II SA/Gl 771/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2009r. sprawy ze skarg E. F., F. B., A. B., A. M., T. P., A. K., B. F., A. C., S. J., T. K., A. S., W. L., J. H., W. G., Z. K., J. B., G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących: - J. B. kwotę 200 (dwieście) złotych, - A. M. kwotę 200 (dwieście) złotych, - E. F. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - F. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - A. B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - T. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - A. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - B. F. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - A. C. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - S. J. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - T. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - A. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - W. L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - J. H. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - W. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - Z. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, - G. W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych. Dnia [...] r. [...] S.A. złożyła w Starostwie Z. wniosek o udzielenie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji piwa zlokalizowanej w Z. przy ul. [...] wskazując, że instalacja ta kwalifikuje się do rodzajów instalacji przewidzianych w pkt 6 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo powodować znaczne zanieczyszczenie środowiska jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055), tj. takich które mogą powodować znaczne zanieczyszczenia poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Starosta Powiatowy w Z. zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] oraz obwieszczeniem z tego dnia ogłosił publicznie o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego [...] S.A. oraz o możliwości wnoszenia uwag i wniosków w terminie 21 dni od dnia ukazania się zawiadomienia i obwieszczenia. Jednocześnie w dniu [...] r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty Z. ustalającej dopuszczalny poziom hałasu pochodzącego z instalacji pomocniczych, tj.: - środków transportu wewnętrznego; - środków transportu zewnętrznego odbierającego wysłodziny z Browaru; - instalacji do produkcji energii chłodniczej (maszynowni). Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłano również do mieszkańców Os. [...] i wywieszono na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w Z. W przewidzianym terminie do składania uwag i wniosków w sprawie pozwolenia zintegrowanego i pozwolenia na emitowanie hałasu wpłynęło 9 pism od mieszkańców Os. [...] w Z., w tym zbiorowe pismo z dnia [...] r. Jednocześnie mieszkańcy Os. [...] wnieśli zastrzeżenia do lokalizacji w latach [...] tankofermentatorów i drogi służącej do wywozu wysłodzin oraz nieprawidłowości przy wydawaniu pozwoleń budowlanych. Ponieważ nie brali udziału w postępowaniach związanych z planowanymi inwestycjami żądali ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy zbiorników na wysłodziny oraz odbudowy przez Browar znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie Osiedla boiska sportowego i placu zabaw, które zostały zlikwidowane w związku z budową drogi. Po rozpatrzeniu sprawy Starosta Z. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], w której działając na podstawie art. 181 ust. 1 pkt 1, art. 201 ust. 1, art. 202, 204, 211 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229) oraz art. 18 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.), udzielił [...] S.A. w Z. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do produkcji piwa obejmującego: - wprowadzanie pyłów i gazów do powietrza, - odprowadzanie ścieków do miejskiej kanalizacji sanitarnej, - wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, - emisję hałasu do środowiska, oraz pozwolenia dla instalacji pomocniczych, w którym określono zużycie wody do produkcji, surowców i energii, dopuszczalne emisje zanieczyszczeń i ilość wytwarzanych odpadów oraz ścieków dla planowanej docelowej produkcji piwa. