II SA/Gl 732/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skarg E. B. oraz Stowarzyszenia "A" w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi. W dniu [...] r. do Urzędu Miejskiego w K. wpłynął wniosek "A" Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą W., obecnie "A" Sp. z o.o. S.K.A., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech elektrowni wiatrowych wraz drogami wewnętrznymi, placami manewrowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą (liniami elektroenergetycznymi średniego napięcia, kablami sterowania i telekomunikacyjnymi, trzema stacjami kontenerowymi pomiarowymi i niezbędnymi urządzeniami elektroenergetycznymi) na działkach nr [...] , [...][...] oraz [...] i [...][...] i [...] położonych w obrębie miejscowości L., gmina K.. Pismem z dnia [...] r. Burmistrz K. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (zwanego dalej RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (zwanego dalej PPIS) o wydanie stosownych opinii. Organy te w opiniach kolejno z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...], zajęły stanowisko, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko, a ponadto określiły zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po uzyskaniu ww. opinii Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w K., działając z upoważnienia Burmistrza K., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a następnie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu. Po przedłożeniu przedmiotowego raportu postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]. Następnie PPIS opinią sanitarną z dnia [...] r., nr [...] określił warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Po uzupełnieniu raportu ten sam organ opinią sanitarną z dnia [...] r., nr [...] ponownie określił warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem powyższych wymagań. Następnie RDOŚ postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uzgodnił realizację ww. przedsięwzięcia i określił warunki. Po uzyskaniu ww. uzgodnienia i opinii sanitarnej, Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w K., działając z upoważnienia Burmistrza K., decyzją z dnia [...] r., nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego ww. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80 ust. 1, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub u.i.o.ś. oraz § 3 ust.1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), zwanego dalej r.p.o.ś. w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa. W złożonym odwołaniu "B" w L. reprezentowane przez K. K. wniosło o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, celem zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, uzupełnienia postępowania dowodowego i wyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i życie mieszkańców okolic L. oraz ustalenia rzeczywistych poziomów hałasu wytwarzanego przez planowane do postawienia wiatraki. Kwestionowanej decyzji zarzucono: a) naruszenie art. 28 w związku z art. 107 § 1 kpa przez błędne ustalenie i uznanie za stronę postępowania administracyjnego nieżyjącego L.B. i pominięcie jego spadkobierców; b) naruszenie art. 39, art. 40 § 1, art. 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1 pkt 1 i 2, art. 44 § 2, 3 i 4 kpa przez błędne doręczenia decyzji osobie zmarłej zamiast jego spadkobiercom; c) naruszenie art. 10 § 1 kpa przez uniemożliwienie spadkobiercom zmarłego wzięcia czynnego udziału w postępowaniu na prawach strony; d) naruszenie art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 49 kpa i art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008 r. u.i.o.ś. przez wprowadzanie w błąd i utrudnianie stronom dostępu do informacji na temat postępowania; e) naruszenie art. 7 kpa przez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego oraz niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej; f) naruszenie art. 77 kpa przez jego pominięcie skutkujące niezebraniem i nierozpatrzeniem w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie i oparcie się wyłącznie na argumentacji przedstawionej przez inwestora; g) naruszenie art. 78 kpa w związku z art. 10 kpa przez pozostawienie bez rozpoznania pisma z dnia [...] r. oraz załączonej do niego opinii do obliczeń, wykazującej błędy popełnione podczas obliczania kumulacji dźwięku dla planowanej farmy wiatrowej; h) naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa przez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; i) naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, przez nieprzeprowadzenie konsultacji społecznych przed wydaniem decyzji; j) naruszenie art. 36 ustawy u.i.o.