II SA/Gl 769/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. W. i S. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 11 października 2016 r. I. i S. W. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o niezwłoczne podjęcie czynności kontrolnych w zakresie zgodności z prawem robót budowlanych wykonanych w bezpośrednim sąsiedztwie ich parceli nr [...], położonej w M. przy ulicy [...] podkreślając wadliwą lokalizację parkingu. Organ przeprowadził postępowanie, a następnie decyzją Nr [...]z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ulicy [...] w M.. (przy granicy z posesją dz. nr [...] przy ulicy [...]). W wyniku odwołania złożonego przez I. i S. W., rozpatrujący je Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ pierwszej instancji przyjął, iż przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały na podstawie dwóch decyzji Starosty B. - tj. decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowalny i z dnia [...] dopuszczającej do użytkowania pierwszy etap budowy. Jednak w aktach sprawy brak jest dokumentacji dotyczącej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności brak jest projektu budowlanego, co uniemożliwia organowi odwoławczemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. W ocenie organu odwoławczego nie można bez wnikliwej analizy projektu budowlanego oceniać skutków związanych z wykonaniem istniejących miejsc postojowych. Prowadząc ponownie postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. ustalił krąg stron postępowania, zawiadomił o przeprowadzeniu kontroli przedmiotowych miejsc postojowych, dołączył do akt protokół z przeprowadzonych w dniu 27 listopada 2017 r. oględzin oraz wykonaną dokumentację zdjęciową, a następnie decyzją z dnia [...], przywołując w podstawie prawnej art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ulicy [...] M. (przy granicy z posesją nr dz. [...] przy ulicy [...]w M.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż stronami postępowania są właściciele działki nr [...] – I. i S. W. oraz "A" SA w K. jako właściciel działek nr [...]-[...] k.m.9. W toku postępowania wyjaśniono, że na działce nr [...] i nr [...]znajduje się droga dojazdowa do poszczególnych posesji przy ulicy [...]. W granicy z działką nr [...] usytuowano miejsca postojowe dla 5 sztuk samochodów osobowych. Miejsca te znajdują się w odległości 6,32m od okien budynku mieszkalnego przy ulicy [...]. Organ zgromadził materiał dowodowy, po analizie którego stwierdził, iż roboty związane z wykonaniem miejsc parkingowych wykonane zostały zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę - tj. decyzją Starosty B. z dnia [...]. nr [...]. Także budynek mieszkalny na działce nr [...]wybudowany został w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę - decyzja Starosty B. nr [...]z dnia [...]. Na mapie do celów projektowych naniesione są przedmiotowe miejsca postojowe. Z kolei decyzją nr [...] z dnia [...] dopuszczono do użytkowania przedmiotowe miejsca parkingowe. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ stwierdził, że inwestycja zrealizowana została w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę i pozyskane pozwolenie na użytkowanie. Dopóki pozostają one w obrocie prawnym, korzystają z zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego). Brak jest w takim przypadku możliwości prowadzenia ewentualnego postępowania naprawczego, co do zrealizowanej inwestycji do czasu pozostawania w obrocie prawnym wymienionych decyzji. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego. W wyniku ustaleń i pomiarów dokonanych w wyniku oględzin w dniu [...]ustalono, że obecnie funkcjonuje 5 miejsc postojowych o długości 6,12m i szerokości 2,19m każde. Po przytoczeniu przepisów § 19 obwieszczenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lutego 1999 r. podkreślił, iż wszystkie roboty związane z budową drogi oraz miejsc postojowych, jak również budowa domu jednorodzinnego, wykonane zostały na podstawie wydanych przez Starostę B. decyzji i pozwoleń. Dlatego też postępowanie w sprawie ich legalności należało umorzyć. Odwołanie po powyższej decyzji złożyli, reprezentowani przez pełnomocnika, I. W. i S.W. zarzucając rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieustalenie okresu, w którym wykonano sporne miejsca postojowe oraz bezpodstawne przyjęcie, iż nastąpiło to w ramach tej części inwestycji, która objęta została decyzją Starosty B. z dnia [...], a także naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 lit.a, § 19 ust. 2 pkt 1 lit.a oraz § 21 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie z uwagi na brak orzeczenia o rozbiórce, naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.e Prawa budowlanego w związku z art. 323 cytowanego rozporządzenia poprzez zaniechanie badania czy usytuowanie spornych miejsc nie naraża odwołujących na poziom hałasu stanowiący zagrożenie a także uniemożliwiający im pracę, odpoczynek czy sen w zadowalających warunkach oraz naruszenie art. 105 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez umorzenie postępowania mimo niewyjaśnienia sprawy w sposób wyczerpujący oraz wydanie decyzji, podczas gdy istniała przesłanka obligatoryjnego zawieszenia, wobec wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] Uwzględniając powyższe wnieśli o uchylenie tej decyzji i nakazanie inwestorowi rozbiórki lub trwałego wyłączenia z użytkowania przedmiotowych miejsc postojowych względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozwinięto podniesione powyżej zarzuty podkreślając, że w postępowaniu organ nie wykazał, że sporne roboty budowlane wykonane były na podstawie decyzji Starosty B. z dnia [...], a następnie objęte zostały dopuszczeniem do użytkowania na mocy decyzji z dnia [...] Podkreślając uciążliwość przedmiotowych miejsc postojowych dodano, iż możliwym jest uznanie, iż powstały one w efekcie istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania działki, tym bardziej, że w projekcie nie zostało wskazane w jakiej odległości od działki nr [...] miały powstać wykonane miejsca postojowe. Można więc przyjąć, że powinny powstać w odległości zgodnej z obowiązującymi przepisami. Rozpatrując odwołanie, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił instytucję umorzenia postępowania, podkreślając, iż na gruncie prawa budowlanego postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organ nadzoru prowadzący postępowanie nie znajduje podstaw do wydania nakazów lub zakazów. Przeprowadzone postępowanie dotyczy legalności miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ulicy [...] w M., a z akt sprawy wynika, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały na podstawie wydanych decyzji Starosty B.. Wbrew zarzutom odwołujących decyzja z dnia [...] dopuszczająca do użytkowania drogę i zatoki postojowe obejmowała roboty budowlane polegające na budowie miejsc postojowych, o czym świadczy mapka projektu zagospodarowania terenu będąca załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części robót budowlanych. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że jeśli proces inwestycyjny został zakończony wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego i dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, to nie można prowadzić postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, co potwierdza przywołane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ podkreślił, iż w orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stanowi przeszkodę w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Nie można prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu oznacza nie tylko, że inwestor zakończył prace budowlane, lecz że prace te zostały wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Decyzję taką wydaje się po przeprowadzeniu kontroli obiektu budowlanego, podczas której sprawdza się wykonanie budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Decyzja ta kończy zatem proces budowlany. Jak każda inna decyzja, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego), korzysta z domniemania zgodności z prawem i w sposób wiążący kształtuje stan prawny. Dopóki więc nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, dopóty nie będzie dopuszczalne prowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego Dodatkowo organ wskazał, że nawet gdyby zachodziły nieprawidłowości przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to dopiero po jej wyeliminowaniu z obrotu prawnego organy nadzoru budowlanego mogłyby ewentualnie podjąć stosowne czynności, gdyby zachodziły ku temu podstawy. Dodał przy tym organ, że postanowieniem z dnia [...]. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, reprezentowani przez pełnomocnika, I. W. i S. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji i zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż sporne miejsca postojowe wykonane zostały w ramach tej części inwestycji, która objęta została decyzją Starosty B. z dnia [...], - naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym rozstrzygnięciem wniosku o stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej decyzji Starosty B., przy jednoczesnym uznaniu, iż sporne miejsca postojowe dopuszczone zostały do użytkowania na podstawie tej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że decyzję organu drugiej instancji należy uznać za wadliwą. Nie zakwestionowali poglądów orzecznictwa, iż pozostawanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stanowi swoiste potwierdzenie legalności robót budowlanych nią objętych i tym samym wyklucza możliwość prowadzenia procedury legalizacyjne. Wskazali jednak, że stanowisko organu nadzoru, jakoby sporne miejsca postojowe objęte zostały decyzją Starosty B. z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie jest bezpodstawne i wynika z wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie strony skarżącej z dostępnych dokumentów wynika, że na dzień złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wykonana została jedynie sama jezdnia wzdłuż działki nr [...]. Nie jest zatem uprawniony wniosek organu, iż istniała wówczas droga wraz z miejscami postojowymi. Stąd też w ocenie skarżących nie istnieje przeszkoda w prowadzeniu postępowania legalizacyjnego w stosunku do spornych miejsc postojowych, gdyż nie pozostają one "pod ochroną" wymienionej powyżej decyzji Starosty B.. Z kolei nawet gdyby przyjąć, iż miejsca te objęte zostały wymienioną powyżej decyzją Starosty z dnia [...], to wówczas wydaniu zaskarżonej decyzji sprzeciwiał się art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dacie wydawania decyzji nie istniał bowiem prawomocnie rozstrzygnięty wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej decyzji Starosty B[...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, podkreślając, iż postanowieniem z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...]. udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę. Podniósł, iż na mapie dotyczącej pozwolenia na użytkowanie nie są zaznaczone żadne miejsca postojowe w przeciwieństwie do mapy dołączonej do pozwolenia na budowę. Faktycznie wykonano tylko część drogi - jezdnię. Miejsca postojowe wykonano na późniejszym etapie inwestycji związanej z budową osiedla domków jednorodzinnych, a cała inwestycja zakończyła się zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Stąd też miejsca postojowe nie są chronione pozwoleniem na użytkowanie a nadto są niezgodne z przepisami technicznymi. Dodał też, że wprawdzie miejsca te ujęte były w projekcie zagospodarowania terenu, jednak występują różnice co do ich posadowienia i ich parametrów. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może to skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są bezzasadne, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przedmiotem rozpoznania organów administracji nadzoru budowalnego było zbadanie realizacji budowy miejsc postojowych dla samochodów osobowych przy ulicy [...] w M. (przy granicy z działką nr [...] należącą do skarżących, położoną przy ulicy [...]) w zakresie jej zgodności z udzielonym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie jest w sprawie kwestionowany fakt, iż inwestycja realizowana była na podstawie decyzji Starosty B. nr [...] z dnia [...], podobnie jak budowa budynku mieszkalnego należącego do skarżących także na podstawie decyzji Starosty B. z dnia [...] lecz o nr [...]