II SA/Gl 76/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2015 r. sprawy ze skargi A.G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Pełnomocnik P.P.H.U. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w B. złożył w dniu 20 października 2011 r. w Urzędzie Gminy P. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie hali-wiaty o konstrukcji stalowej do składowania opału oraz gromadzenia odpadów komunalnych, tj. czasowego ich gromadzenia i przetrzymywania, następnie sortowania i transportu na wysypisko śmieci, przewidzianego do realizacji na działce ewidencyjnej nr [...] k.m. [...] obręb Z. o pow. 2,0991 ha. Do wniosku dołączona została m. in. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...], określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali-wiaty o konstrukcji stalowej do składowania opału oraz gromadzenia odpadów komunalnych, tj. czasowe ich gromadzenie i przetrzymywanie, następnie sortowanie i transport na wysypisko śmieci. Wójt Gminy P., działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.; obecnie j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – dalej u.p.z.p.), decyzją nr [...] z dnia [...] r. znak [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ pierwszej instancji w szczególności podniósł, że zachodzi brak zgodności między treścią złożonego wniosku, a załączoną decyzją określającą uwarunkowania środowiskowe. Nadto, wnioskowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. art. 40 ust. 1 pkt 3, art. 88l ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.; obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 469 – dalej p.w.). Tym samym, wobec niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., przy konieczności łącznego spełnienia wszystkich warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., warunki zabudowy dla działki nr [...] k.m. 8 obręb [...] nie mogą być ustalone. Pełnomocnik inwestora sporządził w dniu 11 kwietnia 2013 r. i wysłał w dniu 16 kwietnia 2013 r. (w ustawowym terminie) odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. W odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: - art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.), przez nierozpoznanie stanowiska skarżącego zgłoszonego w zakreślonym terminie przez pełnomocnika, któremu organ doręczył informację o zamknięciu postępowania w sprawie i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz złożenia wyjaśnień. Organ zaś bezpodstawnie przyjął, że takie stanowisko nie zostało zgłoszone, - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 40 ust. 1 pkt 3, art. 88l ust. 1 pkt 1 i pkt 3 p.w. oraz art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159), przez przyjęcie, że decyzja Dyrektora RZGW w P. z dnia [...] r. nr [...] wygasła na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3c i przyjęcie, że decyzja Dyrektora RZGW w P. z dnia [...] r. nr [...] wygasła, gdyż nie zostało wykonane zobowiązanie wykonania inwestycji w terminie do końca czerwca 2007 r., - naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy mimo spełnienia przez skarżącego wszystkich warunków przewidzianych prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej SKO), decyzją z [...] r., znak [...], działając na podstawie art. 53 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 u.p.z.p., rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano m. in., że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wydawana jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Według ustaleń organu I instancji wnioskowana do zabudowy halą-wiatą działka położona jest w granicach terenu bezpośredniego zagrożenia powodzią (zmianą do ustawy Prawo wodne wprowadzono nazwę "obszar szczególnego zagrożenia powodzią"). Organ pierwszej instancji bezzasadnie odstąpił od dokonania uzgodnień projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Skutkiem tego w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. SKO podaje, że uzgodnienie, poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zawiera ocenę prawną planowanego do realizacji przedsięwzięcia, dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Postępowanie to ma więc charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie załatwianej przez wydanie decyzji. Organ może więc wydać decyzję rozstrzygającą wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dopiero po uzyskaniu stanowiska organu współdziałającego. Nadto, organ pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji uniemożliwił pełnomocnikowi inwestora wypowiedzenie się w wyznaczonym terminie co do opracowanego projektu negatywnej decyzji o warunkach zabudowy w oparciu analizę warunków niezbędnych do wydania decyzji dla planowanej inwestycji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nr [...] wniósł pełnomocnik R. G. i A. G. Zarzucił tam naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie przez organ odwoławczy i uznanie, że organ I instancji nie zapewnił stronie (inwestorowi) czynnego udziału w