II SA/Gl 70/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta Z. orzekł o odmowie wymeldowania I. K. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w Z. Decyzja ta została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy bowiem poprzednie orzeczenie tego organu z dnia [...] roku zostało uchylone kasacyjną decyzją Wojewody [...] z dnia [...]roku. Ponownie wydana decyzja została oparta na przepisie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm. – dalej ustawa o ewidencji ludności). Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w wniosku J. K., który w piśmie z dnia [...] roku podał, że jego była żona I. K. nie zamieszkuje od 1999 roku w budynku przy ul. [...] w Z. W oparciu o przeprowadzone w dniu [...] roku w obecności stron postępowania oględziny budynku, stwierdzono, że dwa z pokoje w budynku przy ul. [...] są umeblowane i znajdują się w nich rzeczy osobiste I. K. Umeblowana była także kuchnia w której znajdowały się sprzęty gospodarstwa domowego, na oknach wisiały firanki, a w domu były żywe kwiaty. Wszystko to powodowało, że dom sprawiał wrażenie zamieszkałego. I. K. zeznała, że w przedmiotowym budynku mieszka i jest zameldowana od [...] roku z 4 letnią przerwą w okresie od [...]roku do [...]roku. W tym czasie zamieszkiwała bowiem u swojej matki przy ul. [...] w Z., gdzie była zameldowana na pobyt czasowy. W okresie zimowym po powrocie do budynku przy ul [...] zajmowała kuchnię i jadalnię, w której spała. Pomieszczenia te ogrzewała piecem węglowym oraz piecykiem gazowym, bowiem w budynku nie ma centralnego ogrzewania. W okresie letnim zajmuje natomiast cały budynek. Z kolei J. K. zeznał do protokołu oględzin, że jego była żona nie mieszka w budynku przy ul. [...] i stwarza tylko pozory zamieszkiwania sprowadzając do domu stare i zdekompletowane meble. Jego córka (pasierbica) A. M., która w okresie od [...]roku do [...]roku sprawdzała i nadzorowała ten budynek nie stwierdziła, aby w tym okresie ktokolwiek w nim mieszkał. W zimie zaś posesja nie była odśnieżana i brak było śladów stóp na śniegu. W budynku jest także niskie zużycie wody i energii elektrycznej. W okresie od czerwca 2008 roku do 11 kwietnia 2009 roku zużycie wody wyniosło zaledwie 1 m³. W okresie od 11 kwietnia do 13 kwietnia 2009 roku wyniosło ono natomiast aż 3 m³. Wzrost ten był spowodowany, jego zdaniem, pracami porządkowymi przed zapowiedzianymi oględzinami budynku. Wskazani przez I. K. świadkowie, w tym troje sąsiadów potwierdziło, że I. K. mieszka w budynku przy ul [...]. Jeden ze świadków wskazany przez J. K., który mieszka także w sąsiedztwie zeznał natomiast, że I. K. w przedmiotowym budynku mieszka od około roku, a wcześniej był on niezamieszkały. Wskazani przez wnioskodawcę świadkowie P. R. i A.M. zeznali natomiast, że do [...] roku nikt nie mieszkał w budynku przy ul. [...], co stwierdzili w czasie wizyt w tym budynku związanych z jego dozorowaniem. Córka wnioskodawcy stwierdziła także, że meble w tym budynku znalazły się dopiero wiosną [...] roku. Odnosząc się do tych zeznań I. K. stwierdziła, że w zamieszkiwanym przez nią budynku nigdy nie zetknęła się z tymi świadkami. Wyjaśniła także, że niskie zużycie wody w okresie od [...] roku do [...] roku spowodowane było awarią instalacji wodnej oraz oszczędnym jej używaniem. W oparciu o ten materiał dowodowy Prezydent Miasta Z. uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka dobrowolnego i trwałego opuszczenia miejsca pobytu, która stanowi podstawę wymeldowania z miejsca stałego pobytu. Wskazał, że rozstrzygające w tym względzie znaczenia ma stan faktyczny istniejący w dacie orzekania. Organ zwrócił też uwagę na wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w konkretnym lokalu. Powoduje to, że sam fakt przejściowej nieobecności w danym lokalu, czy nawet okresy fizycznej w nim nieobecności nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia , iż podmiot w nim zameldowany opuścił je w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Odwołanie od tej decyzji wniósł J.K. zastępowany przez adwokata J. G.. Zarzucił naruszenie nią szeregu przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 § 3 w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 1, 12 § 1 i § 2, art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 80 tej ustawy przez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego Prezydent Miasta Z. nie odniósł się do tej części materiału dowodowego, która bezspornie wskazywała, że w czasie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania, jak i później, I. K. opuściła miejsce pobytu na czas dłuższy niż 3 miesiące. Zarzucił ponadto naruszenie zaskarżoną decyzją art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przez przyjęcie, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu orzekania w sprawie, a nie w czasie faktycznego opuszczenia miejsca pobytu. