II SA/Gl 791/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...] ustalającą M. S. jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 33.797,10 zł. Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała, że wpłacenie w/w kwoty może jej przysporzyć trudności związane z codziennym funkcjonowaniem i skutkować utratą płynności finansowej, mając przełożenie nie tylko na jej sytuację finansową, ale również podmiotów wobec których musi regulować zobowiązania. Pismem z dnia 8 października 2018 r. wezwano skarżącą do nadesłania dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację finansową i majątkową celem należytego uzasadnienia złożonego wniosku. Wyjaśniono, że jego treść nie może sprowadzać się jedynie do ogólnego wywodu strony, wskazującego na przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jej twierdzenia winny być odpowiednią dokumentacją. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca pismem z dnia 17 października 2018 r. wyjaśniła, że jej źródło dochodu stanowi emerytura w wysokości ok. 1.100 zł miesięcznie, którą całą przeznacza na utrzymanie domu oraz swojej osoby. Dochód skarżącej został przez nią udokumentowany. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie Ppsa), po przekazaniu przez organ skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść art. 61 § 3 Ppsa nie przewiduje zatem po stronie sądu obowiązku wstrzymania wykonania aktu w przypadku wniesienia na niego skargi, lecz uzależnia wstrzymanie wykonania od okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Zasadność wniosku strony uzależniona jest wobec tego od uprawdopodobnienia, że realizacja aktu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Chodzi przy tym o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Należy mieć również na względzie, (o czym skarżąca została pouczona wraz z wezwaniem sądowym z dnia 8 października 2018 r.) że treść złożonego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, wniosku nie może sprowadzać się jedynie do ogólnego wywodu strony, wskazującego na przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jej twierdzenia winny być poparte dokumentami źródłowymi obrazującymi jej sytuację finansową i majątkową. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza bowiem dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do argumentacji skarżącej wskazać wymaga również, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do jej zapłaty. Nie można jednak z góry oceniać, że wyrządzona w ten sposób szkoda ma charakter nieodwracalny. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżąca uzasadniając wniosek wskazała na trudności związane z codziennym funkcjonowaniem. Niewątpliwie, przy dochodzie ok. 1.100 zł uiszczenie ustalonej jednorazowej opłata łączy się z dużym obciążeniem finansowym skarżącej. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia z urzędu, że jej uiszczenie może wywołać po stronie skarżącej ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć wymaga, że mimo takiego dochodu skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 1.014 zł. Istotne znacznie ma przede wszystkim fakt, że zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...] r. skarżąca z tytułu sprzedaży wskazanych w tym akcie nieruchomości otrzymała kwotę 390.000 zł. Oczywistym jest, że na chwilę obecną skarżąca może nie dysponować już taką kwotą pieniężną, jednak okoliczność ta powinna zostać jednoznacznie wyjaśniona. Końcowo wyjaśnić wymaga, że to strona decyduje o merytorycznej zawartości wniosku, którą sąd administracyjny jedynie ocenia pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa. Taka zaś ocena sądu, która prowadzi do odmowy wstrzymania wykonania decyzji, nie wyklucza możliwości złożenia przez stronę ponownego wniosku zawierającego już skuteczną prawnie argumentację. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.