sprawie, podczas gdy faktycznie aktywnie brał on udział w toku całego postępowania administracyjnego, a ewentualne naruszenie tego prawa nie miało żadnego wpływu na wynik decyzji organu I instancji. - art. 136 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, iż organ I instancji powinien uzgodnić z właściwymi organami kwestię lokalizacji inwestycji na terenie zagrożenia powodziowego, podczas gdy w obrocie prawnym znajduje się wykonalna decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności wcześniejszych decyzji o zwolnieniu inwestora P.P.H.U. "A" Sp. z o.o. z zakazu budowy inwestycji na terenie zalewowym, tj.: decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] r. nr [...], gdzie zwolniono inwestora od zakazu określonego w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne, przez co nie było konieczności uzgadniania stanowiska w tym zakresie przez organ I instancji, a organ II instancji powinien z urzędu tą okoliczność uwzględnić przy wydawaniu skarżonej decyzji. Wobec podniesionych zarzutów pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w C. i zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi podano m. in., że organ, stwierdzając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., nie odniósł się do kwestii, czy naruszenie tego przepisu istotnie miało wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, w każdej sprawie indywidualnie należy badać, czy naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 §1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Wskazywane przez organ II instancji naruszenie prawa inwestora do czynnego udziału w postępowaniu nie zostało naruszone. Nawet gdyby było inaczej, to organ II instancji powinien określić, czy wniesione uwagi i wyjaśnienia do sprawy w piśmie z dnia 28 marca 2013 r., wnosiły faktycznie coś do sprawy i czy ewentualnie były rozstrzygnięte w decyzji Wójta Gminy P. W uzasadnieniu skarżonego aktu brak jest konkretnego odniesienia się do wartości merytorycznej tego pisma, przez co brak jest wskazania szczegółowych podstaw naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Co więcej, jeżeli organ II instancji powołuje się na naruszenie art. 136 k.p.a. w zw. z 61 ust. 1 pkt 5 i art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż organ I instancji powinien uzgodnić z właściwymi organami kwestię lokalizacji inwestycji na terenie zagrożenia powodziowego, to zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania odwoławczego powinien wziąć pod uwagę, iż w obrocie prawnym (po wydaniu decyzji przez Wójta Gminy P.), znajduje się wykonalna decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] r. o stwierdzeniu nieważności wcześniejszych decyzji o zwolnieniu inwestora P.P.H.U. "A" Sp. z o.o. z zakazu budowy inwestycji na terenie zalewowym, tj.: decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] r., gdzie zwolniono inwestora od zakazu określonego w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo wodne. Powyższe decyzje są wykonalne w toku administracyjnym, a ponadto skarga inwestora na decyzję o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa KZGW została oddalona prawomocnym już wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2014 r., IV SA/Wa 814/14. Istnienie oraz treść w/w decyzji znana była organowi II instancji w dniu wydania skarżonej decyzji, m. in. przez powołanie się w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji na akta sprawy dotyczące decyzji z [...] r. nr [...]. Jeżeli wiedza SKO w C., w momencie wydawania decyzji, obejmowała z urzędu także wiedzę o tym, że inwestor nie został zwolniony z zakazu inwestycji na terenie zalewowym rzeki W., to rację miał Wójt Gminy P. odmawiając ustalenia warunków zabudowy na terenie zalewowym. Wobec tego nie było konieczne uzgadnianie w tym zakresie inwestycji, skoro organ do którego należało uzgodnienie, po wydaniu decyzji przez organ I instancji, ale przed wydaniem decyzji przez SKO w C., uzgodnił negatywnie lokalizację inwestycji na terenie zalewowym. SKO w C. zatem powinno było uwzględnić zmianę stanu faktycznego wydanego po wydaniu decyzji przez organ I instancji i powinno było wydać decyzję utrzymującą decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Podzielić należy pogląd wyrażony m. in. w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Kr 131/13, w którym zauważa się, iż zasadnicze znaczenie po sporządzeniu projektu decyzji ma w sprawie o ustalenie warunków zabudowy etap jego uzgodnienia, czego dotyczą stosowane odpowiednio regulacje z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Uzgodnienie trzeba odróżnić od opinii, które w przeciwieństwie do tych pierwszych nie są wiążące przy wydaniu decyzji. Uzgodnień nie można zastępować opiniami, zaś opiniom nadawać znaczenia uzgodnień. Stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Powołane wyżej przepisy obejmują kwestie przynależne do etapu postępowania wyjaśniającego, zaś organ właściwy do wydania decyzji winien ustalić stan faktyczny i