II SA/Gl 805/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę. W wyniku pisma H. B. z dnia 15 kwietnia 2009 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. zawiadomił K. N. o terminie przeprowadzenia czynności kontrolnych na nieruchomości nr [...] położonej w N., mających na celu sprawdzenie zgodności wykonanych robót budowlanych – przebudowy płotu. Po przeprowadzeniu oględzin potwierdzonych spisanym protokołem, przesłuchaniu stron, próbie przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego i przesłuchaniu na tę okoliczność biegłego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. PINB wstrzymał inwestorowi K. N. budowę ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do budowy właściwemu organowi i nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia inwentaryzacji budowlanej oraz oceny technicznej części ogrodzenia równoległego do ulicy [...]. Z kolei decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 49b ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r., nr 98, poz.1071 z późń. zm.) nakazał inwestorowi ogrodzenia i właścicielowi działki K. N. rozbiórkę części ogrodzenia – elementów oznaczonych na szkicu załączonym do nin. decyzji nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 i kolorem czerwonym - wykonaną bez wymaganego zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do budowy organowi architektoniczno- budowlanemu – Staroście Powiatu [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w kwietniu 2009 r. na działce nr [...] dokonano przesunięcia trzech słupków ogrodzenia biegnącego równolegle do ulicy [...] (będącej drogą publiczną). Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,2 m wymaga zgłoszenia organowi architektoniczno- budowlanemu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że zamiar wykonania przedmiotowego ogrodzenia nie został zgłoszony Staroście [...]. Z uzyskanych danych (w tym przesłuchania biegłego geodety) ustalono, że nowo wykonane ogrodzenie usytuowane jest na działce nr [...] należącej do Skarbu Państwa pozostającej we władaniu Gminy N., stanowiącą drogę publiczną – w części ulicę [...]. Słupy stalowe ogrodzenia oznaczone na szkicu granicznym (wykonanym przez geodetę na zlecenie H. B.) nr 1, 4 i 5 i kolorem czerwonym oraz pręt graniczny oznaczony nr 3, jak również przęsła nr 2 i 6 uniemożliwiają wjazd i wyjazd samochodów z działki zainteresowanej na drogę publiczną – ulicę [...], a to stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zobowiązującego do budowania w taki sposób, który zapewnia poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym także zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Ze względu na wykonanie wymienionej części ogrodzenia w sposób uniemożliwiający dostęp do drogi publicznej, uznano, że nie istnieje możliwość jego zalegalizowania. Jedyną możliwością doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem jest przywrócenie stanu poprzedniego. Wobec powyższego, w ocenie organu, zaszła konieczność wydania decyzji dot. nakazu rozbiórki części ogrodzenia oznaczonej na załączniku. Jednocześnie organ ustalił, że H. B. posiada dwie bramy wjazdowe na swoją posesję, podstawową bramę od ulicy [...], usytuowaną bliżej drogi głównej oraz drugą, dodatkową bramę, w stosunku do której przeprowadzona została niniejsza analiza odnosząca się do spornej części ogrodzenia wykonanego przez K. N. Ustalono także, że na działce, której dotyczy przedmiotowe ogrodzenie nie istnieją żadne obiekty budowlane. Należy je zatem potraktować jako odrębny obiekt budowlany. Z uwagi na wystąpienie przesłanki wskazanej w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego uprawniony był do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego w sprawie zgłoszenia . Odwołanie od powyżej decyzji złożył K. N. W uzasadnieniu stwierdził, że działka nr [...] stanowi jego własność, a postawione słupki ogrodzenia nie wykraczają poza jej granice. Wyjaśnił także, że biegły geodeta, który wykonał w sprawie szkic graniczny na zlecenie pani B., pierwotnie na jego zlecenie dokonywał odtworzenia granic działek, ale czynił to niezgodnie z przepisami prawa i dlatego zrezygnował z jego usług. Podniósł też, że ogrodzenie zostało przez niego uzupełnione, gdyż ostatnio na jego działce tworzyło się wysypisko śmieci. Dodał, że zainteresowana ma dwie bramy wjazdu na swoją posesję, przy czym ta druga jest bramą dodatkową, której legalność należałoby sprawdzić. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. na mocy art.138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 49b ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż odwołanie K. N. nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, iż bezsporną w sprawie jest okoliczność, iż K. N. wybudował ogrodzenie od drogi publicznej bez wymaganego przepisami prawa zgłoszenia. Organ pierwszej instancji ustalił nadto, że ogrodzenie to wykonane zostało z przekroczeniem granicy działki nr [...]. Stosowanie do regulacji art. 49b Prawa budowlanego samowola budowlana polegająca na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. Jednakże w określonych przypadkach prawo przewiduje możliwość legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych. Przesłanki tej legalizacji określa art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, a procedura legalizacyjna jest alternatywą wobec bezwzględnego nakazu rozbiórki. W realiach przedmiotowej sprawy nie mogło jednak dość do wdrożenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. procedury legalizacyjnej z uwagi na to, iż opisany fragment ogrodzenia usytuowano w pasie drogi gminnej. Na zmianę stanowiska organu odwoławczego nie mogło wpłynąć subiektywne przekonanie odwołującego się o wykonaniu spornego fragmentu ogrodzenia na terenie stanowiącym jego własność. Zlecenie biegłemu geodecie wznowienia granic działki Nr [...] świadczy o zgoła czym innym, a mianowicie o braku pewności odwołującego się, co do przebiegu granic wymienionej działki, z powodu braku odpowiedniego oznaczenia jej punktów granicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że postawiony mu zarzut wykonania ogrodzenia bez zgłoszenia oraz na działce nr [...] jest nieprawdziwy i bezpodstawny. Dodał, że w omawianym przypadku zostało jedynie odremontowane istniejące ogrodzenie, które posadowione było na działce nr [...]. Dodał, że pomiędzy działką nr [...], a drogą znajduje się część działki (pas), stanowiący jego własność, który został pozostawiony do korzystania mieszkańcom ulicy [...]. Wybrany, dla przeprowadzenia postępowania mającego na celu odnowienie znaków granicznych, geodeta najpierw potwierdził przebieg granicy jaki on pamięta, a następnie, po spotkaniu z H. B., przedstawił zupełnie inny przebieg tej granicy. Wspomniał nadto o ubytku powierzchni jego działki – najpierw o 360 m², a potem o 270 m². Nie wyjaśnił jednak sprawy definitywnie gdyż zrezygnował z usług tego geodety, który wykonał szkic graniczny do sprawy w sposób zupełnie nieobiektywny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 13/11, uwzględniając skargę K. N. stwierdził, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że ogrodzenie zostało zrealizowane od strony drogi publicznej czyli ulicy [...]. Nie zostało jednak do końca wyjaśnione i w związku z tym nie wiadomo, czy była to budowa nowego, nieistniejącego dotąd ogrodzenia przez skarżącego, czy też przebudowa, remont, wymiana istniejącego płotu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zdaniem sądu nie można było jednoznacznie ustalić przebiegu tego ogrodzenia, tzn. czy jest ono w granicach działki skarżącego (jak on twierdzi), czy też poza tą działką (jak twierdzi organ). Pozostające w aktach sprawy szkice graficzne przedstawiają odmienny obraz sprawy. Na wszystkich wymienionych szkicach wskazany w decyzji, a oznaczony kolorem czerwonym fragment przedmiotowego ogrodzenia przeznaczony do rozbiórki znajduje się na nowej, nie wymienianej dotąd przez organy i skarżącego działce nr [...]. Nie wskazano w aktach sprawy, kto jest jej właścicielem. Znaczenie dla wszechstronnego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy ma także wyjaśnienie kwestii bramy wjazdowej na posesję H. B. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył [...] WINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegającego na błędnym uznaniu, że decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji zapadły bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; oraz art. 133 § 1 p.p.s.a., polegającego na nie dokonaniu przez Sąd I instancji analizy całości akt sprawy, a skupieniu się jedynie na nieścisłości związanej z działką o nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013r. sygn. akt II OSK 1738/11 uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazał, że wyrokowi Sądu I instancji nie towarzyszyła pełna kontrola i analiza dowodów zgromadzonych w sprawie. W szczególności Sąd nie odniósł się do treści protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z udziałem stron postępowania w dniu 5 maja 2009 r., w którym opisano umieszczenie elementów ogrodzenia oraz w którym zapisano oświadczenie K. N. (podpisane przez niego pod treścią protokołu) o przesunięciu ogrodzenia w kwietniu 