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że instalacja do produkcji piwa spełnia wymagania najlepszej dostępnej techniki. Ustalone w pozwoleniu wielkości emisyjne nie powodują bowiem przekroczeń stężeń substancji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz. U. Nr 87, poz. 796), w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 2, poz. 12) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 sierpnia 2003 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 163, poz. 1584). Podobnie odprowadzane do oczyszczalni miejskiej ścieki technologiczne nie spowodują pogorszenia jakości wód w zbiorniku [...] oraz przekroczeń dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 20 lipca 2002 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. Nr 129, poz. 1108). Również instalacja podstawowa nie przekracza dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach objętych ochroną przed hałasem. Z uwagi jednak na to, że przekroczenie poziomów hałasu emitowanego na tereny chronione pochodzi z instalacji pomocniczych ustalono, że obowiązki dla Browaru związane z obniżeniem poziomu hałasu emitowanego do środowiska określone będą w decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w granicach 45 dBA i 40 dBA, która stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu zintegrowanym. Jednocześnie Starosta Z. zwrócił uwagę na to, że będąca przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia zintegrowanego instalacja od roku [...] jest modernizowana i rozbudowywana z uwzględnieniem postępu technologicznego oraz rozwoju wiedzy w zakresie browarnictwa. Zastosowane rozwiązania mają na celu ograniczenie zużycia wody, surowców, energii, minimalizację wytwarzanych odpadów o dużej skuteczności urządzenia oczyszczającego substancje odprowadzane do powietrza oraz ścieki odprowadzane do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Eksploatacja instalacji nie spowoduje zatem zanieczyszczenia wód gruntowych i podziemnych, albowiem zastosowane zabezpieczenia chronią środowisko, tj. zapobiegają pogorszeniu stanu środowiska mimo wzrostu produkcji. Aby jednak uzyskać zdolność produkcyjną na wydziale warzelni rozbudowane być muszą wydziały tankofermentatorów oraz doposażone wydziały pomocnicze. Cały cykl modernizacji ma ulec zakończeniu w [...] r. Ponadto wielkość produkcji piwa jest i będzie zróżnicowana w poszczególnych miesiącach roku, co w głównej mierze jest związane z popytem na piwo. W okresach zmniejszonej produkcji zużycie w/w mediów oraz ilość emitowanych i wytwarzanych zanieczyszczeń na hl produkowanego piwa może być większe od wartości wskaźnika średniorocznego. Przyjęto więc, że Browar spełnia warunki pozwolenia, jeśli w danym roku nie będzie przekraczał zużycia w/w czynników oraz nie będzie przekraczał średniorocznych wskaźników określonych w decyzji. Z kolei w odniesieniu do instalacji freonowej do chłodzenia dwutlenku węgla ustalono, że traktowana jest ona jako instalacja awaryjna na wypadek uszkodzenia instalacji podstawowej. Pracuje sporadycznie ok. 40 godz. miesięcznie i nie planuje się jej likwidacji. Podkreślono jednak, że ustawa z dnia 2 marca 2001 r. o postępowaniu z substancjami zubożającymi warstwę ozonową (Dz. U. Nr 52, poz. 537) i rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 listopada 2002 r. w sprawie ograniczeń w obrocie krajowym substancjami kontrolowanymi wyprodukowanymi lub przywiezionymi z zagranicy oraz ich wykorzystywaniu w działalności gospodarczej zakazują wprowadzać do obrotu i wykorzystywać freon R22 wymieniony w załączniku nr 3 do ustawy z wyjątkiem będących już w instalacji i nie pochodzących z odzysku i regeneracji - odpowiednio do dnia [...] r. i [...] r. Od powyższej decyzji mieszkańcy Osiedla [...] w Z. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., w którym powołując się na naruszenie art. 73 ust. 3 i 4, art. 112 ust. 1, art. 135, art. 184, art. 51 i 187, a także art. 141 ust. 2, art. 143, art. 204 i 186 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - domagali się jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazali, że ich Osiedle powstało z inicjatywy Rady Miasta w Z. na przełomie lat [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i obejmowało ok. 100 domów. W tym czasie Browar nie stwarzał żadnej uciążliwości, a współpraca była wzorowa. Zgodnie z obowiązującym do końca [...] r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Browar [...] S.A. położony jest na działce o nr ew. [...]. Działka ta ogrodzona była murem betonowym oznaczonym symbolem H9PS. Sąsiadująca z nią działka o nr ew. [...] stanowi prawdopodobnie również własność Browaru nie była ona jednak nigdy integralną częścią zakładu. Była działką ogólnodostępną stanowiącą zaporę przed ewentualnymi uciążliwościami Browaru. Znajdowały się na niej dwa boiska sportowe oraz plac zabaw. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka [...] figuruje pod symbolem H11ZP/US, co oznacza, iż są to tereny o przeznaczeniu "sport i rekreacja - projektowane tereny sportowo - rekreacyjne". Teren ten miał spełniać równocześnie funkcje ochronne w stosunku do terenu o symbolu H11MN (osiedle domków jednorodzinnych). Tymczasem dnia [...] r. Burmistrz Miasta Z. wydał decyzję w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki o nr [...] pod budowę tankofermentatorów, co było całkowicie sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Na tej podstawie w dniu [...] r. Burmistrz Miasta Z. decyzją nr [...] udzielił pozwolenia na budowę tankofermentatorów na działkach o nr [...] i [...] (tereny zieleni izolacyjnej). Jednocześnie wydano zezwolenie na budowę drogi z dnia [...] r. nr [...] i zbiorników na młóto. Teren inwestycji leżał bowiem zdaniem Burmistrza Miasta w jednostce urbanistycznej H9P - przemysł czyli na działce [...]. Tymczasem droga wybudowana została na działce [...], tj. niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu. O toczących się postępowaniach administracyjnych w ww. sprawach mieszkańcy Osiedla nie zostali zawiadomieni, czym złamane zostały zasady praworządności oraz zaufania obywateli do Państwa (w dniu [...] r. mieszkańcy Osiedla [...] złożyli do Starostwa Powiatowego w Z. wniosek o ponowne wszczęcie postępowania w sprawie legalności budowy zbiorników na wysłodziny - młóto). Ponieważ doszło do "nielegalnego" wybudowania w odległości ok. 50 m od budynków mieszkalnych stalowych zbiorników tankofermentatorów o wysokości ok. 30 m i średnicy ok. 5 m w ilości ponad 80 sztuk, które są budowlą wolnostojącą na stałe związaną z gruntem tzn. że powinny mieć pozwolenie na budowę, a takiego nikt mieszkańcom nie przedstawił - Osiedle [...] straciło swe walory estetyczne i społeczne. Tankofermentatory zasłaniają bowiem widok, ograniczają dopływ słońca, a co najważniejsze stanową zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców z uwagi na zgromadzenie ogromnej ilości amoniaku (ok. 300 kg zbiornik). Uciążliwością jest również hałas z terenu zakładu, który wiąże się z transportem wysłodzin, wentylatorami, bardzo częstym włączaniem się zaworów bezpieczeństwa, parą produkcyjną wydzielaną do atmosfery, transportem wysłodzin w trakcie produkcji, przeprowadzanymi remontami tankofermentatorów. W wyniku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji budowlanych dot. budowy zbiorników tankofermentatorów, drogi zakładowej oraz zbiorników na młóto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji obejmującej budowę tankofermentatorów na nieruchomości położonej w Z. na działce nr [...] i [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaś decyzję z dnia [...] r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] i stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji budynku tankofermentatorów. Jednocześnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącej pozwolenia na budowę drogi na terenie Zakładów [...] w Z., którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy. Powyższe jednak niewiele zmieniło, albowiem mieszkańcy Osiedla, jak wskazali, w dalszym ciągu odczuwają skutki związane z hałasem wywołanym transportem wysłodzin i procesem technologicznym. Co więcej mieszkają w strefie zagrożenia, która związana jest z ewentualną awarią instalacji chłodniczej. To powoduje, że ich domy wraz z działkami straciły na wartości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie znajdując podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 201 ustawy Prawo ochrony środowiska pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Z kolei art. 186 w sposób enumeratywny określa przesłanki, w oparciu o które organ właściwy do wydania pozwolenia odmawia jego wydania. Są to : 1) nie spełnienie wymagań, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i art. 204 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska lub w przepisach o odpadach; 2) przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych oraz jakości środowiska spowodowane eksploatacją instalacji; 3) niezgodność wydanego pozwolenia z programami działań, o których mowa w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska; 4) sytuacja, gdy wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie minęły jeszcze 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stała się ostateczna. Ponieważ powołane wyżej przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie pozostawiają organowi wydającemu decyzję swobodnego uznania w przedmiocie wydania odmownej decyzji - organ może bowiem odmówić wydania pozwolenia, tylko wtedy, gdy zachodzi