II SA/Gl 788/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. W dniu 19 listopada 2011r. do Starosty [...] wpłynął wniosek o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych kierowcy H. M. ze względu na wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w wyniku których otrzymał on łącznie 26 punktów karnych. Organ wszczął w sprawie postępowanie a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] skierował H. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B,C i BE oraz zatrzymania prawa jazdy kategorii B,C i BE numer [...]. W wyniku odwołania sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. H. M. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie ale Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówiło uchylenia swej ostatecznej decyzji z dnia [...]r. W związku z tym, iż H. M. nie poddał się sprawdzeniu kwalifikacji, Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B,C i BE. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż z wniosku pełnomocnika H. M. organ wygenerował w systemie teleinformatycznym profil kierowcy w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B,C, i BE. Pismem z dnia 14 grudnia 2015r. przesłał wygenerowany profil wyznaczając termin do poddania się egzaminom do dnia [...]r. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Wskazało, że zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.), decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uznało, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka cofnięcia uprawnień. Ostateczną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], kierującą H. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B, C, BE. Mimo obowiązywania ostatecznej decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji H. M. nie poddał się temu obowiązkowi. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył H. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się: - wstrzymania wykonalności / skuteczności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I Instancji, - uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. [...], - nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wyrokowi uwzględniającemu skargę poprzez wskazanie, iż decyzje nie wywołują skutków prawnych do czasu uprawomocnienia się orzeczenia, - zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, zarzucił organowi II instancji naruszenie: - przepisu art. 10 § 1 KPA poprzez niezawiadomienie Skarżącego przez Organ II Instancji o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału i składania wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem uniemożliwiono Skarżącemu podniesienie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych o których powziął wiedzę po wniesieniu odwołania, - przepisów art. 7 KPA, 77 § 1 KPA oraz art. 80 KPA i art. 15 KPA poprzez zaniechanie przez Organ II Instancji ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wszelkich zaistniałych okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem nie została w sposób należyty wyjaśniona okoliczność niepoddania się przez Skarżącego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, - naruszenie przepisu art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a) w zw. z art. 114 ust. 1 pkt. 1) lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 KPA poprzez wydanie względem Skarżącego decyzji w zakresie cofnięcia uprawień do kierowania pojazdami w sytuacji istnienia przesłanek obligujących Organy do zawieszenia postępowania a to w związku z toczącymi się do chwili obecnej postępowaniami dotyczącymi decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] o skierowaniu Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, - naruszenie przepisów art. 107 § 3 KPA i art. 11 KPA w zw. z art. 140 KPA poprzez zaniechanie przedstawienia przez Organ II Instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakiejkolwiek argumentacji w zakresie rzekomego braku związku przywoływanych przez Skarżącego postępowań dotyczących decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z procedowaną w ramach niniejszego postępowania sprawą cofnięcia Skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.), "decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie [...] niepoddania się [...] sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. W rozpatrywanej sprawie w stosunku do skarżącego została wydana ostateczna decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jest to decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]. H. M. próbował usunąć powyższą decyzję z obrotu prawnego, ale nieskutecznie. Organ II instancji odmówił bowiem uchylenia decyzji z dnia [...] r. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma walor ostateczności. Skarżący zaskarżył decyzje wydane w stosunku do niego do tutejszego Sądu, jednakże z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy nie ma to znaczenia. W szczególności złożenie powyższych skarg nie uprawniało organów administracji do zawieszenia postępowania. Skoro decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna (nie została uchylona wyrokiem sądu administracyjnego ani nie wstrzymano jej wykonania) skarżący był zobowiązany do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Na wniosek pełnomocnika H. M. został wygenerowany profil kierowcy. Nastąpiło to [...]r. a termin poddania się egzaminom określono do dnia [...] r. Ustanowiony w sprawie przez skarżącego nieprofesjonalny pełnomocnik nie podjął zawiadomienia, należy jednak przyjąć, iż w sprawie zaistniały przesłanki uznania doręczenia za skuteczne. Organ doręczył profil również na adres skarżącego. Dokonano doręczenia zastępczego (dorosłemu domownikowi), które Sąd również uznaje za skuteczne. Pomimo powyższych okoliczności skarżący nie poddał się w określonym terminie kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji – zatem w sprawie bezspornie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ I instancji był nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do cofnięcia H. M. uprawnień. Nie zasługuje również na zasługę zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego przez Organ II Instancji o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie tegoż materiału i składania wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem uniemożliwiono skarżącemu podniesienie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych o których powziął wiedzę po wniesieniu odwołania. Dotyczyć to miało wygenerowania profilu kierowcy. Sąd zwraca uwagę, iż nastąpiło to na wniosek pełnomocnika ustanowionego osobiście przez skarżącego. Z momentem ustanowienia pełnomocnika staje się on podmiotem wszystkich praw i obowiązków procesowych strony pozostających w zakresie pełnomocnictwa (oczywiście poza tymi, których charakter powoduje konieczność osobistego udziału strony). Pełnomocnika procesowego nie obciążają natomiast obowiązki strony wynikające z przepisów prawa materialnego (wyr. NSA z dnia 10 listopada 1992 r., V SA 494/92, ONSA 1993, nr 4, poz. 102). Należy jednak wyraźnie podkreślić, że skutki działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną stronę (por. wyrok NSA z 19 grudnia 1997 r., I SA/Gd 1144/97, POP 1998, nr 6, poz. 219). Jak wynika z akt administracyjnych organ podjął próbę powiadomienia pełnomocnika skarżącego o wygenerowanym profilu kierowcy. Prawidłowo awizowana przesyłka pocztowa nie została jednak podjęta. Jak również wcześniej wskazano skutecznie informacja o profilu kierowcy została również doręczona dorosłemu domownikowi. Nie może się zatem skarżący powoływać na brak wiedzy w tym zakresie. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.