II SA/Gl 70/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N., J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], wydaną m.in. na podstawie art. 98 a ust. 1 i art. 148 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), ustalającą dla M. N. oraz J. A. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w B., stanowiącej działki oznaczone o nr [...] i [...], obręb M., w związku z podziałem działki nr [...], zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...]. Pismem z dnia [...] r. skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ich ocenie wobec możliwości uchylenia przez Sąd zaskarzonego aktu, jego wykonanie jest przedwczesne i krzywdzące dla wnioskodawców. W kolejnym piśmie z dnia [...] r., skarżący podnieśli, że nie posiadają żadnych oszczędności, zaś utrzymują się z wynajmu lokalu usługowego w ich domu. Nadto oświadczyli, że pod koniec 2012 r. rozpoczęli działalność gospodarczą, która nie przynosi na razie żadnych zysków. Wskazali także, że uiszczenie opłaty adiacenckiej uniemożliwi im bieżącą terminową spłatę rat kredytowych (ok. 1300 zł), co skutkować może rozwiązaniem umów kredytowych, a to zdaniem skarżących mogłoby grozić trudnymi do odwrócenia skutkami. Nieodwracalne szkody natomiast w ocenie wnioskodawców może spowodować nieregulowanie przez nich opłat na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Organ pismem z dnia [...] r., nadesłanym na wezwanie Sądu, poinformował, że udzielając opowiedzi na skargę, nie wydał postanowienia w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, że zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Ciężar dowodu leży zatem na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Z kolei, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. W ocenie Sądu, rozpoznawany wniosek należało uznać za uzasadniony przede wszystkim z następujących względów. Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał zaskarżoną decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Wskazana powyżej norma stanowi przepis szczególny wobec art. 61 § 1 p.p.s.a., który ustala ogólną zasadę, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji podkreślić należy, że wstrzymanie decyzji wydanej w oparciu o przepisy działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami jest obligatoryjne w wypadku, gdy decyzja taka zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego. W zawisłej sprawie sporna decyzja wydana została na podstawie art. 98 a ust. 1 i art. 148 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobligowany był z urzędu wstrzymać jej wykonanie. Z akt sprawy natomiast jednoznacznie wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie wydało takiego postanowienia. Niewykonanie przez organ administracji obowiązku nałożonego na niego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może skutkować ujemnymi skutkami dla skarżących. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby bowiem, że skarżący znaleźliby się w gorszym położeniu niż osoby, na które również nałożono obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej, ale w stosunku do których, wobec wniesienia przez nich skargi, organ zachował się zgodnie z poleceniem wynikającym z art. 9 powołanej ustawy. Zachwiania zostałaby wówczas, przewidziana art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa. Dodatkowo podnieść należy, że wnioskodawcy wykazali relację między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń wynikających z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.