II SA/Gl 839/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 1 Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...], nakazującą skarżącemu M. D. usunięcie, w terminie do 2 miesięcy od daty jej doręczenia, stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie zgodnie ze sztuką budowlaną szczelnej izolacji przeciwwodnej tarasu wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu i uzupełnienie brakującej obróbki blacharskiej tarasu mieszkania nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Z. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącego zawnioskował także o wstrzymanie wykonania powołanego na wstępie rozstrzygnięcia. Uzasadniając powyższe wskazał na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Pełnomocnik podniósł, że skarżący będzie zmuszony podnieść sam, bez udziału drugiego współwłaściciela nieruchomości, znaczne środki finansowe, kosztem utrzymania własnego oraz najbliższej rodziny. Zaznaczył przy tym, że wykonanie izolacji przeciwdeszczowej, zgodnie ze zleconą wstępną wyceną, stanowi koszt około 30 000 zł – 40 000 zł. Zdaniem pełnomocnika ewentualne uwzględnienie skargi rodzić będzie konieczność sądowego dochodzenia od współwłaściciela nieruchomości uiszczenia części kosztów z tym związanych, dlatego też zasadnym jest by nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości został wykonany dopiero po ostatecznym ustaleniu jego adresatów. W ocenie pełnomocnika uchylenie wykonanej już decyzji nie naprawi sytuacji skarżącego i jego rodziny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Organ odwoławczy argumentując swoje stanowisko - w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych - podniósł, że skoro z poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń wynika, że stan techniczny budynku, co do którego nakazano prace może zagrażać dobrom ustawowo chronionym, określonym w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), to brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Obowiązek utrzymania każdego obiektu budowlanego w należytym stanie, w tym przez remonty, kierowany jest do właścicieli lub zarządców budynków, a zatem przeprowadzenie określonych robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi stanowi doprowadzenie do stanu technicznego wymaganego przez ustawodawcę. Powyższe natomiast nie może stanowić przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej zwanej "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności (konkretnych zdarzeń), które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia strony skarżącej powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, które pozwoliłyby na weryfikację twierdzeń faktycznych podnoszonych przez wnioskodawcę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Przy czym wyrządzenie "znacznej szkody" oznacza taką szkodę, której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, zaś powstanie "trudnych do odwrócenia skutków" odnosi się do takich skutków, których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Zaznaczyć jednocześnie należy, że chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a przede wszystkim chodzi o sytuację, która może powstać, gdy zaskarżony akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie wskutek uwzględnienia skargi wzruszony. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu pełnomocnik nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazano bowiem, jakie konkretnie szkody skarżący może ponieść w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie, czy mogą być one "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Ograniczono się jedynie do wskazania potencjalnych kosztów robót budowlanych, jakie mogą obciążyć skarżącego. Zdaniem Sądu wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych nie może być automatycznie kwalifikowane jako szkoda po stronie zobowiązanego do ich wykonania. We wniosku nie zawarto przekonującej argumentacji, że samo wykonanie przedmiotowych prac będzie dla wnioskodawcy ową szkodą (stratą lub utraconym zyskiem). Trudno też przyjąć, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą nieodwracalne względem skarżącego. Należy podkreślić przy tym, że następstwem wykonania robót budowlanych jest zawsze zmiana substancji budynku, która niewątpliwie wiąże się z wydatkami. Jednocześnie należy podkreślić, na co również zwrócił uwagę pełnomocnik, że ewentualna zmiana kręgu osób zobowiązanych do wykonanych już robót budowlanych, będzie stanowić dla skarżącego regres wobec tychże osób. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że przedmiotem sporu w zawisłej sprawie jest nie sam fakt nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a kwestia określenia innych zobowiązanych do wykonania określonych robót, tj. poza skarżącym nakazanie również wykonania przedmiotowych prac właścicielowi lokalu nr [...]. Skarżący nie kwestionuje stanu technicznego budynku mieszkalnego, przy czym nie wykazał on, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania nie spowoduje pogłębienia stanu zagrożenia zdrowia i życia dla mieszkańców lokalu nr [...]. Nie może bowiem ujść uwadze, że zaskarżona decyzja została wydana w związku z ustaleniem, iż w trakcie użytkowania przedmiotowego budynku wystąpiły nieprawidłowości, które mogą stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zatem w obliczu takiego niebezpieczeństwa, twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż wykonanie decyzji rodzi szkodę związaną z poniesieniem kosztów wykonania nakazanych robót, nie może stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Nadto zaznaczyć wypada, że przy instytucji wstrzymania wykonania, nie chodzi o normalne, a o kwalifikowane skutki wykonania. W ocenie Sądu nie zostało wykazane, by w sytuacji skarżącego zrealizowanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować następstwo inne niż normalne. Zasadności wniosku nie można upatrywać również w wadliwości zaskarżonego aktu. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą można wstrzymać jego wykonanie. Bowiem o ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji. ----------------------- 4