołano ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla konturu, w którym planowano wznieść zamierzoną inwestycję, eksponując iż skoro należy ona do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przeto ma charakter "uciążliwy" w rozumieniu przepisów prawa miejscowego. Ponadto planowana inwestycja jest zakładem produkcyjnym, skoro w wyniku demontażu pojazdów powstają nowe produkty. Uzasadnione wyroku ma być jasne i spójne, zarzuty naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nietrafne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia przez sąd wojewódzki przepisu art. 141 § 4 Ppsa uznać należy za chybiony. Cyt. przepis stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Wszystkim tym wymogom odpowiada kwestionowany skargą kasacyjną wyrok WSA w Kielcach. To, że Kasator nie zgadza się z argumentacją sądu I instancji, jeszcze nie dowodzi naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Przy pomocy zarzutu naruszenia cyt. przepisu nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd wojewódzki stanu faktycznego czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego. Innymi słowy – zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie może sprowadzać się do polemiki z wywodami zawartymi w zaskarżonym wyroku, skoro z uzasadnienia wynika jednoznacznie, jaki stan faktyczny stanowił przedmiot ustaleń merytorycznych w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FSK 8/09 (ONSAiwsa 2010, z. 3 poz. 39), że przepis art. 141 § 4 Ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Takiego zarzutu skutecznie wyrokowi II SA/Ke 198/12 postawić nie można. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa, wedle którego "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Niesporne jest, że sąd wojewódzki nie prowadził postępowania dowodowego z urzędu, strona nie składała wniosku o przeprowadzenie dowodu, nie mógł przeto naruszyć sąd I instancji cyt. przepisu, skoro go nie stosował. Nie naruszono w przedmiotowym wyroku przepisu art. 133 § 1 Ppsa, z którego wynika m. in. że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Ta ostatnia sytuacja nie zachodziła w sprawie. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczalnego w trybie art. 106 § 3 i 5 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553). Zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa byłby zasady, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Naruszenie cyt. przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, oraz ich wpływ na wynik sprawy. Nie są tymi zdarzeniami decyzja organu I instancji oraz akty współdziałania w postaci postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Busku-Zdroju czy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach. Nie jest nim także deklarowana w skardze kasacyjnej zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami Szanieckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, skoro nie miało to znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia art. 134 Ppsa został wadliwie sformułowany. Cyt. przepis ma dwa paragrafy, Kasator nie wskazał, którego z nich dotyczy zarzut naruszenia. W judykaturze prezentowany jest pogląd, który Sąd orzekający w tym składzie podziela, że skarga kasacyjna musi spełniać wymogi ustawowe określone w art. 176 w związku z art. 174 Ppsa. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Uzasadnienie zarzutu wskazującego na art. 134 Ppsa, któremu miałby uchybić WSA w Kielcach, w żaden sposób nie odnosi się do treści tak § 1, jak i § 2 cyt. przepisu, a to nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnego, wszak związanemu granicami zarzutów, rozpoznać taki zarzut. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 106 § 3, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 Ppsa przy założeniu, jak to wynika z uzasadnienia zarzutu kasacyjnego, niedopuszczalności dokonania przez organ odwoławczy odmiennej oceny treści planu zagospodarowania przestrzennego w aspekcie zgodności z nim planowanego przedsięwzięcia, niż to uczynił organ gminy i zaakceptowania tej oceny, której dokonało SKO w Kielcach, przez sąd wojewódzki. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem R.R., że istota sprawy sprowadzała się do prawidłowej oceny charakteru przedsięwzięcia w aspekcie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niesporne są ustalenia faktyczne, odnoszące się do lokalizacji terenu planowanego pod inwestycję – to teren sołectwa Z., dla którego obowiązują ustalenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy w Solcu-Zdroju nr XXI/96/2008 z 29 sierpnia 2008 r. Nie jest sporne, że jest to obszar tzw. strefy "C" ochrony uzdrowiska Solec-Zdrój. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1377 ze zm., zwana dalej "ustawą o uzdrowiskach") pod pojęciem strefy ochrony uzdrowiskowej rozumie się "części obszaru uzdrowiska albo obszaru ochrony uzdrowiskowej, określone w statucie uzdrowiska, wydzielone w celu ochrony czynników leczniczych i naturalnych surowców leczniczych, walorów środowiska i urządzeń uzdrowiskowych". Zgodnie z art. 38 pkt 3 ustawy o uzdrowiskach strefa "C" obejmuje obszar przyległy do strefy "B" i stanowiący jej otoczenie oraz obszar mający wpływ na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych oraz ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych. Zasadnie sąd I instancji wskazał, że § 23 ust. 4 miejscowego planu zakazuje lokalizować na terenie wsi Z. nowych uciążliwych obiektów budowlanych oraz innych uciążliwych obiektów. Analizując sposób działania stacji demontażu pojazdów trafnie sąd I instancji uznał w ślad za SKO Kielcach, że planowane przez skarżącego kasacyjnie przedsięwzięcie prowadziłoby do powstania takiego uciążliwego obiektu. Miał zatem sąd wojewódzki podstawy do uznania, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem. Innymi słowy, dopóki treść obowiązującego planu miejscowego będzie miała treść taką, jak w chwili orzekania przez organy, dopóty zrealizowanie na działce nr 1 w Z. stacji demontażu pojazdów nie będzie zgodne z prawem. Zgodnie z art. 80 ust. 2 Udiś właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. W literaturze podnosi się, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami (por. K. Gruszecki, Komentarz do art.80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ver. LEX el. 2013). Stanowisko to jest akceptowane w judykaturze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Nie ma przeto znaczenia fakt, że w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko uzgodniono warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnięto opinii organu inspekcji sanitarnej (art. 77 ust. 1 Udiś), skoro nadal istnieje kolizja charakteru przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, przeto podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.