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie toczyło się zbyt wolno, przez co został naruszony art. 12 k.p.a. Organ I instancji nie rozstrzygnął także, zdaniem odwołującego się, czy przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie winny być okoliczności istniejące w dacie faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania, czy też w chwili orzekania. Kwestia ta jest szczególnie istotna w niniejszej sprawie bowiem wyniku długotrwałego i bezzasadnie przeciągającego się postępowania, I. K. w związku z tym postępowaniem i z uwagi na swój interes prawny, ponownie faktycznie zamieszkała w budynku przy ul. [...] w Z. Organ I instancji przeszedł jednak nad tą okolicznością do porządku i nie wysnuł z niej żadnych wniosków. Tymczasem stwierdzona okoliczność stanowi najprostszy sposób reakcji na złożony wniosek, zatem nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie. W czasie oględzin budynku w dniu [...]roku ustalono, że nie jest on zamieszkały i brak w nim rzeczy osobistych I.K. Potwierdził to także dzielnicowy, który w [...] roku nie zastał I. K. w tym budynku mimo kilkukrotnych wizyt. O tym, że w okresie przed [...]roku, jak i po tym terminie I. K. nie mogła faktycznie zamieszkiwać w przedmiotowym budynku świadczy bardzo niskie zużycie wody i energii elektrycznej. Dopiero po [...]roku, czyli przed kolejnymi oględzinami budynku I. K. intensywnie wysprzątała mieszkanie i przywiozła do niego rzeczy osobiste. Organ nie wysnuł także wniosków ze stwierdzonego przez siebie faktu, że w dniu [...] roku lokal mieszkalny był wyziębiony. Przedstawione dowody świadczą zatem o tym, że I. K. od [...]roku aż do dnia [...]roku w sposób trwały wyprowadziła się z przedmiotowego budynku i nie przebywała w nim w chwili złożenia wniosku o jej wymeldowanie. Zaskarżoną decyzją, z dnia [...]roku, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia podał, że podstawą dokonania czynności wymeldowania z miejsca stałego pobytu jest sam fakt opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu i to niezależnie od tego czy utraciła ona uprawnienie do przebywania w nim. Wątpliwości zaś czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały rozstrzyga organ prowadzący postępowanie. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła jednak zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy przesłanka trwałego i dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego 3 miesięcznego terminu określonego w tym przepisie Wojewoda wyjaśnił, że nie jest to minimalny okres uzasadniający wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu. Zdaniem Wojewody w sprawie nie doszło także do naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu odwołania wskazującego, że podstawę nakazującą wymeldowanie powinny stanowić okoliczności faktyczne istniejące w dacie złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Wskazał w tej kwestii, że źródłem powinności organu dokonania czynności wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Zasadą postępowania jest jednak orzekanie w oparciu o stan faktyczny istniejący w chwili podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, a powołany przez odwołującego się wyrok sądu administracyjnego dotyczył odmiennego stanu faktycznego. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. K. praktycznie powtórzył zarzuty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności zaś zarzucił wpływającą na treść kwestionowanej decyzji obrazę przepisów postępowania administracyjnego przez wybiorczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który bezspornie wskazuje, że I. K. opuściła miejsce pobytu stałego na czas znacznie przekraczający 3 miesiące. Zarzucił także naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przez uznanie, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są okoliczności istniejące w dniu orzekania w sprawie nie zaś w czasie faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...]roku. W uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja zawarta w odwołaniu dotycząca przewlekłości prowadzonego postępowania przez organ I instancji, a także ignorowania przedstawianych przez skarżącego dowodów oraz oczywistych faktów. Zgromadzone w sprawie liczne dowody wskazują, że I.K. od wielu lat nie mieszkała w budynku przy ul [...] lecz w budynku przy ul. [...]