II SA/Gl 759/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka, Protokolant Referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie niewykonania orzeczenia sądu w sprawie nierozpatrzenia wniosku o odtworzenie znaków granicznych 1. wymierza Prezydentowi Miasta R. grzywnę w kwocie 1000 (słownie: tysiąc) złotych z tytułu niewykonania wyroku tut. Sądu z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Gl 69/09; 2. zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. A. W. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II SAB/Gl 69/09, stwierdzającym bezczynność tegoż Prezydenta w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o odtworzenie znaków granicznych, domagając się wymierzenia organowi grzywny (na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi) oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. W skardze wskazał, iż w dniu [...] r. złożył wniosek o odtworzenie granic swojej posesji – działki nr [1], a w dniu [...]r. taki sam wniosek złożył w stosunku do działki [2], z uwagi na zniszczenie dotychczasowych znaków granicznych w wyniku prowadzonych przez Gminę robót związanych z budową kanalizacji sanitarnej. Wobec braku działania organu, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wymienionym powyżej wyrokiem zobowiązał Prezydenta Miasta do załatwienia jego wniosków. Pomimo, iż wezwał organ do "usunięcia naruszenia prawa" poprzez niewykonanie wyroku, nie otrzymał do dnia złożenia skargi żadnego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego skarżący uznał, że złożona skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wnosząc o oddalenie skargi, stwierdził, iż skarga jest niezasadna i winna zostać oddalona. Potwierdził, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2010 r. został zobowiązany do wydania aktu załatwiającego wniosku skarżącego w terminie 30 dni. Wskazał jednocześnie, że uwzględniając wnioski skarżącego w dniu [...]r. poinformowano go, iż Miasto R. zleci w trybie postępowania o zamówienia publiczne odtworzenie kamieni granicznych na wskazanych nieruchomościach o numerach [1] i [2] usytuowanych wzdłuż ulicy R. oraz przy ulicy [...]. Dodał, iż w dniu [...]r. przeprowadzono wizję w terenie, na której obecny był skarżący, celem wskazania przez niego zniszczonych znaków granicznych, na dowód czego spisano odpowiedni protokół. Poinformowano jednocześnie skarżącego, że realizacja tego zadania nastąpi po wybraniu oferty właściwej firmy geodezyjnej, która przygotuje wymagane dokumenty. W ocenie organu, w tym stanie sprawy wydanie przewidzianego wymienionym wyrokiem postanowienia jest bezprzedmiotowe. Organ wykonał bowiem szereg czynności zmierzających do uwzględnienia żądania wnioskodawcy. W takich warunkach więc brak podstaw do wydania postanowienia o zwrocie wniosku skarżącego. Na rozprawie w dniu [...]r. skarżący podtrzymał skargę, domagając się wymierzenia organowi grzywny. Uznał, że sprawa otworzenia znaków granicznych nie została załatwiona w sposób dla niego satysfakcjonujący. Pełnomocnik Prezydenta Miasta R. wnosząc o oddalenie skargi, potrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę. W jego ocenie wykonanie wyroku Sądu stało się bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy Prezydent Miasta, jako właściciel, zlecił wykonanie czynności mających na celu wznowienie granic. Dodał, ze w dniu [...]r. sporządzono dwa protokoły z przeprowadzonych czynności, które skarżący podpisał. Zatem w tych nowych warunkach, orzeczenie Sądu stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosowanie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarga o wymierzenie organowi grzywny ma na celu ukaranie organów za niewykonanie wyroków sądowych, a także dyscyplinowanie organów administracji publicznej. Skuteczność skargi o wymierzenie organowi grzywny zależy od ustaleń dotyczących niezałatwienia w ustawowym terminie sprawy po wydaniu wyroku kasacyjnego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II SAB/Gl 69/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał Prezydenta Miasta R. do wydania aktu załatwiającego wnioski skarżącego z dnia [...]r. w terminie 30 od dnia zwrotu akt administracyjnych. W uzasadnieniu tego wyroku sąd podzielił stanowisko organu, iż wnioski skarżącego sprowadzały się w istocie do żądania odtworzenia (wznowienia) znaków granicznych, która to sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej. Na podstawie art. 39 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2017 ze zm.) przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustawione uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty prowadzące w tym zakresie działalność gospodarczą, zaś z czynności wznowienia sporządza się protokół. