II SA/Gl 82/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2014 r. sprawy ze skargi E. F. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie podlega ono wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], nałożył na E. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe E. F." karę pieniężną w kwocie 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. W postępowaniu toczącym się przed tym organem przedsiębiorca był reprezentowany przez radcę prawnego B. Z. i doradcę podatkowego B. K.. Decyzję tę wysłano na adres firmy PPUH E. F. ul. [...], O. i jej odbiór pokwitowała w dniu [...]r. G. S. kierownik biura działającego pod tym samym adresem "Zakładu Remontowo-Budowlanego M. F.". Odwołanie od tej decyzji pismem z dnia [...]r. (nadanym za pośrednictwem poczty w dniu [...]r.) wniósł E. F., działający przez radcę prawnego B. Z. i doradcę podatkowego B. K.. W odwołaniu tym obok merytorycznych zarzutów odnoszących się do treści zaskarżonej decyzji pełnomocnicy zarzucili naruszenie przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczenie zaskarżonego orzeczenia na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Pełnomocnicy wskazali także, że mocodawca powiadomił ich o otrzymaniu decyzji w dniu następnym, tj. [...]r. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w K., działając na podstawie art. 129 § 1 i 2 oraz art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z dyspozycją jednego z pełnomocników, tj. B. K., decyzja organu I instancji została wysłana bezpośrednio na adres strony i odebrana w dniu 13 grudnia 2010 r. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że w złożonym do akt pełnomocnictwie z dnia 22 kwietnia 2010 r. nie zostały wskazane adresy do doręczeń dla ustanowionych pełnomocników w osobach B. Z. i B. K.. W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego w K. pismem z dnia [...]r. wezwał E. F. o wskazanie adresów do doręczeń dla ustanowionych pełnomocników. W odpowiedzi doradca podatkowy B. K. w piśmie z dnia [...]r. wskazał, że wszelką korespondencję w przedmiotowej sprawie kierowaną na ręce pełnomocników należy przesyłać na dotychczasowy adres PPHU E. F., O. ul. [...]. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że doręczenie decyzji organu I instancji stronie w dniu 13 grudnia 2010 r. było prawidłowe, zaś pełnomocnicy winni być świadomi konsekwencji dyspozycji doręczenia pism na adres strony. W związku z tym Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że w sprawie nie został naruszony przepis art. 40 § 2 k.p.a. i decyzja organu I instancji została prawidłowo doręczona w dniu 13 grudnia 2010 r., a tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął 27grudnia 2010 r. Tym samym skoro odwołanie nadano za pośrednictwem poczty w dniu 28 grudnia 2010 r. należało stwierdzić, że strona nie dochowała terminu do wniesienia odwołania wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego E. F., zastępowany przez radcę prawnego B. Z. oraz doradcę podatkowego B. K., domagał się uchylenia postanowienia organu odwoławczego i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił wydanie tego orzeczenia z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. nakazującym doręczanie pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu organ został powiadomiony. Skarżący powołując się na postanowienie SN z dnia 9 września 1993 r. sygn. akt III ARN 45/93, OSNCP 1994/5//112 , stwierdził, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje doręczania pism pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, a jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Tymczasem takiego nakazu nie spełniało pismo skierowane do strony i doręczone w dniu 13 grudnia 2010 r. pracownikowi G. S.. W związku z tym zgodnie z poglądem zamieszczonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Po 13367/96 (LEX nr 2972), należało stwierdzić, że termin do wniesienia odwołania rozpoczyna swój bieg z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi, a doręczenie go osobie, która nie jest pełnomocnikiem strony, nie wywołuje skutków prawnych. Wobec tego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania należało liczyć od daty otrzymania przedmiotowej decyzji przez pełnomocników, którzy zostali przez stronę skutecznie powiadomieni w dniu 14 grudnia 2010 r. Odwołanie wniesiono zatem w terminie. Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w motywach zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do powolnego skardze poglądu wyrażonego przez NSA w postanowieniu z dnia 11 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Po 13367/96, organ zauważył, że wskazano w nim na możliwość takiego ułożenie przez stronę swoich stosunków z pełnomocnikiem, iż strona powiadomi organ, by doręczał jej pisma, mimo ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Z takim zaś przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. , sygn. akt II SA/Gl 32/12, oddalił skargę E. F. stwierdzając, że w sprawie zachodziły przesłanki do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zgodnie z dyspozycją art. 134 zd. 1 k.p.a. Wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego,14-dniowy termin do wniesienia środka odwoławczego winien być bowiem liczony od dnia doręczenia decyzji stronie, a nie od dnia dowiedzenia się o decyzji do czego zmierzały w istocie zarzuty skargi. WSA wywiódł dalej, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39-40 kpa. Przepisy te przewidują zasadę oficjalności doręczeń. Organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Wyjątek dotyczy doręczeń drogą elektroniczną (art. 391 kpa), co nie miało jednak miejsca w niniejszej sprawie. Doręczenie pisma jest zatem czynnością materialno-techniczną wywołującą określone skutki prawne. Nie jest natomiast istotne, czy i kiedy adresat zapoznał się z treścią pisma. Oceniając prawidłowość doręczenia pisma bierze się pod uwagę sam fakt jego dotarcia do adresata, z tego też względu w art. 39 kpa stanowi się, że doręczenie pisma następuje za pokwitowaniem. Z kolei przepis art. 40 § 2 kpa (w brzmieniu z daty wydania zaskarżonego postanowienia) przewidywał, że w przypadku gdy strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że skoro pełnomocnikiem może być wyłącznie osoba fizyczna, to doręczanie pism pełnomocnikowi następuje w trybie doręczania pism osobom fizycznym uregulowanym przepisami art. 42-44 k.p.a. Zdaniem WSA nie powinno budzić zatem wątpliwości, że w takim przypadku skarżący winien być traktowany jako osoba fizyczna, a nie jako jednostka organizacyjna czy organizacja społeczna, którym pisma stosownie do art. 45 k.p.a. doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W sytuacji takiej zasadą też jest doręczanie pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, których to pojęć kodeks w ogóle nie definiuje. W przypadku gdy skarżący w postępowaniu administracyjnym ustanowił zaś dwóch pełnomocników, pisma winny być doręczane tym osobom na wskazany przez nich adres. Tymczasem pełnomocnictwo z dnia 22 kwietnia 2010 r. nie zawierało adresów pełnomocników (k. 70 akt adm.), a na wezwanie organu I instancji o podanie adresu dla korespondencji, odpowiedzi udzielił jedynie jeden z pełnomocników (doradca podatkowy B. K.), który opatrzył pismo z dnia 30 listopada 2010 r. pieczęcią i adresem własnej firmy, lecz wskazał, że wszelką korespondencję w niniejszej sprawie, kierowaną na ręce obydwu pełnomocników, należy przesyłać na adres firmy PPHU E. F. – ul. [...], O. (k. 50 akt adm.). Treść tego pisma – zdaniem WSA - nasuwała jednak wątpliwości, a to czy mimo ustanowienia pełnomocników pisma winny być doręczane bezpośrednio E. F. jako stronie – z pominięciem pełnomocników. W omawianym piśmie pełnomocnik nie podał bowiem adresu dla doręczania korespondencji, a wskazał jedynie nazwę i adres firmy skarżącego, który wszak jako osoba fizyczna nie jest jednostką organizacyjną w rozumieniu art. 45 k.p.a. Taki stan rzeczy w istocie uniemożliwiał prawidłowe doręczenie decyzji w trybie art. 40 § 2 kpa. W związku z tym WSA zgodził się z poglądem organu odwoławczego, że możliwe było takie ułożenie stosunków strony z pełnomocnikiem, że pisma w postępowaniu administracyjnym miały być kierowane do strony z pominięciem pełnomocnika. WSA stwierdził jednakże, że taka wola strony nie wynikała z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...]r. Jednakowoż mimo prawidłowego wezwania organu I instancji o wskazanie adresu dla korespondencji, ani skarżący, ani pełnomocnicy nie podali adresu (miejscowości, nazwy ulicy i numeru porządkowego posesji), gdyż we wspomnianym piśmie oznaczono jedynie nazwę i adres podmiotu gospodarczego, będącego osobą fizyczną. Zdaniem WSA, w takim stanie rzeczy organ administracji kierując się zasadą praworządności, winien powtórnie wezwać stronę o sprecyzowanie sposobu doręczania pism. Sąd ten zwrócił jednak uwagę na fakt, że strona ustanowiła dwóch fachowych pełnomocników, którzy winni mieć świadomość co w świetle obowiązujących regulacji prawnych należało rozumieć przez adres dla korespondencji, gdyż nazwa firmy, pod którą prowadzona jest działalność gospodarcza przez osobę fizyczną, nie jest adresem. Co więcej, już w treści decyzji organu I instancji oznaczono prawidłowo stronę i wskazano, że jest reprezentowana przez pełnomocników, których imiennie wymieniono. Z kolei z odwołania wynikało jednoznacznie, że mimo wadliwego oznaczenia adresata przesyłki pocztowej (PPHU E. F.), skarżący w dniu 14 grudnia 2010 r. powiadomił pełnomocników o fakcie odbioru decyzji w dniu 13 grudnia 2010 r. Mając