ś. przez rezygnację ze zorganizowania rozprawy administracyjnej. W obszernym uzasadnieniu odwołania podniesiono między innymi, że organ I instancji dokonywał zawiadomień stron w formie obwieszczenia z naruszeniem art. 49 kpa oraz art. 39 i art. 74 u.i.o.ś. Przyjmuje się bowiem, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 49 kpa jest skutecznie doręczone po upływie 14 dni od daty podania go do publicznej wiadomości. Dopiero więc od upływu owych 14 dni należy liczyć 21-dniowy okres na zapoznanie się z dokumentacją, składanie uwag i wniosków. Zdaniem odwołującego się reguł tych nie dotrzymał organ I instancji. Dodatkowo wskazano, że obwieszenia zawierają błędne oznaczenie inwestora. Nadto zarzucono organowi I instancji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, tj. niezbadanie rzeczywistego wpływu hałasu i infradźwięków na środowisko. Odwołanie od ww. decyzji wniosła również E.B., podnosząc zarzuty w zasadzie identyczne jak "B". Z decyzją tą nie zgodzili się również J.S. i J.S.. W odwołaniu zarzucili organowi I Instancji, że nie wyjaśnił w sposób dostateczny wpływu elektrowni na zdrowie i życie osób zamieszkujących w obszarze oddziaływania inwestycji. Nadto podnieśli, że nie udzielono im odpowiedzi na złożony w dniu [...] r. sprzeciw wobec planowanej inwestycji, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. W proteście tym wskazali, że realizacja przedsięwzięcia ograniczy możliwość zagospodarowania ich działki nr [...], na której planują wybudować dom, będzie bowiem pod zasięgiem oddziaływania akustycznego elektrowni wiatrowych. Z tego samego względu nie będą mogli hodować zwierząt na działce nr [...]. Dodatkowo podnieśli, że realizacja inwestycji wpłynie negatywnie na wartość ich nieruchomości. Powołując się z kolei na art. 10 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwałę Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., podniesiono, że w tym ostatnim akcie nie wyznaczono obszarów dla lokalizacji urządzeń do wytwarzania energii odnawialnej. Odwołania od decyzji organu I instancji wnieśli także M.C. J.K., J.P. i, B. R., S.S., Z.S. i T.T., podnosząc w głównych założeniach identyczne zarzuty jak odwołujący się J. i J. S.. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, uznając tym samym zarzuty odwołania za bezzasadne. Przede wszystkim organ odwoławczy zwrócił uwagę, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b r.p.o.ś. Odnosząc się do głównego zarzutu podniesionego we wszystkich odwołaniach, a dotyczącego niewyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niezbadania rzeczywistego wpływu hałasu i infradźwięków na środowisko, organ wskazał, że z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na tereny chronione akustycznie (tj. tereny zabudowy mieszkaniowej oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe). Obrazuje to załącznik nr 1 do raportu, na którym w sposób graficzny przedstawiono rozkład izotonów hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe. Zdaniem organu II instancji z tego załącznika bezsprzecznie wynika, że zachowane zostaną standardy wynikające z przepisów prawa. Również ze sporządzonego uzupełnienia do raportu w zakresie skumulowanego oddziaływania akustycznego pochodzącego dodatkowo z trzech turbin zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie mogło oddziaływać negatywnie na tereny objęte ochroną akustyczną. Odnosząc się z kolei do opinii K. P., przedłożonej przez odwołujące się Stowarzyszenie, a podważającej poprawność przeprowadzonych wyliczeń dotyczących poziomu hałasu, podniesiono, że inwestor we wniosku nie wskazał konkretnego modelu urządzeń, które będą eksploatowane. Istotne znaczenie zdaniem organu odwoławczego ma jednak fakt, że w decyzji organu I instancji wprowadzono warunek ograniczający maksymalną moc akustyczną pojedynczej turbiny do [...]