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków granicznych, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Zacytowana regulacja wskazuje, że do wznowienia znaków granicznych nie ma zastosowania procedura określona w Kodeksie postępowania administracyjnego, a zatem załatwienie sprawy nie następuje przez wydanie decyzji administracyjnej. W opinii orzekającego Sądu, umknęło jednak uwadze organowi, iż w przypadku, gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu tego nie można ustalić na podstawie danych zawartych w podaniu, albo gdy wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, w myśl art. 66 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, podanie zwraca się wnoszącemu. Wobec takiej właśnie sytuacji w analizowanej przez Sąd sprawie, pomimo, iż wniosek skarżącego nie podlegał rozpoznaniu merytorycznemu, to jednak, dla dopuszczenia ewentualnej kontroli organu administracyjnego, organ nie tylko miał podstawę prawną, ale wręcz był zobligowany do wydania postanowienia w trybie powołanego powyżej art. 66 § 3 Kodeksu, na które to postanowienie stronie służy zażalenie. Jak wynika z akt sprawy zakończonej wymienionym powyżej wyrokiem, akta administracyjne sprawy zostały zwrócone organowi w dniu [...] r., zatem do dnia [...]r. organ zobowiązany był wykonać omówiony powyżej wyrok Sądu. Pismem z dnia [...]r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta R. do "usunięcia naruszenia prawa poprzez niewykonanie do dnia dzisiejszego wyroku wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt SAB/Gl 69/09. Należy zatem uznać, że wypełnił tym samym obowiązek przewidziany w art. 154 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prezydent Miasta R., odpowiadając na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...]r. poinformował skarżącego, że w sprawie odtworzenia kamieni granicznych na nieruchomościach oznaczonych numerami [1] i [2], aktualnie prowadzone jest postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, mające na celu wyłonienie wykonawcy robót, który wznowi granice na wskazanych działkach. Regulacja przewidziana w art. 154 § 1 wymienionej powyżej ustawy nie pozostawia Sądowi swobody działania, nie przewidując możliwości odstąpienia od wymierzenia organowi grzywny, jeżeli spełnione zostały przesłanki wymienione w tym przepisie. Zastosowanie środków przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie może mieć zaś miejsce w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie w bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu i czynności. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy w formie przewidzianej w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r. , sygn. II SA 2015/00). Jeżeli sąd nie określił terminu wydania aktu lub podjęcia czynności, w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego – bez zbędnej zwłoki (§ 1), nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane – w ciągu dwóch miesięcy (§ 3). Nie ma to miejsca w rozpatrywanej sprawie, gdyż w wyroku z dnia 10 marca 2010 r. wskazano termin załatwienia sprawy- wydanie aktu załatwiającego wnioski skarżącego z dnia [...]r. w terminie 30 dni. Nadto wypada podkreślić, że zgodnie § 3 cytowanego przepisu wynika, że stan w postaci niewykonania wyroku lub niezałatwienia sprawy po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności istnieć musi w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że ustawodawca mówiąc o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie wskazuje na określoną okoliczność faktyczną uzasadniającą żądanie ukarania organu grzywną. Załatwienie sprawy po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego nie może prowadzić do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi o ukaranie grzywną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. , sygn. II GSK 384/05, Lex 236387). Z akt analizowanej sprawy wynika, że pomimo wymienionego powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2010 r. oraz wezwania skarżącego do jego wykonania, na dzień wniesienia skargi przez skarżącego Prezydent Miasta R. nie wykonał tego wyroku, tj. nie wydał aktu załatwiającego wymienione wnioski skarżącego. Wprawdzie organ podjął faktyczne czynności zmierzając do załatwienia odtworzenia uszkodzonych znaków granicznych, ale wynika ze stanowiska zaprezentowanego przez strony na rozprawie, że nie doszło do zgody pomiędzy właścicielami sąsiadujących działek. Zatem i tak ostatecznie sprawa powinna znaleźć swój finał przed sądem powszechnym. Musi to definitywnie prowadzić do stwierdzenia, że organ nie wykonał prawomocnego wyroku Sądu z dnia 10 marca 2010 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny wymierzył Prezydentowi Miasta R. grzywnę w kwocie 1000 zł, działając w trybie art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.