II SA/Gl 753/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Grzegorz Śliwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Wydaną na wniosek Parafii pod wezwaniem [...] w W. decyzją z [...]r. nr [...] Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku przedszkola wraz z częścią mieszkalną z wewnętrznymi instalacjami wod-kan i elektr. oraz zjazdu z drogi gminnej i parkingów, na pgr nr 1, 2, 3, 4, 5, w W. przy ul. [...], formułując jednocześnie warunki jakie w trakcie realizacji inwestycji winne być spełnione, w tym wskazując, że przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie należy uzyskać pozwolenie wodnoprawne. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana na terenie przewidzianym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową z usługami (M1) oraz pod zabudowę wielofunkcyjną (MU). Przedłożony projekt budowlany uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia. Został on także pozytywnie uzgodniony postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Organ podał, że zastrzeżenia do projektu zgłosił właściciel działki nr 3 P. zarzucając niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Wskazał on, że teren inwestycji został przeznaczony w tym planie pod zabudowę mieszkalno-usługową o niskiej intensywności, co kłóci się z przeznaczeniem tego terenu pod budowę przedszkola dla siedemdziesięciorga dzieci. Odnosząc się do tych uwag Starosta stwierdził, że parametry i przeznaczenie zabudowy są zgodne z ustaleniami planu miejscowego ponieważ jego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa z usługami i zabudowa usługowa. W planie miejscowym uregulowana została także kwestia intensywności zabudowy poprzez wskazanie minimalnej powierzchni przeznaczonej pod zieleń (50%) i parametr ten w przedłożonym projekcie został spełniony. Projektowany obiekt z uwagi na jego położenie od strony północnej działki nr 3 nie będzie także powodował jej zacienienia, zaś odległość między budynkami wyniesie 10 m. W odwołaniu wniesionym do Wojewody [...] P. B. w dalszym ciągu kwestionował zgodność decyzji Starosty z ustaleniami planu miejscowego dla Gminy W. Wskazał, że dla terenów oznaczonych w planie symbolem M1 wprowadzony został zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a także obiektów wytwórczości i rzemiosła oraz innych obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Tymczasem projektowany do realizacji obiekt jest w rzeczywistości budynkiem wielorodzinnym, składającym się z części przedszkolnej oraz części mieszkalnej, którą stanowi 8 niezależnych mieszkań wyposażonych we własne węzły sanitarne i dwie kuchnie (niezależnie od kuchni w części przedszkolnej) oraz dwóch pomieszczeń wypoczynkowych ogólnodostępnych. W budynku przewidziano także dwa garaże. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że ponownie przeprowadził postępowanie, w toku którego zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy W. W wyniku szczegółowej analizy doszedł do przekonania, że projektowana budowa jest zgodna z ustaleniami tego planu odnoszącymi się do przeznaczonych do zainwestowania działek. Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił, że podstawowym przeznaczeniem projektowanego obiektu jest przedszkole, natomiast pomieszczenia mieszkalne i garaże służą do jego obsługi. Przedszkole zaś stanowi cel publiczny, a jego budowę na wnioskowanym terenie dopuszczają ustalenia planu miejscowego. Obiekt przedszkola nie może być zaliczony do budynków mieszkalnych wielorodzinnych, gdyż w myśl przepisów § 3 pkt 4 lit a oraz pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) musiałby to być budynek, w którym jako funkcję podstawową zaprojektowano by co najmniej dwa zespoły pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, spełniających niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego. Wysokość budynku, wbrew twierdzeniom odwołującego się, także nie przekracza ograniczeń zawartych w planie miejscowym, posiada on bowiem dwie pełne kondygnacje natomiast kondygnacja poddasza wykorzystująca tylko w części powierzchnię określoną obrysem budynku traktowana jest jako pół kondygnacji. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. Zarzucił, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. W szczególności nie odniósł się on do warunku nałożonego decyzją Starosty B. dotyczącego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, co jest sprzeczne z Prawem budowlanym. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się także w sposób należyty do sformułowanych w planie miejscowym zakazów dotyczących terenów oznaczonych w planie symbolem M1. Wbrew twierdzeniom Wojewody projektowany obiekt spełnia wymogi budynku wielomieszkaniowego, bowiem wydzielono w nim dwa osobne mieszkania. Na I piętrze ma się znaleźć: 5 pokoi, 5 łazienek z WC, kuchnia i pokój gościnny. Na II piętrze: 3 pokoje, 3 łazienki z WC, kuchnia i pokój gościnny. Tym samym należy uznać, że w obiekcie tym mają być dwa osobne gospodarstwa domowe. Dane te świadczą, że jest to budynek wielorodzinny lub zamieszkania zbiorowego, a obiekty takie mogą być wznoszone na terenach oznaczonych w planie symbolami MB (zabudowa mieszkaniowa zamieszkania zbiorowego) oraz MW (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem Wojewody, że podstawowym przeznaczeniem wnioskowanego obiektu jest przedszkole, natomiast pomieszkania mieszkalne i garaże służą do obsługi tego przedszkola. Wyrokiem z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 904/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] W uzasadnieniu Sąd w ówczesnym składzie orzekającym wskazał, iż na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi dotyczący braku odniesienia się przez Wojewodę [...] do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej umieszczenia w punkcie 4 sentencji decyzji Starosty B. zapisu, którym nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie obiektu. W ocenie Sądu zatwierdzony projekt budowlany nie narusza natomiast, wbrew twierdzeniom skargi, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Wilamowice przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...]r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. nr [...], poz. [...] ). Zgodnie z rysunkiem tego planu teren inwestycji znalazł się w trzech jego jednostkach strukturalnych oznaczonych symbolami M1 (tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami), MU (tereny zabudowy wielofunkcyjnej) i KZ (droga klasy zbiorczej). Nieruchomość, na której została przewidziana realizacja budynku przedszkola (część działki nr 1) oraz tereny do niego przyległe (działki nr 3, 2 i 3) znalazły się w obszarze oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z tekstem planu (cz. III.1.1) podstawowe przeznaczenie tych terenów stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa z usługami wbudowanymi lub przybudowanymi do budynków mieszkalnych oraz zabudowa usługowa: obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych oraz obiekty i urządzenia usług komercyjnych. W granicach tych terenów wprowadzone zostały zakazy lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz obiektów wytwórczości i rzemiosła produkcyjnego oraz innych obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny (cz. III. 2). Pozostała część działki nr 1, na której znajduje się objęty ochroną konserwatorską budynek "ochronki", gdzie znajduje się przedszkole prowadzone przez [...] oraz teren, na którym w części została przewidziana budowa placu zabaw dla dzieci, znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem MU. Podstawowe jego przeznaczenie, zgodnie z tekstem planu, stanowi zabudowa mieszkaniowo-usługowa, zabudowa usługowa - obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych, zabudowa usługowa - obiekty i urządzenia umożliwiające realizację przedsięwzięć komercyjnych oraz usługi wbudowane w zakresie handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego, obsługi finansowej, edukacji kultury, rozrywki, turystyki, ochrony zdrowia oraz biura. W obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] znalazła się wreszcie działka nr 4 (ul. [...] ), na której za zgodą Zarządu Dróg Powiatowych w B. przewidziane zostały do realizacji w formie zatok postojowych miejsca parkingowe dla samochodów osobowych. Zgodnie z ustaleniami planu (cz. V. 3.1 ) na terenach oznaczonych tym symbolem dopuszcza się realizację miejsc postojowych dla samochodów osobowych w formie zatok postojowych w obrębie linii rozgraniczających dróg i ulic klas Z, L i D. Przytoczone przepisy planu miejscowego, zdaniem Sądu, dowodzą, że budowa przedmiotowego przedszkola wraz z niezbędną infrastrukturą nie narusza ustaleń tego planu. Planowany do realizacji obiekt ma charakter usługowo-mieszkaniowy, a zatem jego wysokość mierzona od poziomu terenu mieści się w parametrach wyznaczonych w planie (cz. III.3 . 5. a). Z uwagi na przewidzianą w projekcie funkcję obiekt ten nie stanowi także budynku mieszkaniowego wielorodzinnego. W ocenie Sądu przewidziane w przyziemiu budynku przedszkola dwa garaże dla samochodów spełniają nadto nałożony w planie wymóg zapewnienia niezbędnej powierzchni postojowej w granicach wydzielonej działki budowlanej. Przewidziane zaś do realizacji w projekcie budowlanym miejsca postojowe dla samochodów osobowych wzdłuż ul. [...] stanowią dodatkowe zabezpieczenie miejsc parkingowych dla pojazdów rodziców dowożących dzieci do przedszkola. W konsekwencji Sąd wskazał Wojewodzie [...], że ponownie rozpatrując sprawę winien ustalić czego winno dotyczyć pozwolenie wodnoprawne wskazane w sentencji organu I instancji oraz czy zasadne było nałożenie tego obowiązku na inwestora. W zależności od dokonanych ustaleń organ winien wydać następnie decyzję reformatoryjną opartą na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź kasacyjną opartą na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. W wyniku ponownego rozpoznania wniesionego odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej punktu 4 sentencji i orzekł, że pozwolenie wodnoprawne dla wnioskowanego budynku przedszkola nie jest wymagane, w pozostałej części utrzymał natomiast zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika, że zaprojektowane przedszkole nie będzie oddziaływać niekorzystnie na środowisko, a prowadzona w nim działalność nie wymaga korzystania z wód w sposób szczególny. W konsekwencji, w myśl przepisu art. 122 tej ustawy, nie ma podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Z powyższego wynika, że ww. punkt 4 osnowy decyzji pierwszoinstancyjnej był przedwczesny i nie poprzedzony analizą w zakresie szczególnego korzystania z wód określonego w ustawie Prawo wodne. Wojewoda [...] wskazał także, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z planem miejscowym. Ustosunkował się w tym zakresie także do zarzutów dotyczących wysokości budynku. Pismem z dnia [...] r. P. B., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika r. pr. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję drugoinstancyjną wnosząc o uchylenie jej w całości bądź stwierdzenie jej nieważności, a także wstrzymanie jej wykonania (ten ostatni wniosek został przez Sąd oddalony postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r.). Decyzji Wojewody [...] zarzucił naruszenie art. 122 ust. 2 pkt 2 i art. 122 ust. 4 ustawy Prawo wodne, w związku z treścią art. 181 ust. 1 pkt 3, ust. 2 oraz art. 182 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Wojewoda [...], wprowadzając do obrotu prawnego dwie sprzeczne ze sobą decyzje w zakresie zasadności uzyskania przez Inwestora pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego miał obowiązek wyczerpującego uzasadnienia nie zastosowania w tym przypadku treści art. 122 ust. 2 pkt 2 i art. 122 ust. 4 ustawy Prawo wodne, w związku z treścią art. 181 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 oraz art. 182 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz treścią art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem bowiem skarżącego nie ma żadnych wątpliwości, iż realizacja inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Jeżeli zatem obecnie Wojewoda [...], wbrew swojej poprzedniej decyzji, nabrał odmiennego przekonania, to musi wykonać obowiązek nałożony orzeczeniem WSA, a mianowicie wyczerpująco ustalić, czy zasadne było nałożenie tego obowiązku w odniesieniu nie tylko do jednego z przypadków, a mianowicie przypadku korzystania z wód w sposób szczególny, ale także w odniesieniu do pozostałych - określonych wyżej powołanymi przepisami - sytuacji. Zaskarżona decyzja Wojewody w zaistniałym stanie faktycznym jest cyt. "wręcz kuriozalna", co zdaniem pełnomocnika znajduje odbicie w rażącym naruszeniu przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 107 §1 i 2 kpa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, LEX nr 325365. Podkreślenia wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07, LEX nr 377585. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest oceną wyrażoną przez ten Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 904/08 i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten wówczas przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje zatem ponownych rozważań dotyczących zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy W. albowiem związany jest wyrażoną w przywołanym wyroku oceną, iż projektowana zabudowa nie narusza ustaleń planu. Nie podejmuje także oceny projektu w innych aspektach wyliczonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) albowiem w przywołanym wyroku Sąd nakazał organowi II instancji jedynie zbadanie kwestii zasadności nałożenia decyzją pierwszoinstancyjną na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W przywołanym wyroku Sąd wskazał bowiem, iż ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] cyt. "ustali, czego winno dotyczyć pozwolenie wodnoprawne wskazane w sentencji organu I instancji oraz czy zasadne było nałożenie tego obowiązku na inwestora. W zależności od dokonanych ustaleń organ winien wydać następnie decyzję reformatoryjną opartą na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź kasacyjną opartą na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku gdyby w związku z realizacją projektowanej budowy konieczne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego organ winien nałożyć na inwestora w postanowieniem opartym o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek przełożenia takiej decyzji". Rozważenia i oceny w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym wymagała zatem jedynie prawidłowość wydanej przez organ II instancji w wyniku kolejnego rozpoznania sprawy w kontekście sformułowanych przez Sąd uprzednio wskazań. Z przedłożonych obecnemu składowi orzekającemu akt sprawy wynika iż w zgodzie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ II instancji rozważył zasadność zobowiązania inwestora do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego uznając w efekcie, że nałożenie obowiązku tego nie miało oparcia w obowiązujących przepisach. W uzasadnieniu decyzji wskazał bowiem, iż "z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika, że