któraś ze ściśle wymienionych w art. 186 ustawy przesłanek - stąd brak było, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przesłanek do uwzględnienia złożonego odwołania. Tym bardziej, że instalacja do produkcji piwa składa się z wielu procesów technologicznych, a zarzuty odwołujących odnosiły się tylko do jednego z jej etapów, a mianowicie do procesu fermentacji piwa, który odbywa się w tankofermentatorach. Tymczasem sprawa wybudowania przez [...] tankofermentatorów została już - jak wskazano w uzasadnieniu decyzji - rozstrzygnięta przez Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę tankofermentatorów na nieruchomości położonej w Z. oznaczonej jako dz. [...],[...] została wydana z naruszeniem prawa. Odrębne postępowanie w sprawie złożonych przez mieszkańców wniosków o odszkodowanie jest w toku. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wprawdzie przeprowadzone badania emisji hałasu do środowiska wskazują na przekroczenie dopuszczalnych norm lecz hałas ten pochodzi z instalacji pomocniczych oraz z dróg krajowej i wewnętrznej. Natomiast instalacja podstawowa nie powoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu. Ponadto kwestię hałasu z instalacji pomocniczych Starosta Z. uregulował w decyzji z dnia [...] r. nr [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Wydając pozwolenie zintegrowane należało więc powołując się na treść art. 202 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska odnieść się do tej kwestii, ponieważ uregulowanie emisji hałasu w pozwoleniu zintegrowanym jest obligatoryjne niezależnie od tego czy wcześniej było wydane pozwolenie na emisję hałasu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że zabezpieczenia posiadane przez [...] wymienione we wniosku i oświadczeniach są wystarczające, aby uznać, że sytuacja przedstawiona przez odwołujących się dotycząca ewentualnego zagrożenia zanieczyszczenia środowiska nie wystąpi w czasie eksploatacji instalacji. Browary [...] S.A. nie zaliczają się bowiem do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku, ani do zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Stąd obawy odwołujących się w tym zakresie uznane zostały za przedwczesne. Opierały się bowiem na teoretycznych wyliczeniach przedstawionych przez [...] S.A. we wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, które stosownie do wymagań ustawy Prawo ochrony środowiska musiały w nim zostać zamieszczone. Od powyższej decyzji 26 mieszkańców Osiedla [...] w Z. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucili naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: - art. 73 ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska przez wydawanie pozwoleń budowlanych niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego; - art. 186 ustawy Prawo ochrony środowiska, który powinien znaleźć w sprawie zastosowanie, podobnie jak przepisy art. 141 ust. 2, art. 143 oraz 204 ustawy Prawo ochrony środowiska, albowiem przesłanki do odmowy wydania pozwolenia istniały; - art. 141 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska ponieważ po raz kolejny organ przyjął, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi stan zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców; - art. 143 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niezakwalifikowanie amoniaku w ilościach przemysłowych do grupy substancji o wysokim potencjale zagrożeń, podczas gdy ten w ich ocenie stwarza możliwość wycieku niebezpiecznego dla życia i zdrowia; - art. 184 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, który wymaga aby do wniosku o wydanie pozwolenia dołączono decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. na budowę tankofermentatorów z uwagi na niezgodność tej decyzji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego to zdaniem skarżących brak jest podstaw prawnych, aby udzielić "pozwolenia zintegrowanego" dla urządzeń do produkcji piwa znajdujących się w tankofermentatorach - instalacji chłodniczych zasilanych amoniakiem i innych instalacji. Plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano decyzje budowlane dla Browaru Z. obowiązywał bowiem od [...] r. do końca [...] r. i do dnia dzisiejszego nie został zmieniony, co stanowi istotne - ich zdaniem - naruszenie zasady państwa prawa oraz zaufania obywateli do organów administracji z tym związane; - art. 204 ustawy Prawo ochrony środowiska, albowiem techniczne środki chłodzące oparte na amoniaku nie spełniają kryterium najlepszej dostępnej techniki. Nowocześniejszą technologią chłodzenia piwa byłby