II SA/Gl 756/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. na pismo Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego p o s t a n a w i a : odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] r. J.L. wniósł skargę na pismo Starosty [...] z dnia [...]nr [...]. Pismo to jest odpowiedzią organu na zarzuty skarżącego związane z obwieszczeniem z dnia [...]r. w sprawie wszczęcia postępowania w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W dniu [...]r. na urzędowym formularzu PPF Skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego - art. 245 § 2 cytowanej ustawy) albo częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie jednego z wymienionych w jego treści pełnomocników procesowych - art. 245 § 3 P.p.s.a.). Należy jednak podkreślić, że zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Oczywista bezzasadność polega zatem na tym, że bez konieczności dokładniejszego badania, czy też oceny merytorycznej niewątpliwym jest, że skarga podlega odrzuceniu. Przy czym przepis z art. 247 P.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 1110/11, opubl. Lex nr 1120723, postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10, opubl. w Lex nr 741910). W niniejszej sprawie skarga, do której odnosi się wniosek strony, jest oczywiście bezzasadna, z tego powodu, że nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Trzeba w tym miejscu podnieść, iż stosownie do treści art. 1 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z art. 3 § 2 P.p.s.a. wynika natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. Sąd odrzucił skargę będąca przedmiotem niniejszego postępowania z powodu jej niedopuszczalności. Stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje i dlatego związany z rzeczoną skargą wniosek nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a.