II SA/Gl 8/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr. sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi M.S. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza na rzecz skarżącego od Gminy B. kwotę [...] zł ([...] zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...] przystąpiono do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenów górniczych. W dniach od [...] do [...] wyłożony został do publicznego wglądu projekt "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłego terenu górniczego Zakładów A S.A. w S. Kopalni B wraz z prognozą oddziaływania ustaleń planu na środowisko. O terminie i miejscu wyłożenia projektu zawiadomiono skarżącego M.S. użytkownika wieczystego terenów znajdujących się w obszarze objętym planem. Zawiadomienie Prezydenta Miasta B. otrzymał on w dniu [...]. W dniu [...] do Urzędu Miejskiego w B. wpłynął pisemny zarzut skarżącego do wyłożonego projektu. W zarzucie tym domagał się on zmiany przeznaczenia należących do niego terenów, które w projekcie zostały umieszczone w jednostkach strukturalnych oznaczonych jako tereny zieleni ochronnej urządzonej krajobrazowo (ZO) oraz tereny zieleni ochronnej urządzonej jako założenie parkowe (ZOP). Podał on, że tereny po byłej piaskowni i wyrobiskach dolomitu nabył z zamiarem ich wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę ich położenie, ukształtowanie i walory chciał prowadzić tam działalność sportowo-turystyczną na wzór działającej w sąsiedztwie [...], stąd też wniósł o umieszczenia ich w strefie usług sportowo-turystycznych (UST). Prezydent Miasta zarządzeniem z dnia [...] nr [...] nie uwzględnił wniesionego przez M.S. zarzutu i przedstawił go do rozpatrzenia Radzie Miejskiej w B., która uchwałą z dnia [...] nr [...], odrzuciła wniesiony zarzut. W podstawie prawnej tej uchwały Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717). O terminie sesji Urząd Miejski zawiadomił skarżącego wysyłając na jego adres w dniu [...] stosowne pismo, którego nie podjął on w terminie. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska podała, że wnoszący zarzut nie zgłaszał wcześniej zamiaru realizacji opisanych w nim przedsięwzięć inwestycyjnych, stąd nie mogły one zostać rozpatrzone przy konstruowaniu ustaleń planu. Zwrócono uwagę, że w granicach administracyjnych miasta B. znajduje się tylko niewielka część wyrobiska powstałego po eksploatacji dolomitów, a znaczna jego część mieści się w obrębie Gminy T. G., stąd projekty obu gmin dotyczące zagospodarowania tych terenów winny być spójne. Sporządzony projekt planu jest też zgodny z uchwalonym wcześniej "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B." i pozwoli na stworzenie na objętym nim obszarze dogodnych warunków do rozwoju dominujących funkcji: rekreacyjno-wypoczynkowej oraz przyrodniczej. W uzasadnieniu tym Rada wskazała także, że ustalenia projektu zmiany planu zostały podjęte w granicach władztwa planistycznego przysługującego gminie na mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kopię opisanej uchwały wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, lub jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej uchwale zarzucił: naruszenie art. 24 ust. 3 i art. 27 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i nierozpoznanie wszystkich zarzutów, art. 1 ust. 1 pkt 5 oraz art. 7 wymienionej ustawy w związku z art. 87 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie wymagań dotyczących gwarancji prawa własności i jego naruszenie; art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego, a także art. 20 i art. 21 oraz art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Na poparcie podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi przywołał szereg tez zawartych w wyrokach Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w B. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa materialnego i procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Powtórzono szereg argumentów zamieszczonych w uzasadnieniu uchwały, podkreślając podniesienie w skardze szeregu zarzutów do projektu planu, które nie były podnoszone na etapie ich składania. Skarżący we wniesionym zarzucie nie wskazał w szczególności jakie postanowienia projektu naruszają jego podlegający ochronie interes prawny. Stwierdził jedynie, że nie są one zgodne z jego oczekiwaniami i wizją wykorzystania tych terenów. Tym samym bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, o naruszeniu przez gminę granic władztwa planistycznego. Zwrócono uwagę, że ustalenia planu są wynikiem pogodzenia interesu publicznego i indywidualnego interesu właścicieli nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braków uzasadnienia uchwały wskazano na jego bezzasadność, gdyż w motywach uchwały wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. Rada zwróciła także uwagę, że swoje zamierzenia wykorzystania przedmiotowego terenu skarżący ujawnił dopiero w [...], gdy termin składania wniosków do planu upłynął [...]. Wskazała także, że przyjmując ustalenia planu kierowała się także wymaganiami ochrony środowiska przyrodniczego, wynikającymi z prognozy oddziaływania ustaleń planu na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów podniesionych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie będąc związany, stosownie do brzmienia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej Poppsa – zarzutami i wnioskami skargi uznał, że zaskarżona uchwała narusza przepisy prawa co skutkować musi stwierdzeniem jej nieważności. Uchwała odrzucająca zarzut skarżącego została podjęta w oparciu o art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tego ostatniego przepisu do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazany w zacytowanym przepisie wymóg zawiadomienia o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu należy zdaniem Sądu odnieść do art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu, zgodnie z którym o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu należy zawiadomić podmioty wymienione w tym przepisie, a to: właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oraz osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu. Powyższe oznacza, że dla zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli kontynuowania procesu planistycznego według poprzednio obowiązującej ustawy, wymagane było pisemne zawiadomienie przed dniem 11 lipa 2003 r. wszystkich podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wymogu tego nie mogło zastąpić, wobec kategorycznego brzmienia przywołanego przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiadomienie tylko niektórych podmiotów, czy też ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą (por. w tej kwestii Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z. Niewiadomski, wyd. II, Warszawa 2005 r. s. 575 oraz T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Kraków 2004 r. s. 218). Z akt kontrolowanego postępowania planistycznego wynika tymczasem, że skarżącemu zawiadomienie o terminie wyłożenia projektu planu doręczono dopiero w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Okoliczność tę potwierdza zresztą udzielona odpowiedź na skargę. Wobec powyższego ustalenia nie ulega wątpliwości, ze zaskarżona uchwała nie mogła być podjęta w trybie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy na mocy art. 147 § 1 Poppsa w związku z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należało stwierdzić jej nieważność. Dodatkowo wskazać należy, że w opinii Sądu ten ostatnio wymieniony przepis stanowi lex specialis w stosunku do unormowania zawartego w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.). W przedmiocie wykonalności uchwały orzeczono na podstawie art. 152 Poppsa, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł po myśli art. 200 i art. 205 § 2 Poppsa. SW