. Poza tym organ I instancji wprowadził obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej stanu klimatu akustycznego na terenach prawnie chronionych hałasem. Dodatkowo wskazano, że infradźwięki są zagadnieniem, co do których brak jest jednoznacznej oceny ich wpływu na środowisko i polskie prawodawstwo nie wprowadza żadnych standardów emisyjnych. Wobec czego nie można zarzucić organowi I instancji niedostatecznego wyjaśnienia ich wpływu na środowisko, skoro nie ma norm dopuszczalnego poziomu infradźwięków. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, organ odwoławczy uznał, że nie doszło do naruszenia art. 74 ust. 3 w związku z art. 33 ust.1 pkt 7 u.i.o.ś. i art. 49 kpa. W przypadku bowiem gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza [...], strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. Bez znaczenia dla prawidłowości zawiadamiania stron o podejmowanych czynnościach pozostaje natomiast fakt zamieszczania obwieszczeń jedynie w sołectwie L. z pominięciem sołectwa Smugi. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś. wiadomość winna być umieszczana w miejscu planowanego przedsięwzięcia, czyli w niniejszym przypadku w miejscowości L.. Zwrócono przy tym uwagę, że jedynie we wstępnej fazie postępowania nie umieszczano obwieszczeń w sołectwie [...]. Nie ma większego znaczenia również okoliczność nieprecyzyjnego oznaczenia inwestora. Podmiot wskazany dwukrotnie w obwieszczeniach jest komplementariuszem wnioskodawcy, a ponadto członkowie zarządu komplementariusza są uprawnieni do reprezentowania inwestora. Ponadto każdy z zainteresowanych mógł zweryfikować tę informację z danymi zawartymi w aktach sprawy. Dodatkowo organ podniósł, że zasadniczo wszczęcie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie musi być poprzedzone konsultacjami społecznymi. Jednakże ustawodawca przewidział w pewnych przypadkach konieczność udziału społeczeństwa. O takiej sytuacji stanowi art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. Zdaniem organu odwoławczego taki udział społeczeństwa został zapewniony. Mianowicie o przysługującym prawie społeczeństwo zostało poinformowane w formie obwieszczenia wywieszonego na okres 21 dni w miejscu inwestycji oraz na tablicy ogłoszeń i BIP-ie Urzędu Miejskiego w K.. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 36 u.i.o.ś. organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, zwrócił jednakże uwagę, że Burmistrz K. oraz przedstawiciele inwestora uczestniczyli w zebraniach wiejskich w L. oraz w S., których przedmiotem była budowa planowanej inwestycji. Zdaniem organu II instancji w niniejszym postępowaniu nie istniał również obowiązek doręczania zawiadomień o rozstrzygnięciach i innych czynnościach, indywidualnie każdej stronie. Tego rodzaju zawiadomienia dokonywane były bowiem na podstawie art. 74 ust. 3 u.i.o.ś. w związku z art. 49 kpa. Fakt ten nie zwalnia wprawdzie organu z obowiązku ustalenia kręgu stron, jednakże zdaniem organu odwoławczego takie działania zostały podjęte, co wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy wyciągów z ewidencji gruntów dla nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ uznał także, że przyjęta w niniejszym postępowaniu forma informowania pozwalała na przyjęcie, że może dotrzeć do wszystkich zainteresowanych, w tym do następców prawnych właścicieli nieruchomości objętych oddziaływaniem inwestycji. Tym samym nie można jego zdaniem przyjąć, że nie zapewniono możliwości czynnego udziału spadkobiercom zmarłego L.B., tym bardziej, że E.B. podniosła w odwołaniu, że jest obecnie jedyną właścicielką działki będącej w obszarze oddziaływania inwestycji. Kolegium nie zgodziło się również ze stanowiskiem odwołujących się, że realizacja przedsięwzięcia jest niedopuszczalna, bowiem uchwała Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. nie wyznacza obszarów lokalizacji urządzeń wytwarzających energię elektryczną. Zwróciło uwagę, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie prawem powszechnie obowiązującym. Tym samym nie może być podstawą do negatywnego rozpatrzenia wniosku. Poza tym, zgodnie z raportem (s. 42) nie przewiduje się wystąpienia poważnej awarii, w związku z powyższym w ocenie Kolegium uznać należy za prawidłowe twierdzenie organu I instancji, że zagrożenie poważnej awarii przemysłowej nie dotyczy planowanej inwestycji. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła E.B. oraz "B" w L., wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W niemalże identycznych uzasadnieniach skarg skarżący w zasadzie powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniach. Zarzucając naruszenie art. 7 kpa skarżący podnieśli, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób należyty i wyczerpujący kwestii istnienia wpływu infradźwięków na zdrowie i życie osób zamieszkujących w obszarze oddziaływania inwestycji oraz występujących na nim zwierząt. Nie wyjaśnił również kwestii poziomu hałasu wytwarzanego przez turbiny objęte planowaną inwestycją, tym bardziej, że sam organ w pkt 1.2 decyzji określił ograniczenie wykorzystania [...] w porze nocnej i o świcie. Zdaniem skarżącej E.B. decyzje organów obydwu instancji zostały wydane z uchybieniem procedur administracyjnych, co czyni przedmiotowe postępowanie administracyjne niejasnym i niebudzącym zaufania do organu, naruszono tym samym art. 6, art. 8 i art. 9 kpa. Dodatkowo oświadczyła, że jako właścicielka działki nr [...], położonej w miejscowości L., nie zgadza się, aby jej działka znajdowała w zasięgu oddziaływania [...]. Oświadczyła również, że przedstawiciele inwestora niejednokrotnie próbowali namówić ją do podpisania umowy i wyrażenia zgody na oddziaływanie [...] na jej działkę. Nie poinformowali jej natomiast, że w związku z podpisaniem umowy dzierżawy gruntów pod wiatraki lub zgody na wkopanie kabla odprowadzającego prąd z wiatraków, będzie zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości jak od działek przemysłowych. Skarżące Stowarzyszenie podniosło dodatkowo, że planowana inwestycja jest niezgodna z uchwałą Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie uznał, że zarzut niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie zasługuje na uwzględnienie, działki, na których zlokalizowane mają być elektrownie wiatrowe nie są bowiem objęte ustaleniami planu. Tym samym uregulowania planu miejscowego nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie dopuszczalności lokalizacji przedsięwzięcia. Zakazy wskazane w § 7 i § 8 ust. 14 pkt 4 lit d) tej uchwały odnoszą się tylko i wyłącznie do terenów objętych tym planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa skutkującym jej wzruszeniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Wobec wymienienia objętej postępowaniem inwestycji w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b r.p.o.ś. jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz wydania na podstawie art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. przez Burmistrza K.a w dniu 5 grudnia 2011 r. postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia dla tego przedsięwzięcia oceny jego oddziaływania na środowisko, przeprowadzenia tej oceny dokonano w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Również zdaniem Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że oceny tej dokonano z naruszeniem przepisów u.i.o.ś. W szczególności Sąd nie stwierdził, żeby opracowany dla spornego przedsięwzięcia raport oddziaływania na środowisko ze stycznia 2012 r. (wraz z jego uzupełnieniami z marca, maja i lipca 2012 r.) nie odpowiadał treści art. 66 ustawy oraz szczegółowo określonym wymogom sprecyzowanym w pkt 2 ww. postanowienia Burmistrza K. z dnia [...] r. Jak wynika z akt administracyjnych przed wydaniem kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz K. uzgodnił warunki przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. (postanowienie tego organu z dnia [...] r. – wydane w trybie art. 106 kpa oraz art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 77 ust. 3, 4 i 7 u.i.o.