prawny terenu przewidzianego pod inwestycję w celu podjęcia właściwych kroków dla dokonania wymaganych uzgodnień. Jak zauważa WSA w Krakowie w przywołanym wyżej orzeczeniu zajęcie stanowiska przez organy uzgadniające, dokonywane w trybie art. 106 k.p.a, jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez wymaganego przez prawo uzgodnienia z innym organem stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Wiążących uzgodnień, które są zaskarżalne dla inwestora i podlegają merytorycznej kontroli w toku instancji, nie można zastępować niewiążącymi opiniami wydanymi w tej albo innej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku nie podziela poglądów, z czym należy się zgodzić, w myśl których zwalnia od uzgodnień sporządzenie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. W tym zakresie należy zwrócić uwagę systemowo, że ustawodawca nie przewidział w przepisach takiego zwolnienia. Nadto art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w części wstępnej stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, "wydaje się po uzgodnieniu", zaś art. 51 ust. 1 mówi o decyzjach wydawanych "w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego" (odpowiednio o ustaleniu warunków zabudowy). Skoro obowiązek uzgodnienia projektu decyzji dotyczy spraw o ustalenie warunków zabudowy, a nie typów decyzji, należy uznać, że jest on niezależny od projektowanego pozytywnego albo negatywnego rozstrzygnięcia. Również względy celowości przemawiają za taką interpretacją przepisów dotyczących uzgodnień. Organ pierwszej instancji przejął nieprzysługujące mu kompetencje organu uzgadniającego, o czym świadczy wprost eksponowane w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie, że inwestycja jest niezgodna z przepisami ustawy – Prawo wodne, choć w tym zakresie kompetencje przyznane zostały innemu organowi. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zatem bezzasadnie odstąpił od procedury dokonania uzgodnień projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. To nietrafne stanowisko prawidłowo zanegował organ odwoławczy, zauważając, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Również w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. II SA/Sz 318/13, stwierdza się, że organ prowadzący postępowanie główne przesyła do uzgodnienia zarówno projekt decyzji ustalający warunki zabudowy, jak i projekt odmawiający ustalenia warunków zabudowy. W tym kontekście zauważyć należy, że wg art. 40 ust. 1 pkt 3 p.w. zabrania się lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi (ust. 3). Z kolei wg art. 88l ust. 1 p.w. na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym m. in.: 1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych, z wyjątkiem dróg rowerowych; 2) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, budową, przebudową lub remontem drogi rowerowej, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie oraz czynności związanych z wyznaczaniem szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym (ust. 2 powołanego przepisu). Z kolei wg art. 122 p.w. pozwolenie wodnoprawne jest wymagane m. in. na: 1) gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie odzysku lub unieszkodliwianie odpadów, 2) wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych robót, 3) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów oraz ich składowanie - na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jeżeli wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 88l ust. 2. Wg art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się m. in. po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do: a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, b) obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; W świetle wskazanych wyżej przepisów konieczne byłoby zatem uzyskanie przez inwestora w przyszłości pozwolenia wodnoprawnego, co wynika z przyczyn obiektywnych dotyczących lokalizacji i charakteru inwestycji. Skoro tak, to niezbędne było również uzgodnienie projektu decyzji, nawet jeśli dotyczyła ona odmowy ustalenia warunków zabudowy. Nie ma w tym kontekście znaczenia argumentacja co do stwierdzenia nieważności wskazanych w skardze decyzji; przesłanka obligująca do dokonania uzgodnienia jest bowiem inna i wiąże się ona – co należy powtórzyć – z charakterem inwestycji oraz jej umiejscowieniem, obligując do uzyskania w przyszłości pozwolenia wodnoprawnego. W tym kontekście nie ma większego znaczenia argumentacja skargi dotycząca błędnego zastosowania art. 10 §1 k.p.a., gdyż już ze względów wyżej wskazanych istniały powody do uchylenia decyzji organu I instancji. Przesłanki z art. 10 §1 k.p.a. nie były jedynymi, z powodu których SKO uchyliło zaskarżoną decyzję. Z powodów wyżej podanych nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 136 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący będą mieli możliwość prezentowania swej dalszej argumentacji w toku kolejnych czynności. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.