. Nie ma również sporu co do tego, iż w dniu [...] Starosta B., działając na podstawie art. 54 do art. 59 ustawy Prawo budowlane wydał decyzję nr [...] udzielając pozwolenia na użytkowanie pierwszego etapu budowy dróg, małej architektury, odwodnienia terenu, sieci wodno- kanalizacyjnej i sieci gazowej. Odmienna jest natomiast interpretacja i ocena tej ostatniej decyzji, w zakresie objęcia nią spornych robót budowanych związanych z realizacją przedmiotowych miejsc postojowych. O ile bowiem organy przyjęły, że wskazana decyzja dotyczy pierwszego etapu budowy i obejmuje także przedmiotowe miejsca postojowe, o tyle zdaniem skarżących, decyzja ta nie obejmuje wykonania przedmiotowych miejsc postojowych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak że zasadne jest stanowisko orzekających organów. Dopełnieniem wymienionej decyzji jest mapka, na której uwidoczniono przedmiotowe miejsca parkingowe. Jest to mapka projektu zagospodarowania terenu będąca załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na użytkowanie części robót budowlanych obejmujących pierwszy etap budowy. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżących, iż wymieniona powyżej decyzja nie obejmowała rozstrzygnięcia co do spornych miejsc postojowych. Wbrew zarzutom skarżących wymieniona decyzja z dnia [...] dopuszczała do użytkowania drogę i zatoki postojowe, zatem obejmowała też roboty budowlane polegające na budowie kwestionowanych miejsc postojowych. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 59 ustawy Prawo budowlane organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a cytowanej ustawy, a zgodnie z ust. 2 tego przepisu kontrola obejmuje m.in. sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu, sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno- budowalnym, sprawdzenie wyrobów budowlanych i uprządkowania terenu budowy. Z kolei badania zgodności obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem architektoniczno- budowalnym następuje m.in. w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych; kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości czy szerokości, wykonania urządzeń budowlanych, zasadniczych elementów zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem. W przypadku stwierdzenia w trakcie tej kontroli nieprawidłowości w powyższym zakresie (o którym mówi art. 59a ust.2 ustawy), organ wymierza karę, a w przypadku jej wymierzenia, w drodze decyzji odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie. Należy zatem przyjąć, że skoro w niniejszym przypadku decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana i jest ostateczna, to organ nie znalazł żadnych uchybień mogących uzasadnić odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Należy więc w tym przypadku podzielić stanowisko orzekających w sprawie organów, iż tym samym, poprzez wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, zakończony został proces inwestycyjny. Dopóki zatem decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu pozostaje w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2012, z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11 czy z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II OSK 335/14) i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Krakowie z dnia 22 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 15/17 czy w Lublinie z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 992/17. , Zasadnie zatem organy podkreśliły, iż w orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stanowi przeszkodę w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Nie można bowiem prowadzić postępowania legalizacyjnego w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu oznacza nie tylko, że inwestor zakończył prace budowlane, lecz że prace te zostały wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Jak wskazano powyżej decyzję taką wydaje się po przeprowadzeniu kontroli obiektu budowlanego, podczas której sprawdza się wykonanie budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Decyzja ta kończy zatem proces budowlany i jak każda inna decyzja, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego), korzysta z domniemania zgodności z prawem i w sposób wiążący kształtuje stan prawny. Dopóki więc nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, dopóty nie będzie dopuszczalne prowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego Należy podzielić twierdzenia organu, że nawet gdyby zachodziły nieprawidłowości przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to dopiero po jej wyeliminowaniu z obrotu prawnego organy nadzoru budowlanego mogłyby ewentualnie podjąć stosowne czynności, gdyby zachodziły ku temu podstawy. Odnosząc się do zarzutu braku zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie, należy stwierdzić, iż postanowieniem z dnia [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. Przedstawione powyżej rozważania wskazują, że sprawa została wyjaśniona i przygotowana do rozstrzygnięcia podjętego przez organy, a mianowicie uznania, iż postępowanie zainicjowane przez skarżących jest bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu powołanego w podstawie decyzji art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (zob. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r, sygn. akt I OSK 967/05 czy z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 978/05). W niniejszej sprawie podstawy do umorzenia należy upatrywać w sytuacji, gdy przez wszczęciem postępowania naprawczego, została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie kwestionowanego obiektu. Oznacza to tym samym bezzasadność wszystkich argumentów skarżących odnoszących się do naruszenia przepisów Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzającą nie naruszają prawa. Postępowanie przeprowadzone zostało z zachowaniem przepisów proceduralnych, w tym przepisów art. 7, art. 77 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie został też, wbrew twierdzeniom skarżących naruszony przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym skarga nie mogła być uwzględniona. Ocena przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają bowiem podstawy do uchylenia skarżonych decyzji. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.