ś.) oraz uzyskał co do niego pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy). Warunki zawarte w ww. postanowieniu uzgadniającym oraz w opinii sanitarnej zostały też uwzględnione w zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto jak wynika z akt administracyjnych przez dokonywanie w trybie art. 49 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy wyłożeń odnośnie informacji o jakich mowa w art. 39 oraz art. 43 pkt 1 u.i.o.ś. zapewniono w tym postępowaniu udział społeczeństwa zgodnie z przepisami Działu III tej ustawy. Kontrolowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia zdaniem Sądu wymogi określone w art.80 ust. 1, art. 82 i art. 85 u.i.o.ś. Określono w niej wszystkie wymienione w tych przepisach wymagania. Na szczególnie pozytywne podkreślenie zasługuje obszerność, szczegółowość i komunikatywność uzasadnienia decyzji zawierające w szczególności wszystkie elementy o jakich mowa w art. 85 ust. 2 ustawy. Gdy zaś chodzi o ocenę zaskarżonej decyzji w odniesieniu do sformułowanych w skardze zarzutów, stanowiących co do zasady powtórzenie zarzutów sprecyzowanych wcześniej w odwołaniach, to również zdaniem Sądu nie zasługują one na uwzględnienie w stopniu mogącym prowadzić do jej wzruszenia. W tym zakresie Sąd podziela w pełni argumentację SKO zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargi. Odnośnie sformułowanych w skargach zarzutów co do niedostatecznego wyjaśnienia i błędnego ustalenia negatywnego wpływu spornej inwestycji na tereny sąsiednie, gdy chodzi o generowany przez turbiny wiatrowe hałas, to kwestia ta została szczegółowo przez organ odwoławczy wyjaśniona z powołaniem się na treść rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), treść ustaleń co do faktycznego zagospodarowania oraz co do przeznaczenia terenów sąsiednich zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] r., a nadto na treść odnoszącej się do tej kwestii oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w tym również z uzupełnienia do raportu w zakresie skumulowanego oddziaływania akustycznego objętych postępowaniem turbin i wszystkich pozostałych turbin zlokalizowanych w ich sąsiedztwie). Z raportów tych wynika, że nie zostanie przekroczony dopuszczalny poziom hałasu tj. [...] w dzień i [...] w nocy na pozostających w zasięgu oddziaływania inwestycji terenach zabudowy mieszkaniowej oraz [...] w dzień i [...] w nocy na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych. Nie można podzielić też co do tej kwestii stanowiska skarżących, że organ odwoławczy nie uwzględnił przedłożonej przez skarżące Stowarzyszenie opinii do obliczeń przyjętych przy opracowywaniu oceny oddziaływania na środowisko, sporządzonej przez mgr inż. K. P.. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę odniesiono się bowiem do tej opinii nie kwestionując przyjętych w niej danych. Należy jednak podkreślić, że wskazywane w tej opinii różnice nie mogą przesądzać o niedopuszczalnym wpływie projektowanej inwestycji na środowisko akustyczne i sąsiednie obszary chronione w sytuacji gdy jak wynika z pkt I 3 skarżonej decyzji środowiskowej (strona 4 tej decyzji) została ona wydana dla budowy 3 turbin wiatrowych o maksymalnej mocy akustycznej pojedynczej turbiny nieprzekraczającej [...] Przy tym zastrzeżeniu co do maksymalnej mocy akustycznej każdej z turbin, różnice co do poziomu wytworzonego hałasu wskazywane w opinii mgr inż. K. P. nie mają znaczenia. Wynikają one bowiem przekroczenia takiego poziomu hałasu przez poszczególne turbiny, co nie byłoby w fazie eksploatacji turbin dopuszczalne. Oznacza to w konsekwencji, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w tej fazie zostaną przekroczone dopuszczalne przepisami dla terenów chronionych poziomy hałasu. Z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę nie zasługują też na uwzględnienie sformułowane w skardze zarzuty co do niedopuszczalnego wpływu na środowisko generowanych przez sporną inwestycję infradźwięków. Skarżący nie wskazali przy tym żadnych przepisów prawa, które zostałyby w tym zakresie naruszone, a tylko pod tym względem zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zaskarżona decyzja podlega kontroli sądowej. Skoro jak to zasadnie stwierdziło SKO, polskie