II SA/Gl 831/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2021r. sprawy ze sprzeciwu "A sp. z o.o. w Z. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania muru oporowego wraz z drenażem odprowadzającym wody deszczowe oddala sprzeciw. Decyzją z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez "B" Sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wymienioną decyzją organ I instancji nakazał "B" sp. z o. o. z siedzibą w W. - jako właścicielowi obiektu budowlanego zlokalizowanego na terenie działki nr 1 przy ul. [...] w Z. - wykonanie, w terminie do 4 miesięcy od dnia ostateczności decyzji, muru oporowego w konstrukcji żelbetowej na działce nr 1, przy ul. [...] 1 w Z. wraz z drenażem odprowadzającym zebrane wody gruntowe do istniejącej kanalizacji deszczowej, zabezpieczającego różnicę poziomów terenów działek nr 1 i nr 2, oraz 3 powstałą w wyniku zrealizowanej na działce nr 1 inwestycji wykonanej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Z. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest skarpa powstała na skutek niwelacji terenu pod budowę hali produkcyjno-magazynowej na dz. nr 1 w oparciu o projekt zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Z. nr [...], znak [...], zmieniony decyzją Prezydenta Miasta Z. nr [...], znak [...]. Wykonanie zabezpieczenia przedmiotowej skarpy w niniejszej sprawie miało na celu zachowanie jej we właściwym stanie technicznym poprzez zapewnienie stateczności i przeciwdziałanie osuwaniu się mas ziemi z działek sąsiednich o numerach 3 oraz 2 wskutek wykonania inwestycji na dz. nr 1. Pierwotne rozwiązania projektowe zakładały zabezpieczenie skarpy od strony dz. nr 3 oraz 2 ścianką Larsena. Na etapie oddawania budynku do użytkowania przez "B" sp. z o.o. wprowadzono zmiany nieistotne obejmujące zabezpieczenie skarpy w sposób przedstawiony w opracowaniu M. N. Szkic sposobu zabezpieczenia skarpy został załączony do oświadczenia kierownika budowy z dnia [...] r., który załączono do wniosku o pozwolenie na użytkowanie z dnia [...] r. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarpa na dz. nr 1 od strony dz. nr 2 była przedmiotem postępowania ze względu na jej pogarszający się stan techniczny. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia [...] r., znak [...] została wydana na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Obowiązek nałożony na "B" sp. z o.o. obejmował zastosowanie rozwiązania zgodnego ze wskazaniami konstrukcyjnymi autorstwa mgr inż. M. N.. Jednakże zgodnie z wnioskami ekspertyzy autorstwa dr inż. K. M. z sierpnia 2020 r. skarpa została wykonana w sposób nieprawidłowy, niezgodny ze szkicem mgr inż. M. N., gdyż nie wykonano sączków drenarskich, kotwienia oraz opornika prefabrykowanego. Nieprawidłowe wykonanie prac zabezpieczających mogło być powodem utraty stateczności skarpy, co potwierdzają czynności kontrolne przeprowadzone w dniu [...] r. Wobec tego należy przyjąć, iż obowiązek nałożony w ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] r., znak [...] mógł nie zostać zrealizowany zgodnie z jego treścią. W obecnym stanie faktycznym i prawnym wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane powoduje, iż na właściciela dz. nr 1 został nałożony kolejny obowiązek zabezpieczenia skarpy pomiędzy dz. nr 1 oraz 2. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznego i prawomocnego aktu czyni niedopuszczalnym ponowne orzekanie przez organ w objętym nim zakresie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 769/20). Następnie organ podkreślił, że istotą procedury naprawczej prowadzonej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 PB jest doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Stan zgodny z prawem w rozumieniu tego przepisu oznacza w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę oraz zgodność z przepisami prawa materialnego. W niniejszej sprawie oznacza to zastosowanie rozwiązań projektowych zgodnych z projektem zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt zamienny, w których przewidziano wykonanie muru oporowego w formie ścianki Larsena na dz. nr 1. Jednakże organ pierwszej instancji nie zweryfikował ponad wszelką wątpliwość czy sposób wykonania zabezpieczenia skarpy według projektu mgr inż. M. N. jest nieadekwatny do warunków geologicznych terenu. Zmiana wprowadzona do projektu została zakwalifikowana jako zmiana nieistotna i została objęta warunkiem określonym w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z dnia [...] r., znak [...]