II SA/Gl 856/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji inwestycji w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r., nr [...] , którym wymierzono W.G. – inwestorowi przebudowy i rozbudowy kiosków gastronomicznych, zlokalizowanych na działkach nr 1 i 2 przy ul. [...] w W. - karę pieniężną w wysokości 37500 zł. W trakcie przeprowadzonej na podstawie art. 59 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) kontroli w/w budowy, organ stwierdził bowiem nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 59 a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a,b, e, f powyższej ustawy. W toku postępowania sądowego W. G. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek skarżąca podkreśliła, że obowiązek uiszczenia spornej kary winien być nałożony na obecnego właściciela w/w nieruchomości. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Co prawda wniosek skarżącej dotyczy wskazanego na wstępie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r., nr [...], jednakże z uwagi na utrzymanie tego postanowienia w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżącej w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji. Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § Ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 Ppsa. Ponadto, zgodnie z art. 61 § 6 Ppsa, wstrzymanie upada w razie wydania przez sąd pierwszej instancji orzeczenia kończącego postępowanie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Mimo, że skarżąca nie przedstawiła we wniosku o wstrzymanie rzeczowej argumentacji mającej uprawdopodobnić istnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazanych w art. 61 § 1 Ppsa, Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu, a więc i bez wniosku strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. II OZ 155/05 i aprobującą glosę M. Bogusza- GPS Przegląd Orzecznictwa 2006/1/1). Dokonując oceny zasadności wniosku w powyższym zakresie należało uwzględnić wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej. Niewątpliwie kwota 37 500 zł nie może być postrzegana jako nieznaczna dla skarżącej, będącej w podeszłym wieku ([...] lata), której jedyne źródło dochodu stanowi emerytura w kwocie 1872 zł netto miesięcznie. Zauważyć wymaga, że trudna sytuacja materialna skarżącej była przesłanką do częściowego uwzględnienia złożonego przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie (vide: prawomocne postanowienie referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2013 r.- k.nr 29 akt sądowych). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego oraz rodzinnego skarżącej (vide: formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy – k. nr 12-13) w obecnej chwili nie dysponuje ona kwotą objętą zaskarżonym aktem, w szczególności nie posiada żadnych oszczędności. Z kolei nieuiszczenie kary pieniężnej w wyznaczonym terminie (termin ten już upłynął) spowoduje jej przymusowe ściągnięcie w postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu okoliczności te przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania merytorycznego skargi, tym bardziej, że wstrzymanie wykonania postanowienia nie doprowadzi po stronie osób trzecich do skutków, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Jednocześnie wyjaśnić należy, że fakt uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza przesądzenia o zasadności wniesionej przez nią skargi, albowiem dopiero na rozprawie Sąd rozstrzygnie o zgodności zaskarżonego aktu z prawem. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.