prawodawstwo nie wprowadza żadnych standardów emisyjnych infradźwięków, to nie można przyjąć, że obowiązujące przepisy zostały w tym względzie naruszone. Należy podkreślić, że brak jest również podlegających weryfikacji metod badania negatywnego wpływu infradźwięków na zdrowie ludzi i innych organizmów żywych, w szczególności w zależności od mocy turbin wiatrowych i ich odległości od terenów mieszkaniowych. W świetle przedłożonych przez skarżące Stowarzyszenie w postępowaniu administracyjnym publikacji nie może ulegać zdaniem Sądu wątpliwości, że kwestia wpływu infradźwięków generowanych przez elektrownie wiatrowe na zdrowie ludzi oraz zasady ewentualnej ochrony przed takimi wpływami powinna być uregulowana normatywnie. Brak takich uregulowań uniemożliwia zaś stwierdzenie, że na skutek pominięcia tej kwestii (przez jej uregulowanie) w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach decyzja taka jest niezgodna z prawem, zwłaszcza w sytuacji gdy brak jest jednocześnie wymogu aby w decyzji takiej zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (której to ochrony domagają się skarżący również z innych powodów). Odnosząc się do zarzutów, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 49 kpa w zw. z art. 39 u.i.o.ś. z tego powodu, iż nie zachowano 21-dniowego terminu do składania uwag i wniosków co do zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji należy podzielić stanowisko SKO, że termin ten odnosi się do udziału w postępowaniu społeczeństwa, co wynika z treści art. 33 ust. 1 pkt 7 i art. 39 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś., gdy tymczasem w art. 74 ust. 3 tej ustawy oraz w art. 49 kpa jest mowa o stronach postępowania przez które należy rozumieć podmioty o jakich mowa w art. 28 kpa. W konsekwencji należy podzielić stanowisko, że przewidziany w ww. przepisach termin 21 dni do składania uwag i wniosków może być liczony od dnia dokonania obwieszczenia a nie dopiero po upływie 14 dni od jego dokonania. Gdy zaś chodzi o siedmiodniowe terminy przewidziane w obwieszczeniach z dnia 9 stycznia, 1 lutego oraz z 23 sierpnia 2012 r. (wymienionych w pkt 4 c, d i h petitum skargi Stowarzyszenia) to dotyczyły one dokumentów innych niż wymienione w art. 33 ust. 1 pkt 7 i art. 39 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś i tym samym nie obowiązywał też wymóg ustalenia 21 dniowego terminu o jakim w tych przepisach mowa. Nawet gdyby przyjąć, że w wymienionych w skardze Stowarzyszenia ogłoszeniach doszło do błędnego wyznaczenia terminów do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, to brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący nie wskazali bowiem złożenia jakich to konkretnie wniosków dowodowych, wniosków lub uwag istotnych dla sprawy zostali z tego powodu pozbawieni. Podobnie nie zostało wykazane jaki negatywny wpływ na wynik sprawy miał fakt niedokładnego określenia w obwieszczeniach podmiotu wnioskodawcy (inwestora). Brak jest także podstaw do przyjęcia aby taki istotny wpływ na wynik sprawy miała okoliczność dokonywania obwieszczeń w początkowej fazie postępowań jedynie w sołectwie L. z pominięciem sołectwa S., a to w sytuacji gdy sporna inwestycja miała być realizowana w miejscowości L. (w zw. z treścią art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś.) i faktycznie na dalszym etapie postępowania wzięli w nim czynny udział również mieszkańcy miejscowości S. Jak to zasadnie stwierdziło SKO, skoro zawiadomienie stron o czynnościach i rozstrzygnięciach odbywało się w trybie art. 49 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 u.i.o.