II SA/Gl 822/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi L.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza na rzecz skarżącego od Wojewody [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. inwestor - Gmina P., reprezentowana przez Wójta Gminy - wystąpił do Starosty [...] o wydanie pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn. "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury okołoturystycznej - kompleks rekreacyjno-sportowo-kulturalny w P., na działkach nr ewid.: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, obręb P.", obejmującego skatepark, kącik szachowy, widownię, parking zachodni, plac manewrowy, budynek zaplecza, mur oporowy, parking wschodni, trybunę, bieżnię, tereny utwardzone (komunikacja). W trakcie postępowania przed organem I instancji L. B. w piśmie z dnia [...]r. oraz I i M. S. w piśmie z dnia [...] r. zgłosili zarzuty wobec planowanej inwestycji. L. B. oświadczył, że nie wyraża zgody na jakiekolwiek budowle do celów sportowych z uwagi na bliskie usytuowanie od jego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 15. Zdaniem skarżącego - obiekty te spowodują zagrożenie dla życia, zdrowia osób oraz mienia ruchomego i mieszkalnego "albowiem teren ten - na wskazanych w zawiadomieniu działkach nie spełnia warunków wskazanych w przepisach z zakresu ochrony środowiska w tym ochrony przed hałasem i przepisach prawa budowlanego". Dodał, że na terenie objętym planowaną inwestycją zostały wybudowane w roku 2011 obiekty sportowe: siłownia oraz boisko do siatki plażowej bez zezwolenia i niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Nadto na mapie nie zaznaczono istniejącego boiska do piłki nożnej, siatkówki i koszykówki. Stwierdził, że korzystanie z istniejących obiektów jest uciążliwe dla mieszkańców. Z kolei I i M. S. nie wyrażają zgody na lokalizację skateparku w sąsiedztwie ich działki nr 16, z uwagi na możliwość wzrostu hałasu ponad dopuszczalne normy. Wskazali, że bliskość oraz wysokość skateparku spowoduje bezpośredni i niczym nie skrępowany wgląd użytkowników tego obiektu na ich posesję, naruszając tym samym prywatność. W ich ocenie wydanie pozwolenia na budowę skateparku byłoby sprzeczne z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Starosta [...], pismem z dnia [...]r. znak: [...] wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z prośbą o udzielenie informacji, czy w organie prowadzone są postępowania dotyczące legalności obiektów budowlanych na działkach objętych planowaną inwestycją oraz czy wydano decyzje nakazujące rozbiórki obiektów wybudowanych na tych działkach. Pismem z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. poinformował, że na wskazanych działkach nie są prowadzone postępowania dotyczące legalności obiektów budowlanych oraz nie były wydawane decyzje nakazujące rozbiórki obiektów. Starosta [...], po przeanalizowaniu całości dokumentów, decyzją z dnia [...]r. nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia pn. "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury około turystycznej -kompleks rekreacyjno - sportowo - kulturalny w P. - działki nr ewidencyjny : 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 obręb P.. W uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował przebieg przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a następnie wskazał, że inwestycja, która ma być zlokalizowana na terenie oznaczonym w planie miejscowym (przyjętym uchwałą nr [...]Rady Gminy P. z dnia [...]r.) symbolem MN spełnia wymogi planu dotyczące przeznaczenia – Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zacytował w tej mierze § 7 ust. 1, § 7 ust 2 pkt 2a, § 7 ust 2 pkt 3a, § 7 ust 2 pkt 4c planu nie komentując szerzej wywiedzionej zgodności inwestycji z przywołanymi zapisami. Podkreślił też, że inwestycja zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi. Odwołania od ww. decyzji wnieśli L. B. oraz I i M. S. Odwołujący się podtrzymali swoje dotychczasowe zastrzeżenia i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto zarzucili organowi I instancji nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w pismach składanych po wszczęciu postępowania. Dodatkowo L. B. wskazał na kwestię niezakończenia postępowania przed organem nadzoru budowlanego, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. art. II SA/GL 669/07 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie boiska sportowego samowolnie zrealizowanego w latach 70-tych XX w., oraz zarzucił nieuwzględnienie w projekcie budowlanym kanału deszczowego, który odprowadza wodę deszczową z ul. [...]. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone doń rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu organ II instancji zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego. Następnie wskazał, iż jego zdaniem planowane przez inwestora zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami ww. miejscowego planu, zwłaszcza w kontekście zapisu § 2 pkt 11, zgodnie z którym przez zalecenie należy rozumieć pożądaną realizację danego ustalenia. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, iż realizacja planowanej inwestycji będzie kontynuacją funkcji terenu, którego część - jak wskazują skarżący - zagospodarowana była boiskiem do piłki nożnej już w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Nie można również z faktu, że redakcja przytoczonych wyżej ustaleń planu, nie zawiera wprost obiektu typu "skatepark" wywieść twierdzenia - co czynią skarżący - że jego realizacja pozostanie w sprzeczności z ustaleniami tego planu. W ocenie organu, "skatepark" mieści się bowiem w pojęciu "placu zabaw", przeznaczonym dla dzieci i młodzieży. Natomiast zgodność przedmiotowej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w tym wynikającymi z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008, Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, Nr 213, poz. 1397) została potwierdzona w piśmie Kierownika Gospodarki Komunalnej i Inwestycji Urzędu Gminy P. z dnia [...]r. znak: [...], w którym stwierdzono, że realizacja ww. przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Wojewody [...]sporna inwestycja nie narusza też regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Sugerowana przez L. B. minimalna odległość sketeparku od zabudowy mieszkaniowej wynosząca 200 m, nie wynika z żadnych norm prawnych. W niniejszej sprawie, przedstawiony przez inwestora projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem: zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę d/s sanitarnohigienicznych, zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy. W dalszej kolejności Wojewoda [...] wywiódł, iż zgodzić się należy ze skarżącymi, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na nieobowiązujące rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841), podczas gdy w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Błąd ten jednak pozostaje bez wpływu na podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie, bowiem w obu ww. rozporządzeniach dopuszczalne równoważne poziomy hałasu określone zostały w załączniku do tych rozporządzeń dokładnie na tym samym poziomie. Zarzut, iż na mapie nie zaznaczono istniejących boisk, nie znajduje uzasadnienia. Wszystkie istniejące obiekty na terenie objętym opracowaniem są naniesione w projekcie budowlanym na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Odnosząc się do podniesionej kwestii nie zakończenia postępowania przed organem nadzoru budowlanego, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. art. II SA/GL 669/07 Wojewoda stwierdził, iż stanowi ona odrębne zagadnienie, do załatwienia którego właściwy jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M.. Brak rozstrzygnięcia w ww. sprawie pozostaje jednak bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuwzględnienia w projekcie budowlanym kanału deszczowego, który odprowadza wodę deszczową z ul. [...], wyjaśnić należy, iż zakres opracowania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje tej ulicy. Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia, w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji, jak hałas czy naruszenie prywatności (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego), nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Dlatego też podnoszony przez skarżących zarzut przekroczenia ww. dopuszczalnych poziomów hałasu, jako zdarzenie przyszłe i niepewne, które może zaistnieć po wydaniu decyzji, nie może determinować braku możliwości realizacji inwestycji. Nadto zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zatem, jeżeli przepisy zezwalają na projektowaną inwestycję, to właściciele sąsiednich nieruchomości nie mogą, powołując się na własne prawo własności, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości danego właściciela. Pismem z dnia [...]r. L. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej zmiany poprzez odmowę zatwierdzenia projektu wyżej wymienionych obiektów oraz odmowę udzielenia pozwolenia na budowę tychże obiektów ewentualnie o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu L. B. zarzucił niezgodność planowanej inwestycji z art. 5 Prawa budowlanego oraz z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Stwierdził m.in., iż § 7 ust.2 pkt 2 lit a, wprowadza zakaz lokalizowania inwestycji powodujących emisje szkodliwych substancji oraz hałasu ponad normy określonych w przepisach odrębnych dla terenów zabudowanych mieszkaniowych oraz których uciążliwości dla otoczenia przekracza dopuszczalne na granicy działki. Jak wynika z decyzji obiekt skateparku usytuowany jest tuż przy granicy działki numer 15 stanowiącej własność skarżącego zabudowanej domem jednorodzinnym mieszkalnym w odległości w linii prostej około 19 m. Nadto zapłonowa scena wraz z trwałym podestem widowni usytuowana jest w linii prostej do granicy w odległości około 30 metrów. Wybudowanie wymienionych obiektów zaplanowywanych w projekcie zagospodarowania infrastruktury okołoturystycznej na działce numer 1 i następnych, a przy działkach numer 15 i 16, nie uwzględnia w żaden sposób uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona wynikająca z art. 5 ustawy prawo budowlane jest szeroka i nie wyczerpująca, a zawarte w tym przepisie wyliczenia mają charakter przykładowy. Ochrona ta obejmuje więc również zakaz tzw. immisji określonych w art. 144 Kodeksu cywilnego i winna być brana pod uwagę, w każdej sprawie indywidualnie. Obiekty te z uwagi na zbyt bliskie wybudowanie spowodują zagrożenie dla życia, zdrowia osób i mienia ruchomego w tym mieszkalnego, ponieważ teren ten nie spełnia warunków wskazanych w przepisach z zakresu ochrony środowiska a szczególności ochrony przed hałasem. Należy wziąć pod uwagę fakt, że na działkach objętych decyzją zostało wybudowane boisko do piłki plażowej i siłownia w okresie letnim 2011 r. bez zgłoszenia w Starostwie [...]o ich budowie. W sprawie samowoli budowlanej boiska do piłki nożnej w dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wszczął postępowanie, które do tej pory nie zostało zakończone. Organ administracyjny dokonał zatwierdzenia projektu i wydał pozwolenia na budowę nie biorąc nadto pod uwagę art. 32 ust.4 ustawy Prawo budowlane. Nie ulega bowiem wątpliwości, że inwestor zamierza budować inwestycje wyszczególnione w decyzji o pozwolenie na budowę niezgodnie z § 7 ust 2 pkt 2 lit a\ miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P.. Nadto nie wzięto pod uwagę tego, że od ulicy [...] od działek objętych decyzja biegnie pod ziemią kanał deszczowy, który odprowadza wodę deszczową z ulicy, a planowana budowa kompleksu spowoduje kolizję z istniejącym odwodnieniem. Nadto budowa skateparku w bezpośrednim położenia osiedla domków jednorodzinnych jest niedopuszczalna zgodnie choćby z zaleceniami firm zajmujących się budową skateparków stosownie do których winny być one budowane w odległości 200 m od zabudowań, z uwagi na zbytnią uciążliwość. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]r. skargę na decyzję drugoinstancyjną wnieśli do WSA w Gliwicach także I i M. S.. Zarządzeniem tut. Sądu z dnia 5 lipca 2012 r. obie sprawy zostały połączone celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jednakowoż postanowieniem tut. Sądu z dnia 22 października 2012 r. skarga I. i M. S. została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja narusza bowiem kreujące zasadę prawdy obiektywnej art. 7 i 77 k.p.a., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Zakres przeprowadzonych przez organ odwoławczy analiz i rozważań był bowiem niewystarczający do podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należy za co najmniej przedwczesne. Zważyć bowiem w tym miejscu należy, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc wskazane wyżej normy do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych w trakcie postępowania administracyjnego nie dochowano przewidzianych wyżej wymogów w zakresie obowiązkowej kontroli przedłożonej przez stronę dokumentacji w stopniu zezwalającym na udzielenie pozwolenia na budowę. Podkreślić bowiem w tym miejscu należy, że wprawdzie Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż zbadał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., jednak z dalszych wywodów jednoznacznie wynika, że ocenie poddał nie całość projektowanej inwestycji a jedynie niewielki jej fragment. Wojewoda wskazuje bowiem, iż działki objęte inwestycją zlokalizowane są m.in. na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN - teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej (§ 7 ust. 1), o przeznaczeniu uzupełniającym: tereny usług publicznych, tereny parków, w tym tereny skwerów z funkcją rekreacyjną (§ 7 ust. 1 pkt 2 lit. d) i e). W cytowanym wyżej planie dla powyższych terenów ustalono: zakaz: lokalizowania inwestycji powodujących emisję szkodliwych substancji oraz hałasu, ponad normy określone w przepisach odrębnych dla terenów zabudowy mieszkaniowej oraz których uciążliwość dla otoczenia przekracza dopuszczalne normy na granicy działki (§ 7 ust. 2 pkt 2 lit. a)), - dopuszczenie: przeznaczenie części terenu pod usługi stanowiące uzupełnienie i wzbogacenie przeznaczenia podstawowego (§ 7 ust. 2 pkt 3 lit. a)), - zalecenie: urządzanie ogólnodostępnych terenów zieleni publicznej, w formie zieleńców, skwerów, placów zabaw, placów gier, którym towarzyszą ciągi piesze i rowerowe (§ 7 ust. pkt 4 lit. c)). Następnie Wojewoda [...] stwierdza, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami ww. miejscowego planu, zwłaszcza w kontekście zapisu § 2 pkt 11. Nie można bowiem z faktu, że redakcja przytoczonych wyżej ustaleń planu, nie zawiera wprost obiektu typu "skatepark" wywieść twierdzenia - co czynią skarżący - że jego realizacja pozostanie w sprzeczności z ustaleniami tego planu. W ocenie organu, "skatepark" mieści się bowiem w pojęciu "placu zabaw", przeznaczonym dla dzieci i młodzieży. Tym bardziej, iż zaprojektowany skatepark jest jednym z najmniejszych (najskromniejszych) zestawów urządzeń, którego największym elementem jest tzw. minirampa. Urządzenie to wskazane jest na stronie internetowej producenta jako urządzenie spełniające wymagania programu rządowego Radosna Szkoła. W istocie jednak, co zdaniem Sądu należy w tym miejscu podkreślić, planowana inwestycja nie sprowadza się do budowy skateparku, lecz stanowi zamierzenie znacznie szersze, którego skatepark ma być jedynie niewielką częścią. Jak bowiem wynika z decyzji pierwszoinsncyjnej Starosta [...] udzielił pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury okołoturystyczne j- kompleks rekreacyjno-sportowo-kulturalny w P.". W skład projektowanego na 14 działkach kompleksu wchodzić mają, oprócz skateparku również inne obiekty rekreacyjne lub sportowe (kącik szachowy, bieżnia, widownia, trybuna), a także parking zachodni, parking wschodni, plac manewrowy, budynek zaplecza i komunikacyjne tereny utwardzone. W konsekwencji cały projekt, nie zaś tylko jedna jego część winien zostać przez organ II instancji skontrolowany pod względem jego zgodności z planem, czego jednak Wojewoda [...] nie uczynił ograniczając wywody swe do skateparku. Powoduje to, iż decyzję organu II instancji uznać należy za przedwczesną, wydaną bez należytego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. W konsekwencji Sąd nie jest w stanie skontrolować jej merytorycznej trafności i prawidłowości rozumowania przyjętego przez organ albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje do tego wystarczających podstaw. Ocen w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym Sąd nie może natomiast dokonać samodzielnie albowiem w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zadaniem Sądu jest jedynie ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś samodzielne badanie i wyjaśnianie kluczowych dla postępowania administracyjnego kwestii, pominiętych przez organ. Z powyższych względów, uznając w tej części zasadność zarzutów skargi Sąd uznał konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu II instancji. Ponownie rozpoznając wniesione doń odwołania organ uwzględni powyższe uwagi i wyda stosowne, należycie umotywowane rozstrzygnięcie. Dokonując oceny decyzji pierwszoinstancyjnej Wojewoda [...] rozważy w pierwszej kolejności czy całość projektowanej inwestycji pozostaje w zgodzie z obowiązującymi dla terenu, na którym ma zostać zlokalizowana, ustaleniami planu miejscowego, a jeśli tak to wskaże w wydanym rozstrzygnięciu, które zapisy planu jego zdaniem na lokalizację taką zezwalają, a następnie przeprowadzi dalszą kontrolę zaskarżonej doń decyzji pierwszoinstancyjnej. Jeśli zaś w wyniku rozważań uzna, że obecne ustalenia planu miejscowego nie zezwalają na usytuowanie w strefie MN projektowanej inwestycji wówczas decyzję pierwszoinstacyjną wyeliminuje z obrotu prawnego. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania obejmujących wpis w kwocie 500,00 zł orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 p.p.s.a.