II SA/Gl 785/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. B. K. – reprezentowany przez adwokata – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] orzekającą cofnięcie uprawnienia kategorii B. W skardze z dnia 1 sierpnia 2017 r. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący pracuje dorywczo, co wiąże się z potrzebą codziennego dojeżdżania na budowy, które często znajdują się poza C. oraz przewożenia zakupionych materiałów budowlanych. Brak prawa jazdy uniemożliwi skarżącemu wykonywanie pracy, a tym samym zostanie pozbawiony środków do życia. W uzasadnieniu wniosku wskazano ponadto, że skarżący opiekuje się chorą matką, która niedawno opuściła szpital. Matka skarżącego nie jest w stanie dojeżdżać komunikacją miejską na wizyty lekarskie oraz sesje rehabilitacyjne, ponadto skarżący robi zakupy oraz opłaca rachunki. W powyższych czynnościach nie może pomóc jej mąż, który nie ma prawa jazdy, ani córka, która mieszka we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie zatrzymanie prawa jazdy wiąże się z uciążliwościami w postaci utraty możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej. Niemniej jednak skarżący lub jego matka mogą skorzystać z usług taksówkarskich lub komunikacji publicznej (pociągi, autobusy, tramwaje). Może to być wprawdzie mniej komfortowe niż samodzielne podróżowanie samochodem osobowym, lecz spadek komfortu nie może być traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1368/15). Ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy tych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 398/16). Wypada jeszcze zaznaczyć, że z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] r. wynika, że matka skarżącego miała zgłosić się do poradni ortopedycznej około tygodnia po wypisaniu ze szpitala, a następnie po miesiącu od zabiegu. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji o cofnięciu skarżącemu prawa jazdy została wydania w dniu [...] r., zatem skarżący miał możliwość pomocy matce tuż po jej pobycie w szpitalu. Nie sposób pominąć, że decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B została wydana w związku kilkukrotnym naruszeniem przez skarżącego przepisów o ruchu drogowym. Istotne znaczenie w sprawie ma bezpieczeństwo w ruchu drogowym – służy ono ochronie również indywidualnego interesu skarżącego, który winien bezpiecznie dla siebie i innych osób korzystających z dróg publicznych, uczestniczyć w ruchu drogowym. Skoro skarżący nie przestrzegał przepisów o ruchu drogowym, powinien liczyć się z konsekwencjami swych działań, takimi jak korzystanie z komunikacji zastępczej przez niego oraz jego najbliższych. W ocenie Sądu wniosek skarżącego – reprezentowanego przez adwokata – o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony.