II SA/Gl 81/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Dziuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 24 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. N. na uchwałę Rady Miasta Piekary Śląskie z 31 maja 2006 r. nr LIII/517/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. Pani K. N. złożyła skargę na uchwałę Rady Miasta Piekary Śląskie z 31 maja 2006 r. nr LIII/517/06 w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Piekary Śląskie w obszarze pierwszym. Skarga była poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 19 listopada 2019 r., na które odpowiedź skarżąca otrzymała w piśmie organu z 6 grudnia 2019 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżąca wcześniej już dwukrotnie składała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z przedmiotową uchwałą – w dniu 4 września 2017 r. i 14 lutego 2018 r., a w związku z odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 14 lutego 2018 r. wniosła na przedmiotową uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którą to skargę Sąd odrzucił postanowieniem z 30 lipca 2018 r., sygn. akt: II SA/Gl 614/18, jako wniesioną po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), dalej zwaną U.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obowiązującym do 31 maja 2017 r., skargę można było złożyć po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej. Powyższe prowadzi do konkluzji, że zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. musi być poprzedzone wystąpieniem z wezwaniem o jakim mowa wyżej. W myśl bowiem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowi, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt: II OZ 676/18). Wskazać także należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym wskazane w art. 101 ust. 1 U.s.g. wezwanie przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Każde następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie, stanowi odpowiednik środka odwoławczego, który na dane rozstrzygniecie można wnieść tylko jeden raz. W świetle tego przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać wezwanie odnośnie tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Niedopuszczalne jest zatem traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że skarga została złożona po terminie. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca przed złożeniem skargi objętej niniejszym postępowaniem dwukrotnie – w dniach 4 września 2017 r. i 14 lutego 2018 r. składała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z objętą skargą uchwałą. Każdorazowo skarżąca otrzymywała także na swoje wezwania odpowiedź od organu. W świetle wyżej przytoczonej argumentacji nie można uznać, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 19 listopada 2019 r. miało walor wezwania, o jakim mowa w art. 101 U.s.g. tym bardziej, że miało ono tą samą treść, co wezwanie skierowane przez skarżącą do organu w dniu 4 września 2017 r. W konsekwencji wezwanie z 19 listopada 2019 r. nie mogło wywołać skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Termin ten, zdaniem Sądu, rozpoczął swój bieg w chwili doręczenia skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 4 września 2017 r., tj. w dniu 22 września 2017 r. i upłynął ponad dwa lata temu. Skarga została zatem złożona z uchybieniem terminu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.