. Dla skarżącego niezrozumiale jest dlaczego urzędnicy miejscy dali jego byłej żonie czas na przygotowanie budynku do oględzin wyznaczonych na dzień [...] roku, a nie przeprowadzono ich bezpośrednio po dniu [...]roku kiedy po raz pierwszy pojawiła się w Urzędzie Miejskim. Skarżący podał, że w latach 1994 – 1999 mieszkał w przedmiotowym budynku wraz z obecną żoną i córką, a w tym czasie I.K. w budynku tym nie mieszkała i pokazywała się tylko po to aby wywoływać awantury. W [...] roku toku sprawy karnej [...]zobowiązała się ona do pokrywania połowy kosztów utrzymania budynku, z czego się do dzisiaj nie wywiązała. Od 1999 roku żona wraz z córką zamieszkały w O., a on do 2004 roku mieszkał w Z. prowadząc w tym czasie warsztat mechaniki samochodowej. I. K. przestała się pokazywać w budynku przy ul. [...] po wyprowadzenia się córki i żony skarżącego, a w [...] roku wywiozła część mebli oraz sprzęt gospodarstwa domowego. Z tego powodu uznał, że wyprowadziła się z domu dobrowolnie i na trwałe, dlatego w 2007 roku wystąpił o jej wymeldowanie. Odnosząc się do zeznań sąsiadów widujących jego byłą żonę w budynku przy ul. [...], skarżący podkreślił, że zeznania te dotyczą ostatniego roku, kiedy to I. K. stwarzała pozory zamieszkiwania pod tym adresem. Wskazują na to również dowody wskazane przez niego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. O tym że jego była żona nie mieszkała jeszcze w początku 2008 roku w domu przy ul. [...] świadczy zdaniem skarżącego także to, że dopiero w maju 2008 roku złożyła ona doniesienie do Prokuratury, w którym pomówiła go o usunięcie mebli z mieszkania, co miało mieć miejsce przed oględzinami w marcu 2008 roku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do twierdzeń skargi wskazał, że nie zawierają one nowych zarzutów, lecz powielają argumentację zawartą w odwołaniu. Organ podtrzymał także swoje stanowisko, że w sprawie nie została spełniona określona art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przesłanka trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez I. K. budynku przy ul. [...] w Z. . Wskazał także, że nie mógł uwzględnić żądania skarżącego wydania decyzji na dzień [...]roku. W piśmie procesowym z dnia [...]roku uczestniczka postępowania I. K. wniosła o utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...]. Podała, że nigdy dobrowolnie i w sposób trwały nie opuściła budynku przy ul. [...]w Z. W latach 2004 – 2007 była natomiast zameldowana na czas określony w mieszkaniu swojej sparaliżowanej matki, z uwagi na konieczność sprawowania nad nią opieki. W miejscu stałego pobytu bywała zaś kiedy to tylko było możliwe. Skarżący natomiast w 2000 roku wyprowadził się do O. do mieszkania swojej żony zabierając meble , sprzęty gospodarstwa domowego i rzeczy osobiste. Mieszkając sama w domu użytkowała tylko jeden pokój, który jej przyznano w [...] roku w wyroku rozwodowym. Podała, że w 2001 roku w czasie mrozów uszkodzone zostało w budynku centralne ogrzewanie i instalacja wodna. Były mąż utrudniał jej zamieszkiwanie w spornym budynku (sprzedał piec CO, uszkodził instalację elektryczną, zamykał łazienkę). Z powodu wywoływanych przez niego awantur musiała często uciekać z domu. W 2001 roku skarżący włamał się do jej pokoju rozwiercając zamek (postępowanie karne umorzono z powodu małej szkodliwości czynu). W 2002 roku wywiózł on meble z jadalni, a pralkę i lodówkę wstawił do garażu. Budynek przy ul. [...] w Z. opuścił wreszcie na stałe, a w 2008 roku, bez jej wiedzy i zgody, wystawił go na sprzedaż. Uczestniczka zakwestionowała wreszcie wiarygodność świadków powołanych przez skarżącego wskazując, że P. R. jest mężem A. M. , córki żony skarżącego, a kolejny świadek odniósłby korzyści ze sprzedaży domu. Uczestniczka postępowania poinformowała ponadto, że w 1996 roku toczyła się sprawa o sygn. akt [...] o uniemożliwienie jej przez byłego męża zamieszkiwania