. Ma to znaczenie tym bardziej, że jak ustalono w czasie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] r. oraz potwierdzonych przez ekspertyzę dr inż. K. M. z sierpnia 2020 r., zabezpieczenie mogło zostać wykonane w sposób nieodpowiadający szkicom sporządzonym przez mgr inż. M. N. ze względu na brak sączków drenarskich, kotwienia, opornika prefabrykowanego, koryta zbiorczego oraz nieprawidłowego ukształtowania skarpy. Szczegółowa ekspertyza skarpy powstałej po niwelacji terenu na działce nr 1 przy ul. [...] w Z. dr inż. K. M. z sierpnia 2020 r. wskazuje, iż przyczyną osunięcia się ziemi mogą być również warunki geologiczne oraz stosunki wodne, które wpłynęły na stan skarpy. Kwestia ta ma istotne znaczenie w kontekście zastosowanego trybu, gdyż tryb określony w przepisach art. 50 i 51 PB odwołuje się bezpośrednio do procesu budowlanego oraz jego zgodności z przepisami. Na osunięcie się skarpy mogły mieć wpływ czynniki zewnętrzne w postaci wód gruntowych, które doprowadziły do uszkodzenia istniejących elementów zabezpieczających skarpę. W takim przypadku rozważenia wymagałoby zastosowanie procedury unormowanej w art. 66 ustawy Prawo budowlane. Zarówno przepisy art. 50 i 51 PB, jak i art. 66 PB odwołują się do kwestii zagrożenia bezpieczeństwa. Różnica między trybem naprawczym art. 50 i 51 PB a postępowaniem w sprawie stanu technicznego z art. 66 PB polega na tym, że pierwsze odwołują się bezpośrednio do procesu inwestycyjnego, a norma zawarta w art. 66 PB służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku czyli nie na skutek dokonania inwestycji budowlanych, a na skutek upływu czasu czy innego czynnika lecz nie związanego z działalnością inwestycyjną, (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 183/15). Organ odwoławczy podniósł, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż przyczyną osuwania się skarpy jest uszkodzenie zabezpieczeń na skutek działania wód gruntowych, zabezpieczenia mogły być wykonane w sposób niezgodny z przyjętymi rozwiązaniami projektowymi, bądź opracowane rozwiązania projektowe wykonano nieadekwatnie do sytuacji geologicznej w terenie. Wskazał, że w ponownie rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji powinien ustalić w pierwszej kolejności czy skarpa usytuowana na dz. nr 1 w Z. została wykonana zgodnie ze szkicem mgr inż. M. N., określającym sposób wykonania zabezpieczenia skarpy w rejonach graniczących z dz. nr 3 i 2 przy oddawaniu obiektu hali produkcyjno-magazynowej przy ul. [...] w Z. do użytkowania. W tym celu konieczne stanie się przesłuchanie kierownika budowy mgr inż. M. P., który złożył oświadczenie w dniu [...] r. o zakończeniu prac polegających na wzmocnieniu skarpy. W szczególności ustalenia wymaga, czy wykonano sączki drenarskie, kotwienia płyt ażurowych, koryto zbiorcze oraz opornik prefabrykowany w sposób przewidziany przez mgr inż. M. N.. Organ wskazał, że kolejną kwestią wymagającą ustalenia, jest prawidłowość zaprojektowanego rozwiązania przez projektanta mgr inż. M. N., gdyż w świetle dokonanych ustaleń sposób zabezpieczenia skarpy zgodnie ze szkicem wprowadzającym zmianę nieistotną może okazać się niewystarczający, na co wskazuje ekspertyza dr inż. K. M. z sierpnia 2020 r. W tym celu niezbędne jest przesłuchanie projektanta mgr inż. M. N. i zweryfikowanie, czy w świetle poczynionych ustaleń podtrzymuje on opracowane rozwiązania techniczne wzmocnienia skarpy na terenie dz. nr 1. Ponadto organ dodał, że organ pierwszej instancji powinien ograniczyć przedmiot niniejszego postępowania wyłącznie do części skarpy sąsiadującej z dz. nr 3 ze względu na istniejącą w obrocie prawnym decyzję PINB w Z. nr [...] z dnia [...] r., znak [...], która reguluje kwestię zabezpieczenia skarpy od strony dz. nr 2. W zależności od dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji powinien wdrożyć procedurę egzekucyjną, jeśli zabezpieczenie skarpy zostało zrealizowane niezgodnie z treścią w/w decyzji. Podniósł, że w zależności od poczynionych ustaleń w sprawie, organ pierwszej instancji powinien przyjąć właściwy tryb prowadzonego postępowania. W razie stwierdzenia, że doszło do uszkodzenia zabezpieczeń na skutek działania wód gruntowych, powinno zostać przeprowadzone postępowanie w oparciu o art. 66 PB, gdyż kwestia ta nie jest związana z działalnością inwestycyjną lecz z innymi czynnikami. Natomiast gdy potwierdzi się, iż skarpa została zabezpieczona w sposób nieadekwatny do warunków geologicznych to zastosowanie będzie miał tryb naprawczy uregulowany w art. 50-51 PB, gdyż w takim przypadku kwestia ta będzie następstwem nieprawidłowości w procesie realizacji inwestycji, która obejmowała wykonanie przedmiotowej skarpy (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 766/20). W sprzeciwie wniesionym od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W związku z tym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że Organ drugiej instancji błędnie uznał, iż zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a. Podniosła, że w