zaprojektowane przedszkole nie będzie oddziaływać niekorzystnie na środowisko a prowadzona w nim działalność nie wymaga korzystania z wód w sposób szczególny, określony w przepisie art. 37 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 roku (tekst jedn. Dz. U. Nr 239 poz. 2019 z póź.zm.), wobec tego, w myśl przepisu art. 122, tej ustawy nie ma podstawy do nałożenia na Inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Z powyższego wynika, że ww. punkt 4 osnowy decyzji pierwszoinstancyjnej był przedwczesny i nie poprzedzony analizą w zakresie szczególnego korzystania z wód określonego w ustawie Prawo wodne. Inwestor, w odpowiedzi na wniosek dot. udzielenia pozwolenia wodno-prawnego, otrzymał zresztą od Starosty B. pismo z dnia [...] roku znak: [...] informujące, że z uwagi na przewidziane w projekcie budowlanym przedszkola, odprowadzenie wód deszczowych do kanalizacji deszczowej, uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego nie jest wymagane". Ocenę tę zdaniem składu orzekającego należy podzielić. Stosownie bowiem do art. 122 pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: 1) szczególne korzystanie z wód; 2) regulację wód oraz zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wody; 3) wykonanie urządzeń wodnych; 4) rolnicze wykorzystanie ścieków, w zakresie nieobjętym zwykłym korzystaniem z wód; 5) długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej; 6) piętrzenie wody podziemnej; 7) gromadzenie ścieków oraz odpadów w obrębie obszarów górniczych utworzonych dla wód leczniczych; 8) odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych; 9) wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących rozwój glonów; 10) wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1. Pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na: 1) gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów; 2) wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót, 3) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów oraz ich składowanie - na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i w art. 82 ust. 3 pkt 1. Okoliczności te w niniejszej sprawie nie występują. Jak wynika z analizy projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki do budynku przedszkola zaprojektowano bowiem przyłącze wodociągowe z istniejącej sieci wodociągu miejskiego, przyłącze kanalizacyjne, poprzez które odprowadzone będą ścieki bytowo-gospodarcze do kanalizacji sanitarnej oraz przyłącze kanalizacji deszczowej do odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku a także z placów, chodników i parkingu do istniejącej w poboczu ul. [...] w W. kanalizacji deszczowej. Zarówno korzystanie w wodociągu miejskiego jak i odprowadzenie ścieków i wód opadowych do kanalizacji miejskiej nie stanowi, w myśl przepisu art. 37 ustawy Prawo wodne, jak słusznie podkreśla w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę organ II instancji, szczególnego korzystania z wód, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z oczywistych względów w sprawie nie występują też okoliczności wymienione w art. 122 ust. 1 pkt 2-10 i ust. 2 pkt 1-3. Poprawnie zatem organ II instancji uznał, że nie ma podstawy aby, w oparciu o obowiązujące przepisy, dla projektowanego przedszkola konieczne było uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego. Prawidłowo w konsekwencji utrzymując w mocy udzielone pozwolenie uchylił ten punkt decyzji Starosty B., który wprowadzał wymóg uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie Sąd zauważa, iż Wojewoda [...] zbytecznie w osnowie wskazał, iż pozwolenie wodnoprawne dla wnioskowanego budynku przedszkola nie jest wymagane podczas gdy teza ta winna znaleźć się jedynie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. Za nietrafne Sąd uznał tym samym zarzuty skargi. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego Wojewoda [...] uzasadnił bowiem wydane przez siebie rozstrzygnięcie, a uzasadnienie to, choć dość lakoniczne, dostatecznie wskazuje jednak, iż brak podstaw prawnych aby w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać, że inwestor winien uzyskać pozwolenie wodnoprawne. Nietrafny jest także zarzut nie odniesienia się w uzasadnieniu wyczerpująco do kwestii nie zastosowania art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne i art. 122 ust. 4 tejże ustawy. Wskazane przepisy w ogóle nie mogły bowiem w sprawie znaleźć zastosowania. Przywołany w skardze art. 122 ust. 2 pkt 2 ustawy dotyczy bowiem jedynie budów na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią i to jedynie wówczas jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i w art. 82 ust. 3 pkt 1 ustawy, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Art. 122 ust. 4 Prawa wodnego reguluje natomiast kwestie przepisów Prawa ochrony środowiska jakie organ winien respektować wydając pozwolenie wodnoprawne w sytuacji gdy jest ono wymagane. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających słuszność przyjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.