w przedmiotowym budynku, w wyniku której nakazano J. K. natychmiastowe wpuszczenie jej do domu. W trakcie tej sprawy złożyła oświadczenie, że będzie pokrywać połowę kosztów utrzymania domu. Wskazała wreszcie, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...]roku, sygnatura akt [...], została wpisana do księgi wieczystej jako współwłaścicielka w ½ części nieruchomości przy ul. [...] w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrolując zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem, jak nakazuje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ), uznał, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, a także nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu Wojewoda [...] poprawnie ocenił zebrane w sprawie dowody, dokonał na ich podstawie trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne. Wskazać należy, że art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności nakłada na osobę, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, obowiązek wymeldowania się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Ustawa przewiduje wymeldowanie w trybie decyzji administracyjnej, jeżeli osoba opuszczająca miejsce pobytu stałego bądź pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące nie dopełniła obowiązku wymeldowania się w drodze czynności materialno-technicznej w organie meldunkowym. Postępowanie administracyjne w tej sprawie może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony (m.in. właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu). W kontrolowanej sprawie postępowanie o wymeldowanie zostało wszczęte przez Prezydenta Miasta Z. na wniosek skarżącego, który wówczas był uwidoczniony w księdze wieczystej KW nr [...] jako właściciel nieruchomości przy ul. [...] w Z. ( aktualnie w tej księdze wieczystej została ujawniona I. K. jako współwłaścicielka tej nieruchomości w ½ części). Zgodnie z przywołanym art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności przesłankami orzeczenia wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące jest opuszczenie miejsca tego pobytu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. W aktualnym brzmieniu przywołanego przepisu ustawodawca, w odróżnieniu od rozwiązań prawnych obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. nr 93, poz. 887), zrezygnował ze związania kwestii zameldowania na pobyt stały z utratą tytułu prawnego do lokalu. Do nowelizacji tego przepisu doszło zaś na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 ( Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 716). Wspomnianą ustawą nowelizacyjną do art. 9 ustawy o ewidencji ludności dodany został ust. 2b zgodnie, z którym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. W aktualnym stanie prawnym pozbawiona znaczenia jest także okoliczność dotycząca wiedzy organu, co do aktualnego miejsca pobytu osoby, która bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu. W stanie prawnym obowiązującym przed dniem [...] roku jedną z przesłanek wymeldowania z miejsca pobytu stałego osoby była natomiast niemożność ustalenia miejsca pobytu osoby, która opuściła lokal mieszkalny i nieprzebywała w nim przez 6 miesięcy i to niezależnie od tego czy utraciła ona tytuł prawny do lokalu. Wskazać jednocześnie należy, że zameldowanie się danej osoby w tej samej miejscowości na pobyt czasowy, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie, nie daje jeszcze podstaw do przyjęcia, że jest to nowe miejsce jej stałego pobytu (por. m.in. wyroki: WSA w Opolu z dnia 9 czerwca 2005 roku, II SA/Op 255/04, [w:] ZNSA 2006/2/107 oraz WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2008 roku, II SA/Gl 484/0, [w:] LEX nr 460013). Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych dopuszcza bowiem jednoczesne zameldowanie się na pobyt stały i pobyt czasowy w różnych lokalach mieszkalnych. Skutkiem przyjęcia takiego rozwiązania prawnego jest możliwość posiadania przez osobę fizyczną stałego miejsca zameldowania w lokalu, w którym osoba ta faktycznie nie przebywa przez dłuższy okres czasu. Takie rozwiązanie prawne nakłada na organ meldunkowy obowiązek ustalenia, przed wydaniem decyzji w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, charakteru opuszczenia miejsca stałego zamieszkania przez osobę, która ma zostać wymeldowana. Oceny tej organ powinien dokonać kierując się definicją