2009 r.; nie odniósł się do treści protokołu oględzin robot budowlanych z dnia 27 maja 2010 r., w którym opisano nowy, zmieniony stan dotyczący przedmiotowego ogrodzenia. Ponadto Sąd I instancji zarzucając organom brak wyjaśnienia wątpliwości dotyczących granic działki o numerze ewidencyjnym [...] i miejscu posadowienia ogrodzenia objętego nakazem rozbiórki nie odniósł się do szkicu granicznego sporządzonego przez uprawnionego geodetę J. F. w dniu 12 sierpnia 2009 r., opinii tegoż geodety, z tego samego dnia, wydanej w sprawie przebiegu granicy działki nr [...] km [...] obręb N., z działką nr [...] km [...] położonej w N., w których to dokumentach geodeta stwierdzał osadzenie metalowego słupka bramy, po dniu 6 kwietnia 2009 r., poza granicami działki nr [...] w drodze ulicy [...]. Powyższe okoliczności geodeta potwierdzał podczas przesłuchania w dniu 22 czerwca 2010 r., o czym świadczy załączony do akt sprawy protokół przesłuchania. Wymienione dowody nie zostały też skonfrontowane ze szkicami graficznymi sporządzonymi przez organ nadzoru budowlanego na użytek postanowienia z dnia [...] r. i decyzji organu I instancji (jako załącznik do rozstrzygnięcia), na których to szkicach oznaczono nr ew. [...] drogę i zaznaczono na niej elementy ogrodzenia, przeznaczone do rozbiórki, nazywając tę drogę ul. [...]. Szkice te nie zgadzają się z częścią opisową, gdzie organy odniosły się do ulicy [...] jako działki ew. nr[...] należącej do Skarbu Państwa. Wymienione szkice graficzne sporządzone przez PINB zostały wskazane przez Sąd I instancji jako budzące wątpliwość wobec treści notatki urzędowej z dnia 7 czerwca 2010 r., z której wynika, że działka ew. nr [...] nie stanowi drogi publicznej – ulicy [...]. Przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie, czy wybudowanie przez K. N. ogrodzenia od strony ul. [...] w N. było zgodne z prawem, czy nie, a jeżeli nie, czy jest możliwa jego legalizacja. Określenie właściwego miejsca położenia tegoż ogrodzenia ma istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uwzględniając powyższe uwagi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz.270, z późń. zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W dalszej kolejności przypomnienia wymaga, że budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm., dalej "ustawa") wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 ustawy). W pasie drogowym zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, co wynika z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r., nr 19, poz.115, z późń. zm. , dalej "u.d.p.") Powyższe regulacje określają stan prawny w niniejszej sprawie i według nich należy oceniać czy zostało przez skarżącego naruszone prawo i w jakim zakresie. W świetle zgromadzonych materiałów bezspornym jest, że K. N. wykonał ogrodzenie swojej działki nr [...] w spornym fragmencie z przekroczeniem jej granic od strony drogi publicznej ulicy [...] w N., bez wymaganego zgłoszenia. Działania takie jako bezprawne wymagają odpowiedniej reakcji organów nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia nielegalnej budowy do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć legalizację samowoli budowlanej, jeżeli istnieją takie możliwości albo rozbiórkę, jeżeli nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W przypadku samowoli budowlanej wynikającej z braku dokonania wymaganego zgłoszenia w zasadzie powinny mieć zastosowanie przepisy art. 49b ustawy. Natomiast przepisy art. 50 i 51 ustawy powinny mieć zastosowanie w tych przypadkach, kiedy inwestor dokonał zgłoszenia, jednak w trakcie realizacji inwestycji przekroczył zakres, granice tego zgłoszenia. W niniejszej sprawie organy orzekły na podstawie art. 49 b ustawy uznając, że taki tryb jest właściwy skoro ogrodzenie traktujemy jako obiekt budowlany, wymagający zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy). Należy jednak zauważyć, że ogrodzenia można również zaliczyć do urządzeń budowlanych, nie wyklucza to jednak twierdzenia, że ogrodzenie jest również obiektem budowlanym (budowlą), co wynika z brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 23 w związku z art. 3 pkt 6 ustawy. O ogrodzeniu jako urządzeniu budowlanym mówimy wtedy, kiedy jego budowa jest objęta pozwoleniem na budowę dotyczącym np. domu jednorodzinnego lub kiedy chodzi o budowę ogrodzenia innego niż te, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy (np. ogrodzenia pomiędzy działkami o wysokości poniżej 2,20 m). Natomiast jeżeli sprawa dotyczy wyłącznie ogrodzenia, traktujemy je jako obiekt budowlany, wymagający zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy). Procedura naprawcza prowadzona w oparciu o art. 49b ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przewidywała możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, wówczas właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; projektu zagospodarowania działki lub terenu; zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. ( art.49b ust.2) Po spełnieniu tych warunków właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. ( art.49b ust.4), po wniesieniu której zezwala, w drodze postanowienia na dokończenie budowy. (art.49b ust.6) Nie uiszczenie opłaty w terminie, czy też nie wykonanie nałożonych obowiązków skutkuje tym, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.(art.49b ust.1) Zarzuty skargi w niniejszej sprawie w istocie sprowadzają się do kwestionowania ustaleń stanu faktycznego, dokonanych w sprawie przez organy nadzoru budowlanego. Przy czym należy przypomnieć, że sprawa nie dotyczy pozwolenia na budowę drogi, czy też decyzji o lokalizacji takiej drogi ale samowoli budowlanej, w wyniku której został nielegalnie zajęty pas drogowy, bez zezwolenia zarządcy drogi. W związku z powyższym, to nie zarządca drogi i gmina N. jako właściciel gruntu, na którym urządzono ulicę [...], winni wykazać swoje prawa do tej nieruchomości, lecz skarżący K. N. powinien wykazać, że posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wznosząc sporne ogrodzenie, gdyż w ten sposób naruszył przepisy Prawa budowlanego i ustawy o drogach publicznych. Z protokołu czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 5 maja 2009r. wynika, że K. N. oświadczył iż przeniósł istniejące ogrodzenie i nie dokonał w tym celu żadnego zgłoszenia. Okoliczność tę potwierdził również w toku przesłuchania w charakterze strony w dniu 20 maja 2009r. Z kolei z informacji Starosty [...] z dnia 13 lipca 2009r. wynika, że do Referatu Architektury i Budownictwa nie wpłynęło zgłoszenie dotyczące przedmiotowej inwestycji. Treść opinii biegłego geodety J. F. z dnia 12 sierpnia 2009r. w sprawie przebiegu granicy działki nr [...] z działką numer [...] obręb N. i dołączony do niej szkic graficzny oraz treść protokołu z przesłuchania biegłego w dniu 22 czerwca 2010r. w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że osadzony w gruncie przez skarżącego metalowy słupek bramy został wkopany i zabetonowany w drodze ul. [...]. W toku kolejnych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 maja 2010r. ustalono, że od czasu poprzednich czynności kontrolnych z dnia 5 maja 2009r. wykonany został słup z kątownika, wbito pręt stalowy do którego drutem przymocowano przęsło ogrodzenia, z drugiej strony przęsło ogrodzenia przymocowano do wcześniej wykonanego słupa. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że wykonane słupy ogrodzenia usytuowane prostopadle do bramy należącej do H. B. oraz osadzony w gruncie kątownik i przęsło bramy, znajdują się na działce nr [...] należącej do Skarbu Państwa będącej we władaniu Gminy N., będącej drogą publiczną, w części stanowiącej ulicę [...]. Skarżący poza kwestionowaniem ustaleń organów nie podjął żadnych starań w celu wykazania, że przedmiotowe ogrodzenie wzniósł na swojej działce. Pierwotnie podjął próbę ustalenia prawidłowo granic należącej do niego działki, co również świadczy o tym że miał wątpliwości co do jej przebiegu, ale gdy zorientował, się , że wytyczana przez geodetę granica działki jest niekorzystna z jego punktu widzenia, zrezygnował z usług geodety. Od daty wznowienia znaków granicznych na potrzeby sporządzonej przez geodetę opinii minęło ponad trzy lata. W okresie tym skarżący, jeżeli nie zgadzał się z ustaleniami geodety w sprawie przebiegu granicy jego działki, mógł spowodować wszczęcie stosownego postępowania administracyjnego lub też wystąpić na drogę postępowania przed sądem powszechnym. To w interesie skarżącego było wykazanie, że sporne ogrodzenie zostało posadowione na jego gruncie, a nie na gruncie gminnym zajętym pod drogę publiczną. Skarżący nie przedstawili poza tym żadnych dowodów na to, aby zebranym w sprawie dokumentom można odmówić mocy dowodowej. Podważając stan faktyczny w sprawie, należy przedstawić wiarygodne dowody na poparcie swego stanowiska, a nie tylko słowa niczym nie poparte. Sąd uznał, że nie jest możliwa legalizacja samowoli budowlanej polegająca na zajęciu pasa drogi gminnej, a co za tym idzie przyznał rację organom, że w tej sytuacji jedynym możliwym rozwiązaniem jest nakazanie rozbiórki tej części ogrodzenia. Mając na uwadze powyższe argumenty Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.