na uwadze opisane okoliczności faktyczne WSA doszedł do przekonania, że nawet gdyby podzielić zarzut naruszenia art. 40 § 2 kpa, tego rodzaju uchybienie nie naruszało gwarancji procesowych strony, a więc nie pozbawiało jej ani prawa wniesienia odwołania, ani nie uniemożliwiało dochowania 14-dniowego terminu dopełnienia czynności. Do takich okoliczności skarżący mógłby nawiązać jedynie we wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 k.p.a.). WSA odniósł się także do powołanego w skardze poglądu Sądu Najwyższego, wyrażonego w postanowieniu z dnia 9 września 1993 r. , III ARN 45/93, stwierdzając, że zapadło ono w innym stanie faktycznym, bowiem nie można twierdzić w kontrolowanym postępowaniu, że organ administracji zniweczył skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymywania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa, do czego nawiązał Sąd Najwyższy. Dodał, że podobny pogląd zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II GSK 463/08 (LEX nr 489048), wskazując na konieczność indywidualnej oceny skutków nieprawidłowego doręczenia decyzji w aspekcie gwarancji procesowych. Gdyby zaś dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do pominięcia pełnomocników, a w konsekwencji doręczenie decyzji było bezskuteczne, to wówczas decyzja organu I instancji nie weszłaby do obrotu prawnego z uwagi na brak innych stron (poza skarżącym). Zatem odwołanie od takiej decyzji byłoby niedopuszczalne. Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnicy strony wnosząc odwołanie, jednoznacznie wskazali na interes i wolę strony wniesienia odwołania oraz fakt powiadomienia pełnomocników w dniu następnym po otrzymaniu decyzji, tj. w dniu 14 grudnia 2010 r. W ocenie WSA data dowiedzenia się przez pełnomocników o doręczeniu stronie decyzji, nie ma żadnego prawnego znaczenia dla biegu terminu do wniesienia odwołania wobec jednoznacznej treści art. 129 § 2 k.p.a., który stanowi o doręczeniu decyzji, a data dowiedzenia się o doręczeniu decyzji, której odbiór potwierdziła osoba nieuprawniona do jej odbioru, zgodnie z zasadą oficjalności oraz trybem uregulowanym w art. 39-40 kpa, nie jest istotna. Ustawodawca do faktu dowiedzenia się przez stronę o decyzji nawiązał jedynie w przypadku żądania wznowienia postępowania (art. 148 § 2 kpa). Podobnie, bez znaczenia jest data ewentualnego przekazania decyzji przez stronę, czy też osobę nieuprawnioną do odbioru korespondencji. W konsekwencji WSA podzielił pogląd organu, że jedyną miarodajną datą doręczenia decyzji był 13 grudnia 2010 r., a 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 grudnia 2010 r. Zatem nadanie urzędzie pocztowym odwołania opatrzonego taką datą dopiero w dniu 28 grudnia 2010 r., nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, co obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia tego faktu zgodnie z art. 134 zd. 1 k.p.a. Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 marca 2012 r., II SA/Gl 32/12 nie utrzymał się jednak w obrocie prawnym bowiem w wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez E. F.a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2013r., sygn. akt III GSK 1072/12, został on uchylony , a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Wyrokiem tym NSA zasądził też od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz E. F.a kwotę 320 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu tego orzeczenia kasacyjnego NSA nie podzielił argumentacji zawartej w wyroku WSA w Gliwicach przychylając się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia) nakazującego doręczanie pism pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę. NSA zauważył, że normy wynikające z przepisów art. 39 - 49 k.p.a. z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego i mają chronić obywateli przed nadużyciami ze strony administracji. Za wyrokiem NSA z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 268/07 (LEX nr 341015), stwierdził następnie, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków związanych z doręczeniem decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem tej decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji. W dalszej części uzasadnienia NSA stwierdził, że bezskuteczne jest doręczenie pisma tylko stronie, jeżeli ustanowiła ona pełnomocnika. Zauważył też, że możliwe jest wprawdzie takie ułożenie przez stronę swoich stosunków z pełnomocnikiem, w wyniku którego strona powiadomi organ, aby doręczał jej pisma w postępowaniu mimo ustanowienia przez nią pełnomocnika. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie. W ocenie NSA z pisma z dnia 30 listopada 2010 r. w którym pełnomocnik skarżącego B. K. wskazał aby wszelką korespondencję kierowaną "na ręce pełnomocników Firmy E. F." przesyłać na adres firmy PHU E. F., ul. [...],O., bowiem nie wynika, że korespondencję tę należało doręczać stronie, a jedynie na jej adres pełnomocnikom strony. Tymczasem organ przesyłając decyzję stronie nie wskazał tych pełnomocników jako adresatów tej przesyłki, czym bezsprzecznie naruszył art. 40 § 2 k.p.a. NSA nie podzielił stanowiska zajętego przez Sąd I instancji, że opisane uchybienie nie naruszało gwarancji procesowych strony. Ustanawiając pełnomocnika strona chce się ustrzec przed skutkami nieznajomości prawa, więc jeżeli organ w toku podejmowanych czynności pomija pełnomocnika, to w ten sposób niweczy skutki wspomnianej staranności strony w dążeniu do ochrony jej praw i interesów. Mając na uwadze powyższe nie można było w ocenie NSA uznać wniesionego przez stronę odwołania za spóźnione, a w szczególności, że wskazane wyżej uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie było bowiem dopuszczalne obciążenie strony skutkami błędnego działania organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest bowiem wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przywołanym wyżej kasacyjnym wyroku NSA przesądził zaś o tym, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. została doręczona pełnomocnikowi strony z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 kwietnia 2011 r. kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Stanowisko swoje NSA wywiódł z powszechnie podzielanego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, że bezskuteczne jest doręczenie pisma tylko stronie, jeżeli ustanowiła ona pełnomocnika (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1333/96 oraz G. Łaszczyca, Komentarz do art. 40 k.p.a. w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 508). Po tych ustaleniach wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie podstawowa kwestia rzutująca na wynik postępowania sprowadzała się do ustalenia prawidłowej wykładni art. 40 § 2 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 kwietnia 2011 r. kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), zgodnie z którym "jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi". Kontrolując legalność opartego na przepisie art. 134 k.p.a. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego należało zatem stwierdzić czy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy prawidłowe było doręczenie decyzji organu I instancji do rąk strony, a nie jej pełnomocnika. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego B. K. wskazał co prawda w piśmie adresowanym do Naczelnika urzędu Celnego w K. z dnia 30 listopada 2010 r., aby pisma kierowane do niego oraz drugiego pełnomocnika radcy prawnego B. Z. kierować na adres firmy ich mocodawcy, jednakowoż nie oznaczało to, jak wywiódł NSA, że miały być one kierowane do rąk tego mocodawcy, a nie do rąk pełnomocników. Dodać należy, że zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 40 § 2 k.p.a. pisma zawierające decyzję organu I instancji winny być kierowane oddzielnie do obu pełnomocników. Z urzędu Sąd zauważył także, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r. nr [...], podobnie jak i wcześniejsza decyzja tego organu o tym samym numerze z dnia 6 maja 2010 r., zostały odebrane przez G.S. legitymująca się pieczątką nagłówkową Kierownik Biura Zakładu Remontowo Budowlanego M. F. działającego pod tym samym adresem, co Przedsiębiorstwo PUH E. F. O., ul. [...]. Wprawdzie z pisma [...] z dnia [...]r. wynika, że G. S. była upoważniona do odbioru przesyłek adresowanych do E. F., a jedynie przez pomyłkę potwierdziła odbiór tej przesyłki nieodpowiednia pieczątką, to jednak organ nie poczynił w tej kwestii żadnych samodzielnych ustaleń. Z uwagi na sposób zaadresowania przesyłki kierowanej do pełnomocników organ nie ustalił także, co jest oczywiste, czy osoba która odebrała decyzję organu I instancji była umocowana do odbioru przesyłek kierowanych do pełnomocników skarżącego. W konsekwencji tego zaistniała konieczność uwzględnienia przez WSA w Gliwicach skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. stwierdzające uchybienie do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r. nr [...]., jako wydanego z naruszeniem art. 40 § 2 w zw. z art. 134 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w K. przyjmie zatem, że w sprawie brak było podstaw do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przez E. F. odwołania od decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O niewykonalności tego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Koszty te obejmują uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 240 zł - określone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zasądzone koszty postępowania obejmują ponadto zwrot opłaty skarbowej w kwocie 17 zł uiszczonej od udzielonego pełnomocnictwa.