ś., to należy założyć, że zawiadomienia takie dotarły do wszystkich stron, również do następców prawnych właścicieli nieruchomości objętych oddziaływaniem inwestycji, w tym także do spadkobierców zmarłego w [...] r. L.B.. Potwierdza to w stanie faktycznym niniejszej sprawy okoliczność, że jego następczyni, żona E.B. wzięła czynny udział w postępowaniu wnosząc odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji oraz skargę do sądu administracyjnego. Nawet gdyby przyjąć, że czynnego udziału w postępowaniu zostali pozbawieni inni spadkobiercy L.B., to oni a nie pozostałe strony mogli taki zarzut podnieść. Wobec skutecznego w świetle obowiązującego prawa dokonywania zawiadomień stron o podejmowanych w postępowaniu czynnościach i rozstrzygnięciach (w trybie art. 49 kpa) nie można również podzielić stanowiska skarżących, że kwestionowana decyzja środowiskowa została wydana z naruszeniem art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 4 Konwencji z Aarhus. Zarzutu takiego nie uzasadnia okoliczność, że przy wydawaniu decyzji środowiskowej Burmistrz K. nie uwzględnił uchwał zebrań wiejskich wyrażających sprzeciw co do spornej inwestycji, jak również nie uwzględnił uwag i wniosków zainteresownych stron postępowania oraz z tego powodu, że nie przystąpiono do uchwalania dla miejscowości L. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle treści art. 36 u.i.o.ś. nie było obowiązku przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie rozprawy administracyjnej, zwłaszcza w sytuacji gdy Burmistrz K. i przedstawiciele inwestora uczestniczyli w zebraniach wiejskich, których przedmiotem była sporna inwestycja. Tym samym zarzutu naruszenia art. 36 u.i.o.ś. nie można uznać za zasadny. Jak wynika z treści art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jeżeli plan został uchwalony. W rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do dokonywania takiej oceny skoro jak to wynika z akt sprawy plan taki dla terenów objętych planowaną inwestycją nie obowiązuje. Brak jest też podstaw prawnych aby decyzja taka była oceniana pod względem zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy K., skoro jak wynika z treści art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) studium nie jest aktem prawa miejscowego. W sprawie nie zostało wykazane aby dla objętych zamierzeniem inwestycyjnym działek obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności aby były one objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., na które powołało się w skardze Stowarzyszenie. W świetle art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. chodzi bowiem o zgodność z miejscowym planem zagospodarowania lokalizacji przedsięwzięcia (inwestycji), co nie odnosi się do terenów sąsiednich na które przedsięwzięcie może oddziaływać. Podkreślenia wymaga, że w toku całego postępowania administracyjnego skarżący nie kwestionowali stanowiska Burmistrza K., że dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też kwestionowali oni odmowę wszczęcia przez Burmistrza K. procedury uchwalenia planu dla tego terenu (pkt 9 petitum skargi). Gdyby zaś przyjąć, że terenu lokalizacji inwestycji dotyczą powołane w skardze zapisy planu zagospodarowania z dnia [...] r., to niewątpliwie w świetle ww. treści art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. ustalenie kwestionowanych warunków nie byłoby możliwe. W odniesieniu do zarzutów skarżącej E.B., że nie wyraziła ona zgody na oddziaływanie na jej działkę nr [...] [...] należy zważyć, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia nie jest uzależnione od prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Będzie to miało zaś zasadnicze znaczenie na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Samodzielnej przeszkody do ustalenia takich uwarunkowań nie stanowi też w świetle przepisów u.i.o.ś. naruszenie interesów osób trzecich, co podnoszone jest w skargach. Na naruszenie takiego interesu strony postępowania będą się zaś mogły powoływać w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy (w związku z treścią art. 54 pkt 2 d w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (w związku z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Wobec powyższego oraz mając na uwadze, że zdaniem Sądu w kwestionowanej decyzji środowiskowej znalazły się wszystkie elementy z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i z postanowienia uzgadniającego (z których wynika, że inwestycja nie będzie stwarzać niedopuszczalnych zagrożeń dla środowiska), brak jest też zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia. Z tych wszystkich względów skargi jako nieuzasadnione należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. sw