pobytu stałego zawartą w art. 6 ust. 1 ustawy, zgodnie, z którą pobytem stałym jest miejsce zamieszkania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Skarżącemu należy w tym miejscu wyjaśnić, że 3 miesięczny termin, o jakim jest mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, odnieść należy do definicji popytu czasowego zawartego w art. 8 tej ustawy. Terminu tego nie można więc traktować jako do przesłanki wymeldowania z pobytu stałego. W aktualnym stanie prawnym należy przyjąć, że opuszczenie miejsca stałego pobytu ma charakter trwały w przypadku, gdy osoba, której to dotyczy ześrodkowała aktywność życiową poza swoim dotychczasowym miejscem pobytu. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów przyjąć należy, że I. K. przez pewien czas, w tym w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o jej wymeldowanie, ześrodkowała swoją aktywność życiową poza dotychczasowym miejscem pobytu stałego, a pod adresem stałego miejsca zamieszkania przebywała tylko przelotnie. Bez w wątpienia świadczy o tym niskie w tym okresie zużycie wody i energii elektrycznej. Inną sprawą jest kwestia oceny czy opuszczenie przez I. K. miejsca jej stałego pobytu miało charakter dobrowolny. Z uzasadnienia skargi jak i z treści pisma procesowego uczestniczki wynika, że relacje między nią a skarżącym były bardzo napięte i cechowały się silnymi negatywnymi emocjami. W efekcie spowodowało to, że przez jakiś czas obie strony opuściły budynek przy ul. [...] w Z. Drugim niezależnym od woli I. K. czynnikiem, który spowodował konieczność zamieszkania przez nią poza miejscem stałego pobytu była choroba jej matki i konieczność sprawowania nad nią kilkuletniej opieki. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należy jednak przede wszystkim mieć na uwadze sytuację, jaka nastąpiła po powzięciu przez I.K. wiadomości o wszczęciu postępowania w przedmiocie jej wymeldowania. Sam skarżący, a także jego pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym przyznają, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji I.K. mieszkała już bowiem od ponad pół roku przy ul. [...] w Z., gdzie od nowa ześrodkowała swoją aktywność życiową. Biorąc pod uwagę tę, bezsporną okoliczność, należy stwierdzić, że w tym stanie rzeczy prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że w sprawie nie została spełniona przesłanka do wymeldowania I. K. z pobytu stałego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez oparcie się przez organy na ustaleniach faktycznych istniejących w dacie orzekania, skarżącemu należy wyjaśnić, że zameldowanie należy traktować jedynie w kategoriach potwierdzenia aktualnego pobytu w lokalu mieszkalnym, co zostało już wyżej wskazane. Unormowanie wynikające z art.9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności powoduje, że wydana w oparciu o art. 15 ust. 2 tej ustawy decyzja o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu, ma charakter deklaratoryjny. Decyzja ta potwierdza bowiem istnienie określonego stanu faktycznego, jakim jest opuszczenie przez podmiot w sposób trwały i dobrowolny miejsca stałego pobytu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Organ nie jest zatem związany swoją decyzją o wymeldowaniu, w sytuacji gdy dojdzie do zmiany tego stanu faktycznego. W przypadku zatem, gdy osoba która została uprzednio wymeldowana z miejsca stałego pobytu ponownie zamieszka w tym samym lokalu i legitymuje się tytułem prawnym do tego lokalu, wówczas organ jest zobowiązany do ponownego zameldowania tej osoby, czy to w drodze czynności materialno-technicznej, czy to w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Inaczej mówiąc, gdyby organ I instancji wymeldował w 2007 roku I. K. z miejsca stałego pobytu, zgodnie z żądaniem skarżącego, to w połowie 2008 roku wobec ponownego zamieszkania zainteresowanej w przedmiotowym budynku oraz przysługującego jej tytułu prawnego do tego budynku organ ten byłby zobowiązany do ponownego jej zameldowania na pobyt stały pod tym samym adresem. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że Wojewoda prawidłowo przyjął brak zaistnienia w sprawie przesłanek ustawowych do wymeldowania skarżącej z miejsca jej dotychczasowego pobytu w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Z powyższych względów na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skarga podlegała oddaleniu.