II SA/Gl 706/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. – R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. W.– R. ze względu na fakt, iż skarga ta została wniesiona już po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Następnie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a Sąd postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r. odmówił przywrócenia tego terminu. W wyniku postępowania zainicjowanego zażaleniem skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 202/08 uchylił postanowienie z dnia 20 grudnia 2007 r. W motywach swojego rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie wziął pod uwagę faktu, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi obarczony był brakami formalnymi. Przede wszystkim został on złożony bezpośrednio do Sądu zamiast za pośrednictwem organu, którego decyzja była przedmiotem skargi. Ponadto przy składaniu wniosku strona nie dokonała czynności, co do której uchybiła terminowi – nie złożyła skargi. Okoliczności te sprawiły, że taki wniosek powinien być uznany za niedopuszczalny co w konsekwencji powinno prowadzić do jego odrzucenia. Zarazem, o ile strona działa w postępowaniu bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, powinna być przez Sąd pouczona o wymogu zawartym w art. 87 § 3 P.p.s.a., ewentualnie wniosek o przywrócenie terminu należało przekazać do organu, którego akt był przedmiotem skargi, a po nadesłaniu wniosku przez ten organ – nadać mu dalszy bieg. Kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek M. W.– R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został w dniu [...] r. przekazany Wojewodzie [...] , a ponadto skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku poprzez dokonanie czynności, której terminowi uchybiła tj. do ponownego wniesienia skargi. W wyznaczonym terminie skarżąca dokonała wspomnianej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z tego też względu, kierując się dyspozycją art. 190 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2008 r. W konsekwencji, ponownie rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu należało uznać, że winien on być odrzucony jako spóźniony. Kierując się bowiem wskazaniami zawartymi w przywołanym wyżej orzeczeniu NSA wniosek o przywrócenie terminu przekazano organowi celem dochowania właściwego trybu jego wniesienia. To zaś oznacza, że datą złożenia tego wniosku jest data nadania przez Sąd przesyłki do Wojewody [...] zawierającej wspomniany wniosek ([...] r.). Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało uznać za spóźniony skoro ustawa wymaga, aby był on złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Przyjmując, że skarżąca o przyczynie uchybienia terminu dowiedziała się z treści otrzymanego odpisu postanowienia Sądu o odrzuceniu jej skargi, a więc w dniu [...] r. – wspomniany wcześniej siedmiodniowy termin do prawidłowego nadania biegu wnioskowi o przywrócenie terminu upływał z dniem [...] r. Tymczasem prawidłowy bieg nadał temu wnioskowi dopiero Sąd kierując go w dniu [...] r. do Wojewody [...] . Oznacza to więc, że wniosek ów został złożony już po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności co sprawia, że na podstawie art. 88 P.p.s.a. podlegał odrzuceniu.