bowiem glikol, w który zaopatrzono tylko część tankofermentatorów, czego organy obu instancji nie wzięły już pod uwagę. Jednocześnie strona skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu jakoby hałas pochodził nie z instalacji, na które wydane zostało pozwolenie zintegrowane, ale z instalacji pomocniczych oraz z drogi krajowej i wewnętrznej. Organ nie wyjaśnił bowiem w jaki sposób dokonano tego ustalenia, w jaki sposób zmierzono różnicę pomiędzy natężeniem dźwięku emitowanego przez instalację właściwą i instalacje pomocnicze, w sytuacji gdy droga krajowa znajduje się ok. 800 m od budynków mieszkalnych skarżących i nigdy nie była dla nich uciążliwa. Swoje argumenty przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji skarżący powtórzyli jeszcze w pismach procesowych z dnia [...] r. i z dnia [...] r. stanowiących uzupełnienie skargi. W ich treści wskazali również na dodatkowe naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 6, 7, 8, 77, 78, 80 k.p.a. Wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/GL 228/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję wydało bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, zatem z obrazą proceduralnych norm dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), motywowania rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), wreszcie z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.. Uchybienia te, zdaniem Sądu, mogły mieć wpływ na finalny wynik sprawy, co tym samym stwarza przesłankę do uchylenia kontrolowanego aktu. Sąd podał w tej mierze, iż organ II instancji trafnie wywiódł, że ustawa w art. 186 enumeratywnie wymienia przesłanki, których spełnienie stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Jednakże aby móc ocenić zasadność wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego pod kątem spełnienia bądź niespełnienia tych przesłanek w pierwszej kolejności należy zbadać kompletność wniosku, a tego wymogu organ II instancji nie dochował, nie zbadał bowiem kwestii tytułu prawnego do instalacji (art. 184 ust. 2 pkt 3 ustawy). Ponieważ organ nie badał czy istotnie na dzień orzekania wnioskodawca legitymował się tytułem prawnym do wszystkich instalacji, przyjął bowiem za wystarczające oświadczenie wnioskodawcy zawarte we wniosku, które może budzić wątpliwości, zagadnienie to należy uznać za niewyjaśnione. Nie zwrócił również organ należytej uwagi na to, że stosownie do art. 184 ust. 4 pkt 2 ustawy - w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania - do wniosku o pozwolenie należało dołączyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został sporządzony, oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jej uzyskanie było wymagane. Nie zajęcie przez organ stanowiska uniemożliwia praktycznie kontrolę działania organu w omawianym zakresie. Nie sposób odeprzeć również kolejnego zarzutu skarżących, iż organ którego decyzję zaskarżono, nie uwzględnił faktu, że stanowiąca integralną część pozwolenia zintegrowanego decyzja Starosty Z. z dnia [...] r. o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu wnioskodawcy (załącznik nr 4) w chwili orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. ([...] r.) nie funkcjonowała już w obrocie prawnym. Decyzją tegoż Kolegium z dnia [...] r., tj. w toku postępowania międzyinstancyjnego, uchylono wyżej opisaną decyzję Starosty, gdzie określone zostały wielkości dopuszczalne, a sprawę przekazano temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Nie można zgodzić się z argumentacją organu, iż pozostawało to bez znaczenia, skoro decyzja ta dotyczyła jedynie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu z instalacji pomocniczych, zaś o emisji hałasu z instalacji podstawowej orzeczono w zaskarżonej decyzji. W myśl art. 202 ust. 3 ustawy obligatoryjne jest bowiem w pozwoleniu zintegrowanym ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu niezależnie od tego, czy dla zakładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska (art. 202 ust. 1 w związku z art. 181 ust. 1 pkt 5 ustawy). Obowiązek ten dotyczył zatem całego zakładu i poszczególnych jego instalacji (pomocniczych jak i podstawowych). Notabene w dacie wydawania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tj. [...] r. w obrocie prawnym nie funkcjonowała też inna decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę drogi na terenie zakładów piwowarskich (vide: decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. o stwierdzeniu nieważności przywołanej wyżej decyzji Burmistrza Miasta). To oznacza, iż kwestią wymagającą rozważenia w tym postępowaniu powinna była być również legalność korzystania z drogi zakładowej przez wnioskodawcę, tj. na jakiej podstawie droga ta była i jest obecnie użytkowana oraz kto dysponuje do niej tytułem prawnym, skoro brak było pozwolenia na jej budowę. Nie wyjaśniono także czy w razie prawomocności tej decyzji zostało przeprowadzone postępowanie legalizacyjne odnośnie tej drogi, która w chwili obecnej, według skarżących, stwarza uciążliwości dla środowiska i czy zostało ono już zakończone. Nie zbadano także, w kontekście stosownych przepisów kwestii zwiększonego ryzyka wystąpienia poważnej awarii o jakiej mowa w art. 248 w zw. z art. 3 pkt 23 ustawy. Jak wskazał Sąd w wyroku ponownie rozpoznając sprawę na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę powyższą ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania, uwzględniając przy tym zmiany stanu prawnego dokonanego ustawą z dnia 18 maja 2005 r. nowelizującą ustawę Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 113, poz. 954), która weszła w życie z dniem 28 lipca 2005 r. W tym kontekście skład orzekający podkreślił, że prawomocnym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 1150/03 oddalono skargę S. J. i A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia brak interesu prawnego po stronie skarżących. Powyższe ma o tyle istotne znaczenie w sprawie, że na gruncie art. 185 ustawy Prawo ochrony środowiska - obowiązującym do 27 lipca 2005 r. - legitymacja stron tego postępowania musiała zawierać w sobie dwa elementy. Przede wszystkim skarżący musieli mieć interes prawny w przeprowadzeniu kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu opartego na normach administracyjnego prawa materialnego, pozwalający ocenić, czy skarga względnie odwołanie zostały wniesione w ich własnej sprawie oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym, czyli normami określającymi treść działania organów administracji publicznej i normami regulującymi procedurę ich podejmowania. Kierując się powyższymi wskazaniami organ odwoławczy powinien przy rozpoznawaniu sprawy rozważyć kwestię czy złożone przez wszystkich skarżących odwołanie narusza prawem chroniony interes lub uprawnienie skarżących. Badając legitymację skarżących do wniesienia odwołania organ odwoławczy winien zatem w pierwszej kolejności ustalić czy należące do nich działki graniczą z terenem [...] S.A. Należy także ustalić, czy w przeszłości ustanowiona została strefa ochronna, a obecnie obszar ograniczonego użytkowania, a jeżeli tak - na jakim obszarze. Następnie organ ustali czy wszyscy skarżący mieli interes prawny w kwestionowaniu zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia czy też jedynie interes faktyczny polegający na zainteresowaniu jego wynikiem. Powyższe ma również o tyle istotne znaczenie, że znowelizowany art. 185 ustawy Prawo ochrony środowiska traktuje jako strony postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego jedynie prowadzącego instalację (tj. właściciela instalacji lub zakładu albo podmiot, który włada instalacją lub zakładem na podstawie innego tytułu prawnego) oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władającego powierzchnią ziemi na tym obszarze (tj. właściciela nieruchomości lub ujawniony w ewidencji gruntów i budynków inny podmiot władający gruntem). Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując w uzasadnieniu, że czyni to zgodnie z wytycznymi wyroku albowiem ponowne rozpoznanie sprawy będzie wymagało postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Kolegium wskazało bowiem, że zgodnie z art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. W konsekwencji rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji winien ustalić zakres stron w przedmiotowym postępowaniu pamiętając, że stroną postępowania w myśl art. 28 kpa jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie przepisem prawa materialnego, który będzie wyznaczał krąg stron postępowania jest przywołany powyżej art. 185 ust. 1 omawianej ustawy. Odnosząc się do merytorycznych kwestii związanych z zaskarżoną decyzją organ stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił uwag Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w kwestii braku tytułu prawnego do instalacji w związku ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia na budowę tankofermentatorów (decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w w. z dnia [...] r.) stąd też w ocenie Kolegium należy uznać, że wnioskodawca posiada wymagany ustawą tytuł prawny do instalacji. Odnosząc