II SA/Gl 764/06
PostanowienieWSA w Gliwicach2006-10-23
Skład orzekający: Ewa Krawczyk
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na uchwałę organu gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie poprzedził jej bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia?Ratio decidendi
Skarga na uchwałę organu gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie poprzedził jej bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Niespełnienie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi.Stan faktyczny
Skarżący złożyli skargę na uchwałę Rady Miasta U. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga została sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem. Sąd administracyjny odrzucił skargę, stwierdzając, że skarżący nie poprzedzili jej bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia, co jest wymogiem formalnym. Dodatkowo, skarga nie została opłacona w wymaganej formie.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O., J. O. na uchwałę Rady Miasta U. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę
J. O. i J. O. złożyli w dniu [...]r. /data nadania skargi w Urzędzie Pocztowym/ skargę sporządzoną przez pełnomocnika będącego adwokatem, na uchwałę Rady Miasta U. nr [...] z dnia [...]r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą z zakresu administracji publicznej i przysługuje na nią skarga przewidziana w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 z zm./.
Zgodnie ze wskazanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gmin w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Z zacytowanego przepisu wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na uchwałę organu gminy jest wcześniejsze wezwanie i to bezskuteczne tego organu do usunięcia naruszenia prawa /uprawnienia/.
Skarga oraz dołączone do niej dokumenty /koperta k[...]/ wykazują, że skarżący nie spełnili tego warunku i w okresie między podjęciem uchwały a złożeniem skargi nie wezwali organu gminy do usunięcia naruszeń spowodowanych uchwałą z dnia [...]r. W szczególności wezwaniem takim nie jest pismo z dnia [...] r. ani z [...]r. Pisma te bowiem związane są z uzyskaniem przez skarżących informacji co do załatwienia ich uwag złożonych do projektu planu /z [...]r./ oraz braku wyjaśnień ze strony organu co do tzw. "nieprzekraczalnej linii zabudowy". Identyczny charakter ma pismo z [...]r.
Za wezwanie do usunięcia naruszeń nie może zostać uznany wniosek skarżących z dnia [...]r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały z uwagi na skierowanie go do niewłaściwego organu.
Ponieważ skarżący nie poprzedzili skargi do sądu wezwaniem organu do usunięcia naruszeń – wymaganym przez art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Niezależnie od tej przyczyny odrzucenia skargi należy stwierdzić, że w sprawie zaistniała jeszcze jedna przyczyna jej odrzucenia w postaci nieopłacenia skargi. Wpis od skargi na uchwałę organu gminy jest wpisem stałym wynoszącym – zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 221, poz. 2193 – 300 zł, który stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 z zm./ adwokat lub radca prawny ma obowiązek uiścić bez wezwania pod rygorem odrzucenia.
Za uiszczenie stałej opłaty sądowej /wpisu/ nie może bowiem zostać uznane jej wniesienie w znaczkach opłaty sądowej naklejonych na skardze, a to wobec brzmienia art. 219 § 2 ppsa przewidującego uiszczenie opłaty gotówką do kasy właściwego Sądu lub na rachunek bankowy właściwego Sądu.
Ponieważ jednak badanie dopuszczalności skargi wyprzedza badanie spełnienia pozostałych wymogów warunkujących nadanie jej biegu to skargę w niniejszej sprawie Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
SJ/
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło