II SA/Gl 72/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] r. znak [...] w zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości położnej w C. przy ulicy [...]. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu A. R. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę podnosząc miedzy innymi, że zwarta zabudowa nie zapewni ograniczenia rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiadujące budynki, mała odległość między projektowanymi budynkami oznacza - zdaniem skarżącej - że brak będzie drogi przeciwpożarowej, inwestycja tego rodzaju spowoduje szybsze osuwanie się budynków, których jest współwłaścicielem, a ponadto w przyszłości może się okazać, że budynek wydziela gazy techniczne i szkodliwe pyły będące zagrożeniem dla higieny i zdrowia sąsiadów. Dodatkowo podała, że organ prowadzący postępowanie jest w błędzie i budynek inwestora będzie powodował zacienienie nie tylko pomieszczeń mieszkalnych, ale i działki wykorzystywanej jako ogród warzywno – owocowy, co spowoduje, że przestanie on przynosić zbiory. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] odnosząc się do wniosku skarżącej podał, że w obrocie prawnym nadal pozostaje postanowienie tego organu utrzymujące w mocy rozstrzygnie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania własnej ostatecznej decyzji będącej przedmiotem rozpatrywanego przez Sąd wniosku. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 marca 2011 r. uczestnikom postępowania doręczno między innymi odpis skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie pięciu dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania aktu. Na powyższe wezwanie nie wniesiono jednak odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy. Zdaniem Sądu chodzi tu o akty administracyjne tożsame nie tylko podmiotowo, ale również dotyczące tych samych kwestii w sensie materialnym. Prowadzi to do wniosku, że przedmiotem rozważań może być nie tylko rozstrzygnięcie zaskarżone do sądu, ale również inne akty będące z nim w związku. Przykładem mogą być akty wydane w postępowaniu administracyjnym "zwykłym", jeżeli skarga dotyczy rozstrzygnięcia wydanego następnie w trybie nadzwyczajnym. W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych, a mianowicie w trybie wznowienia postępowania. Prezydent Miasta C. po przeprowadzeniu - na żądanie strony - postępowania wznowieniowego odmówił uchylenia ostatecznej decyzji wydanej przez ten organ z dnia [...] r., nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania tej właśnie decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce sąsiadującej z nieruchomością, której współwłaścicielem jest skarżąca. W realiach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony podlega oddaleniu, gdyż nie powołała ona wystarczających argumentów, które uzasadniałyby przyjęcie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd analizował przy tym treść skargi, gdyż wniosek skarżącej nie został w żaden sposób umotywowany. Zdaniem Sądu wywnioskować można, że negatywnych następstw prowadzonej inwestycji skarżąca upatruje w szeregu ewentualnych zagrożeń, takich jak: szybsze rozprzestrzenianie pożaru, osuwanie się budynków, higiena i zdrowie sąsiadów, zacienienie nieruchomości, której jest współwłaścicielem. Sąd doszedł jednak do przekonania, że argumenty te, wysuwane przez A. R. w uzasadnieniu skargi, są nieprzekonujące. Zarzuty skarżącej stanowią bowiem okoliczności, których wystąpienie nie zostało uprawdopodobnione w treści skargi, w szczególności nie poparto ich na przykład stosownymi dokumentami. Podnieść należy również, że skarżąca nie wskazała wysokości szkody, jaka może powstać w jej majątku w wyniku prowadzenia procesu inwestycyjnego, a tym samym Sąd nie mógł dokonać oceny, czy ewentualna szkoda jest znacznych rozmiarów. W tym miejscu należy przytoczyć ocenę prawną - którą podziela również Sąd orzekający w niniejszej sprawie - wyrażoną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 148/09, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.