się do uwag WSA co do kwestii wymagalności decyzji o warunkach zabudowy terenu wobec decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. stwierdzającej wydanie decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z naruszeniem prawa, organ odwoławczy stoi na stanowisku iż decyzja ta nie została przez orzeczenie Kolegium wyeliminowana z obrotu prawnego, nie została bowiem stwierdzona jej nieważność. Stąd tez zdaniem Kolegium nie ma konieczności ubiegania się o nową decyzję w tym zakresie jeżeli przedmiotowy teren nie jest jeszcze objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji winien jednak stosownie do wskazówek zawartych w wyroku WSA zbadać także legalność korzystania przez wnioskodawcę z drogi zakładowej i wyjaśnić czy jej budowa został prawnie zalegalizowana. Wydając pozwolenie zintegrowane organ winien także zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu rozważyć w uzasadnieniu decyzji czy plan operacyjno-ratunkowy dołączony do wniosku o wydanie decyzji dostatecznie chroni zdrowie i życie ludzi. W dniu [...] r. na wpłynęła skarga [...] SA na powyższą decyzję Kolegium, w której zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie art. 185 ust. 1 oraz art. 181 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo ochrony środowiska, a także art. 127 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego zarzucając Kolegium rażące naruszenie prawa z uwagi na rozpatrzenie odwołania wniesionego przez osoby nie będące stronami w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji organu I instancji (skarga ta jest przedmiotem odrębnego postępowania przed tut. Sądem). W konsekwencji wniesionej skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uwzględniło skargę w całości i uchyliło własną decyzję z dnia [...] r. oraz umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że argumenty skargi są zasadne i zasługujące uwzględnienie. Odwołanie w rozpatrywanej sprawie zostało złożone przez mieszkańców osiedla [...]. Osoby, które złożyły odwołanie nie mieszczą się w kręgu stron postępowania wyznaczonym przez art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska ponieważ akta sprawy nie wskazują aby w związku z eksploatowaną instalacją został utworzony obszar ograniczonego użytkowania. Jeśli natomiast organ podejmie czynności na skutek wniosku nieuprawnionego podmiotu, a nie zostanie w toku postępowania konwalidowany brak wniosku pochodzącego od strony legitymowanej, to takie postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa. Stąd też w takim stanie faktycznym postępowanie odwoławcze musiało zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia [...] r. E. F., F. B., A. B., A. M., T. P., A. K., B. F., A. C., S. J., T. K., A. S., W. Ł., J. H., W. G., Z. K., J. B. G. W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję organu II instancji (skargi pozostałych osób zostały przez Sąd odrzucone). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego poprzez: - zastosowanie art. 127 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki do zastosowania tych norm z uwagi na konieczność przeprowadzenia szerokiego postępowania wyjaśniającego oraz uzupełniani postępowania dowodowego; - niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. -poprzez umorzenie postępowania odwoławczego bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które winno ustalić czy teren wokół planowanej instalacji winien stanowić strefę ograniczonego użytkowania, co wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części (co nie byłoby możliwe do przeprowadzenia przez organ drugiej instancji). - zlekceważenie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartych w wyroku II SA/GI 228/05 z 10 maja 2006 r. poprzez całkowite zaniechanie prowadzenia postępowania wyjaśniającego; - naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez niepodjęcie żadnych działań pozwalających na ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania, w tym poprzez zaniechanie ustalenia, czy wokół browaru w Z. powinna była być ustalona strefa ograniczonego użytkowania; - naruszenie reguł postępowania dowodowego - art. art. 6, 7, 8, 9, 11, 77, 78, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w kwestii, czy uprzednio winna była być ustanowiona strefa ograniczonego użytkowania i na jakim obszarze, - naruszenie art. 185 ust. 1 Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pozwolenia zintegrowanego poprzez jego niezastosowanie oraz poprzez odwoływanie się do kręgu stron postępowania zakreślonego przez przepis, który wszedł w życie po dniu wydania decyzji. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty uprzednio podniesione. Dodatkowo zaakcentował, odnosząc się do zarzutu oparcia się na treści art. 185 ustawy, iż przepis w tym brzmieniu obowiązuje od 28 lipca 2005 r. natomiast pierwsza decyzja Kolegium w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego pochodzi z [...]. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, organ odwoławczy stosuje przepis obowiązujący w dniu orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie natomiast do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga musiała zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W myśl natomiast utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci zawartych w wyroku wskazań co do dalszego postępowania, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II GSK 240/06, LEX nr 325365. Podkreślenia wymaga, iż ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II FSK 209/07, LEX nr 377585. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest oceną wyrażoną przez ten Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 228/05 (od którego wniesiona skarga kasacyjna została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona) i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten wówczas przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w obecnym składzie nie podejmuje zatem ponownych rozważań dotyczących nie ustalenia kręgu podmiotów, którym w stanowiącym przedmiot kontroli postępowaniu administracyjnym służył przymiot strony i licznych powstałych w sprawie wątpliwości natury formalnej i merytorycznej, obowiązek organu II instancji poczynienia w tej mierze stosownych ustaleń wynika bowiem wprost z zawartych w uzasadnieniu przywołanego wyroku wskazań. Rozważenia i oceny w obecnym postępowaniu sądowoadministracyjnym wymagała natomiast prawidłowość wydanej przez organ II instancji w wyniku kolejnego rozpoznania sprawy decyzji w kontekście sformułowanych przez Sąd uprzednio wskazań. Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, iż w myśl przywołanego wyroku organ II instancji zobligowany był do oceny czy osoby wnoszące odwołanie były do złożenia środka odwoławczego legitymowane. Z kolei w trakcie merytorycznego rozpoznawania wniesionego odwołania organ winien był m.in. wyjaśnić kwestię legalności korzystania przez wnioskodawcę z drogi zakładowej, zbadać czy jej budowa została prawnie zalegalizowania, wyjaśnić kwestię wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy terenu oraz decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu, rozważyć wątpliwości dotyczące planu operacyjno-raturnkowego. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika jednak by przed wydaniem kolejnej decyzji organ I instancji przeprowadził jakiekolwiek ponowne czynności wyjaśniające, w tym by w zgodzie z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustalił krąg stron postępowania administracyjnego. Nie uczynił tego pomimo że kwestia ta stanowiła dla niego problem kluczowy albowiem uwzględniając w całości skargę i umarzając postępowanie odwoławcze uznał, iż odwołanie zostało wniesione przez osoby nie mieszczące się w kręgu stron postępowania. Organ II instancji wskazał jednak w tej mierze jedynie, iż akta sprawy cyt. "nie wskazują aby w związku z eksploatowaną instalacją został utworzony obszar ograniczonego użytkowania". W konsekwencji, jak wynika z przytoczonego passusu, Kolegium ograniczyło się do oceny przedłożonych mu akt sprawy podczas gdy zobligowane było do zbadania nie zawartości akt lecz rzeczywistych okoliczności sprawy. Wbrew sformułowanym przez Sąd wskazaniom organ nie ustalił zatem jednoznacznie czy w związku z eksploatowaną instalacją została w przeszłości ustanowiona strefa ochronna bądź czy został ustanowiony obszar ograniczonego użytkowania, czy działki każdego z odwołujących się graniczą z terenem [...] S.A. oraz czy odwołujący się mieli interes prawny w kwestionowaniu zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia czy też jedynie interes faktyczny. Nie rozważono także znaczenia dokonanej w trakcie postępowania administracyjnego nowelizacji art. 185 ustawy Prawo ochrony środowiska dla oceny przymiotu strony poszczególnych osób. W efekcie niemożliwą jest merytoryczna ocena prawidłowości podjętego przez organ II instancji rozstrzygnięcia, a w konsekwencji decyzję tę uznać należy za co najmniej przedwczesną, naruszającą art. 7 i 77 w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżących na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.