II SA/Gl 714/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie: NSA Ewa Krawczyk, WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. i P. B. na bezczynność Wójta Gminy w G. w przedmiocie niewykonania orzeczenia sądu w sprawie dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o d d a l a s k a r g ę Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2814/02 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę J. B. i P. B. na uchwałę Rady Gminy w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej zarzutu P. B. jako wydanej z naruszeniem art. 40 i art. 41 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na bezczynność Wójta Gminy G. po wydaniu powyższego wyroku, polegającą na niewywiązaniu się przez ten organ z obowiązku ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do meritum oraz bezskuteczność dwukrotnego wezwania organu do jej załatwienia /pisma z dnia [...] 2004 r. i [...] 2004 r./, J. B. i P. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli o wydanie orzeczenia w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Nadto, skarżący wnieśli o uznanie istnienia obowiązku wydania przez Wójta Gminy G. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie domu mieszkalnego z garażem i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr A obręb C., która to skarga została wyłączona do odrębnego postępowania /sygn. akt II SAB/Gl 23/05/. W uzasadnieniu skarżący powołali się na bezskuteczność ich starań o zrealizowanie powyższej inwestycji, trwająca od 1986 r., kiedy to wystąpili o przekwalifikowanie ich działki na cele budowlane przy projektowaniu planistycznym Odpowiadając na skargę Wójt Gminy G. wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, wyjaśniając, iż procedura zmiany planu miejscowego prowadzona jest w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. Nr 89, poz. 415/ i stąd zakończenie prac nad planem możliwe jest po rozpatrzeniu wszystkich wniesionych zarzutów w postępowaniu sądowym /art. 18 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Tymczasem do tej pory nie została prawomocnie zakończona sprawa sygn. akt II SA/Ka 1378/03, bowiem wniesiona została skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do załatwiania sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd w tym przypadku może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego /art. 154 § 2 cyt. ustawy/. Rodacja przepisu art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie pozostawia wątpliwości, iż stosowanie środka represyjnego dopuszczalne jest jedynie wobec tego organu, który po stwierdzeniu nieważności wydanego przez niego aktu na mocy wyroku sądu, nie załatwił ponownie sprawy w takim zakresie, jaki wynikał z orzeczenia sądowego. Nadto, wymierzenie grzywny możliwe jest jedynie na żądanie strony wskutek wniesionej skargi na bezczynność właściwego organu. Rozpatrując skargę sąd administracyjny bada zatem, czy zarzut bezczynności, będący skutkiem niewykonania wyroku uwzględniającego skargę, dotyczy organu, wskazanego przez stronę skarżącą zgodnie z wymogiem art. 57 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie skarżący powołując się na wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2814/02, zarzucili bezczynność Wójtowi Gminy G., polegającą na niewydaniu przez ten organ rozstrzygnięcia w sprawie. Tak sformułowana skarga nie mogła odnieść skutku. Wójt Gminy G. nie jest bowiem organem właściwym do załatwienia sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie II SA/Ka 2814/02 było bowiem działanie Rady Gminy w G., będącej innym organem niż Wójt Gminy. Obydwu organów gminy nie sposób utożsamiać w świetle regulacji zawartej w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./. Wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady Gminy w G. w przedmiocie zarzutu do projektu planu miejscowego, rodziło jedynie obowiązek ponownego rozpatrzenia zarzutu skarżącego P. B. przez właściwy organ gminy. Tymczasem na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./, pod rządami której zapadła kwestionowana uchwała, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały. Z uzasadnienia przywołanego wyroku NSA wynika jednoznacznie, iż przyczyną uwzględnienia skargi był fakt błędnego zakwalifikowania uchwały o odrzuceniu zarzutu do kategorii prawa miejscowego oraz brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał natomiast na jakiekolwiek obowiązki Wójta Gminy, gdy idzie o ponowne rozpatrzenie zarzutu. Skoro Wójt Gminy G. nie jest organem właściwym do wykonania wyroku z dnia 23 grudnia 2003 r., a mianowicie do ponownego rozpoznania zarzutu skarżącego P. B. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skarga na bezczynność tego organu nie mogła odnieść skutku i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ramach niniejszego postępowania nie podlegała zaś rozpoznaniu sprawa z pkt 2 skargi, będąca przedmiotem sprawy II SAB/Gl 23/05.