zaskarżonej decyzji WINB ogólnikowo i sprzecznie z zasadami wyrażonymi w art. 107 § 3 k.p.a. wskazał błędy postępowania i zalecenia dla organu pierwszej instancji. Dodała, że rodzaj i stopień wskazanych przez WINB naruszeń prawa procesowego przez PINB nie mają istotnego wpływu na prawidłowość stosowania prawa materialnego i w żaden sposób nie wypełniają treści art. 138 § 2 k.p.a. Podniosła, że organ odwoławczy, zarzucając PINB wydanie decyzji bez zebrania wystarczającego materiału dowodowego oraz nierozpoznanie sprawy w jej całokształcie, nie podał konkretnie, jakiego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu brakuje. Wskazane przez WINB w uzasadnieniu braki stanowią tylko element poboczny w świetle całego zebranego materiału dowodowego. Potrzeba konsultacji z mgr inż. M. N. stanowi nieznaczący wątek poboczny, a kwestia wyboru trybu postępowania została w sposób wystarczający omówiona w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. przez organ pierwszej instancji. Skarżąca dodała, że zakwestionowanie wykładni prawa materialnego dokonane przez organ pierwszej instancji nie może odbyć się za pośrednictwem orzeczenia kasatoryjnego, jako że skutkuje to bezpodstawnym uchyleniem się przez organ wyższego stopnia od orzekania merytorycznego w sprawie, które w administracyjnym toku instancji jest ustawową zasadą. W przypadku, w którym organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego pod powołane przepisy i jednocześnie nie stwierdziłby wystąpienia przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a., to powinien orzec we własnym zakresie co do istoty sprawy, formułując odpowiednie rozstrzygnięcie merytoryczne. Nie czyniąc tego i wydając rozstrzygnięcie kasatoryjne, WINB w sposób niedopuszczalny uchylił się od obowiązku merytorycznego orzekania. Skarżąca zarzuciła, że WINB uchybił wymogom stawianym w art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ nie wykazał, aby doszło do naruszenia przez PINB przepisów postępowania, a po wtóre, aby materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania był niekompletny w takim stopniu, że uniemożliwiało to jego uzupełnienie na etapie postępowania odwoławczego i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Podniosła, że WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na konieczność przeprowadzenia tylko kilku dodatkowych dowodów, nie skorzystał przy tym ze swojego uprawnienia do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i z naruszeniem przepisów postępowania wydał decyzję kasatoryjną. Skarżąca podkreśliła, że art. 138 § 2 k.p.a. wymusza, aby "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" miał "istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", oznacza to, że nie wszystkie naruszenia przepisów procesowych przez organ pierwszej instancji uzasadniają wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego przez organ drugiej instancji, lecz tylko takie, które spowodowały, że sprawa w pełnym lub w istotnym zakresie nie została prawidłowo wyjaśniona. Podniosła, że wskazanych przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji brakujących dowodów z całą pewnością nie można uznać za takie, które miały istotny wpływ na wydaną przez PINB decyzję. Organ pierwszej instancji wydał decyzję w oparciu o obszerny i różnorodny materiał dowodowy zebrany zarówno w niniejszej sprawie, jak i we wcześniejszych sprawach związanych z przedmiotową skarpą. Przesłuchanie mgr inż. M. N., czy też analiza wykonania skarpy zgodnie z jego projektem nie miałyby wpływu na wydaną przez organ pierwszej instancji decyzję. Skarżąca dodała, że bezpodstawna pozostaje również propozycja organu odwoławczego ograniczenia przedmiotu niniejszego postępowania do części skarpy sąsiadującej z dz. nr 3. Wskazała, że nie ulega wątpliwości, iż w oparciu o zebrane wiadomości specjalistyczne jedynym możliwym i skutecznym sposobem zabezpieczenia skarpy jest wykonanie muru oporowego w konstrukcji żelbetonowej na działce nr 1 przy ul. [...] w Z. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Według art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Na podstawie zaś art. 151a § 2 P.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. W wyniku przeprowadzenia kontroli decyzji organu odwoławczego – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Uchyloną decyzją organ I instancji nakazał właścicielowi obiektu budowlanego zlokalizowanego na terenie działki nr 1 przy ul. [...] w Z. - wykonanie, w terminie do 4 miesięcy od dnia ostateczności decyzji, muru oporowego w konstrukcji żelbetowej na tej działce wraz z drenażem odprowadzającym zebrane wody gruntowe do istniejącej kanalizacji deszczowej, zabezpieczającego różnicę poziomów terenów działek nr 1 i nr 2 oraz 3 powstałą w wyniku inwestycji zrealizowanej na działce nr 1. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wskazał, że obowiązek wykonania prac zabezpieczających, który został nałożony na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, w ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] r., znak [...] mógł nie zostać zrealizowany zgodnie z jego treścią. Podkreślił przy tym, że istnienie w obrocie prawnym ostatecznego i prawomocnego aktu czyni niedopuszczalnym ponowne orzekanie przez organ w objętym nim zakresie. Jak zatem podniósł organ, w obecnym stanie faktycznym i prawnym wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane powoduje, że na właściciela dz. nr 1 został nałożony kolejny obowiązek zabezpieczenia skarpy pomiędzy dz. nr 1 oraz 2. Podkreślenia wymaga, że w zaskarżonej decyzji wskazano, iż organ pierwszej instancji nie zweryfikował, czy sposób wykonania zabezpieczenia skarpy według projektu mgr inż. M. N. jest nieadekwatny do warunków geologicznych terenu. W tym zakresie organ odwoławczy dodał, że zmiana wprowadzona do projektu została zakwalifikowana jako zmiana nieistotna i objęta warunkiem określonym w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nr [...] z dnia [...] r. Natomiast według ustaleń w sprawie, zabezpieczenie skarpy mogło zostać wykonane w sposób, który nie odpowiada szkicom sporządzonym przez mgr inż. M. N. ze względu na brak sączków drenarskich, kotwienia, opornika prefabrykowanego, koryta zbiorczego i nieprawidłowego ukształtowania skarpy. Ponadto według ekspertyzy z sierpnia 2020 r. przyczyną osunięcia się ziemi mogą być również warunki geologiczne oraz stosunki wodne, które wpłynęły na stan skarpy. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta ma istotne znaczenie w kontekście zastosowanego trybu, gdyż tryb określony w przepisach art. 50 i 51 PB odwołuje się bezpośrednio do procesu budowlanego oraz jego zgodności z przepisami. Na osunięcie się skarpy mogły mieć wpływ czynniki zewnętrzne w postaci wód gruntowych, które doprowadziły do uszkodzenia istniejących elementów zabezpieczających skarpę. W takim przypadku rozważenia wymagałoby zastosowanie procedury unormowanej w art. 66 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że w ponownie rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji powinien ustalić w pierwszej kolejności, czy skarpa usytuowana na dz. nr 1 w Z. została wykonana zgodnie ze szkicem mgr inż. M. N., określającym sposób wykonania zabezpieczenia skarpy w rejonach graniczących z dz. nr 3 i 2. Organ wskazał przy tym, że w tym celu konieczne stanie się przesłuchanie kierownika budowy mgr inż. M. P., który złożył oświadczenie w dniu [...] r. o zakończeniu prac polegających na wzmocnieniu skarpy. Organ określił przy tym szczegółowo, w jakim zakresie ustalenia mają być uzupełnione, a więc, że wyjaśnienia wymaga, czy wykonano sączki drenarskie, kotwienia płyt ażurowych, koryto zbiorcze oraz opornik prefabrykowany w sposób przewidziany przez mgr inż. M. N.. Ponadto wskazał, że kolejną kwestią wymagającą ustalenia, jest prawidłowość zaprojektowanego rozwiązania przez projektanta mgr inż. M. N., gdyż w świetle dokonanych ustaleń sposób zabezpieczenia skarpy zgodnie ze szkicem wprowadzającym zmianę nieistotną może okazać się niewystarczający. Organ podkreślił, że w tym celu niezbędne jest przesłuchanie projektanta mgr inż. M. N. i zweryfikowanie, czy w świetle poczynionych ustaleń podtrzymuje on opracowane rozwiązania techniczne wzmocnienia skarpy na terenie dz. nr 1. Z powyższego wynika, że organ – jak tego wymaga art. 138 § 2 K.p.a. – precyzyjnie określił, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wskazał przy tym, jakie czynności dowodowe powinny być wykonane w celu uzupełnienia istotnych ustaleń w sprawie. W konsekwencji przeprowadzenia kontroli decyzji organu odwoławczego w zakresie określonym w art. 64e P.p.s.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., a wobec tego sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Bezpodstawne były w szczególności zarzuty zawarte w skardze, sprowadzające się do tego, że organ odwoławczy, na podstawie art. 136 K.p.a. był uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podkreślenia bowiem wymagało, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego co do kwestii o znaczeniu kluczowym dla wydana rozstrzygnięcia, stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. W związku z tym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. W podsumowaniu wskazać należało, że – jak już była o tym mowa wyżej - zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził zaś naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Wobec tego - na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a. - sprzeciw należało oddalić.