II SA/Gl 706/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W.-R. na decyzję Wojewody Ś. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia (...) r. skarżąca M. W-R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Ś. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Z uwagi na fakt, iż skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia tut. Sąd postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. odrzucił skargę. Pismem z dnia (...) r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc w uzasadnieniu wniosku, iż zaskarżona decyzja została doręczona jej matce, a nie jej osobiście. Nadto podniosła, iż matka ze względu na swój podeszły wiek podała jej błędną informację o terminie doręczenia przedmiotowej decyzji, zamiast (...) r. wskazując dzień (...) Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r. tut. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia wnioskowanego terminu podnosząc, iż zaskarżona przez skarżącą decyzja z dnia (...) r. została prawidłowo doręczona dorosłemu domownikowi w osobie matki skarżącej H.W., która potwierdziła jej odbiór i datę doręczenia własnoręcznym podpisem. Wskazano dodatkowo, iż nie sposób zatem było uznać, iż przesyłka nie została w ogóle doręczona, bo nie została doręczona stronie skarżącej osobiście. Podniesiono także, iż skarżąca wskazała jedynie, iż matka błędnie podała datę doręczenia jej przedmiotowej decyzji, to zaś nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, albowiem nie stanowi jej niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw. Mając na uwadze wiek matki oraz istotny charakter przesyłki skarżąca winna była zadbać o ustalenie dokładnej daty doręczenia matce zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, w którym skarżąca wskazała, iż matka nie jest jej domownikiem w rozumieniu przepisów ustawy albowiem nie zamieszkuje wraz z nią, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 202/08 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż wniosek o przywrócenie terminu złożony został bezpośrednio do Sądu a nie do organu, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Przed merytorycznym rozpatrzeniem wniosku WSA w Gliwicach winien był więc pouczyć stronę o właściwym trybie postępowania lub samodzielnie przesłać wniosek do organu (co następnie WSA w Gliwicach uczynił w dniu 12 czerwca 2008 r.). Kolejnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 6 października 2008 r. odrzucono wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na jego spóźnione wniesienie (za datę wniesienia Sąd uznał datę (...) r. tj. datę nadania przesyłki do Wojewody Ś.). Po rozpatrzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjnego kolejnego zażalenia skarżącej na ww. postanowienie, ponownie podnoszącej, iż matka nie jest jej domownikiem, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 892/08 uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez tut. Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził w uzasadnieniu, iż wniosek swój strona złożyła w ustawowym terminie i wskazał konieczność ustosunkowania się do zarzutów skarżącej dotyczących nieprawidłowego doręczenia decyzji. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2009 r. wezwano skarżącą do wykazania, iż jej matka H.W. istotnie nie jest domownikiem w rozumieniu art. 72 p.p.s.a. w szczególności przez wskazanie i udokumentowanie aktualnego adresu zamieszkania matki. W odpowiedzi na powyższe skarżąca pismem z dnia (...) r. wskazała, iż matka zamieszkuje w S. przy ulicy (...). Na potwierdzenie powyższego przedłożyła wykaz osób zameldowanych na pobyt stały pod adresem przez nią zamieszkiwanym tj. S. ul. (...) oraz kserokopię dowodu osobistego matki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W myśl jednak art. 88 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym wniosek o przywrócenie terminu spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny. Wniosek uznaje się za niedopuszczalny, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności, np. jeśli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego oraz jeżeli czynność strony była dokonana w terminie- B. Dauter /w:/ B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 222; H. Knysiak- Molczyk /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.338. W tym ostatnim przypadku przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, albowiem przywrócić można jedynie termin, któremu strona uchybiła- art. 86 § 1 p.p.s.a. Niemożliwym jest natomiast, z uwagi na bezprzedmiotowość takiego żądania, przywrócenie terminu w sytuacji gdy strona w istocie dokonała czynności w terminie, nie dopuszczając się opóźnienia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kierującego się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 892/08, a także treścią oświadczeń skarżącej i przedłożonych przez nią pismem z dnia (...)r. dowodów, przyjąć należy, iż doręczenie w dniu (...)r. decyzji stanowiącej przedmiot skargi było nieprawidłowe. Zważyć bowiem należy, że doręczenie nastąpiło do rąk matki skarżącej H.W., która przekazała przesyłkę córce, jak wynika z oświadczenia M. W-R. dopiero w dniu (...)r. Jak jednak parokrotnie skarżąca podniosła H.W. nie jest domownikiem w rozumieniu art. 72 p.p.s.a. Wskazać w tym miejscu należy, że o statusie domownika nie przesądza jednoznacznie ani adres stałego zameldowania, ani też prowadzenie bądź nie prowadzenie wspólnego gospodarstwa, lecz stały pobyt w określonym miejscu. Jednakowoż fakt udokumentowania przez skarżącą, iż matka zameldowana jest pod innym adresem, a w mieszkaniu skarżącej zameldowane są inne osoby, w połączeniu z oświadczeniami, że matka nie mieszka w mieszkaniu córki i nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa powodują łącznie, iż brak jest podstaw do zakwestionowania twierdzeń skarżącej i odmówienia jej słowom wiarygodności. W konsekwencji stwierdzenia, iż matka skarżącej nie jest domownikiem nie można uznać, że w dniu (...) r. doszło do skutecznego doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. Tym samym przyjąć należy, iż zaskarżona decyzja nie została wówczas skarżącej skutecznie doręczona (w myśl oświadczenia skarżącej z dnia (...) r. nastąpiło to dopiero (...).) a w konsekwencji wniesienie przez nią skargi zostało dokonane w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu, któremu w istocie skarżąca nie uchybiła, uznać zatem należy za niedopuszczalny. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.