II SA/Gl 701/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i Z. G. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargę na działalność Burmistrza Miasta w sprawie wydzielenia drogi p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r. A. G. i Z. G. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargę na działalność Burmistrza Miasta w sprawie wydzielenia drogi. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność zaskarżenia takiej uchwały do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na bezczynność organów administracji publicznej w podanych wyżej przypadkach. Zaskarżoną uchwałę Rada Miejska podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), w związku z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu obywatelskiej skargi na działalność Burmistrza Miasta. Uchwała taka nie daje jednak podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jej niezgodność z prawem, bowiem ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, sygn. akt I OSK 457/06, Rzeczpospolita z dnia 14 czerwca 2006 r., Prawo co dnia, str. 3). Skarga w tym trybie jest prawnym, ale ogólnym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, ani też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. W szczególności nie można zaliczyć zaskarżonej uchwały do innych aktów lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., ani też do aktów prawa miejscowego o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.