II SA/Gl 858/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...]r., nr [...] wymierzającej H. C. karę pieniężną w kwocie 2 340,00 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi 13 m 2 jezdni drogi gminnej ul. [...] w W. od [...] do [...]r. Na powyższe rozstrzygnięcie H. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi skarżąca odniosła się jedynie do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiając argumenty przemawiające w jej przekonaniu za uchyleniem tegoż aktu.. Zarządzeniem z dnia [...]r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału wezwał skarżącą do podania i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. w terminie 5 dni pod rygorem oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca w piśmie z dnia [...]r. podniosła, że cyt.: "okolicznością wskazującą na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków jest fakt bycia emerytką". Oświadczyła, że otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości około 1100 zł. Przy czym wskazała, iż powyższa kwota, wystarczy zaledwie na zaspokojenie wymierzonych przez organ żądań finansowych w 20 %, zaś jej nie pozostaną żadne środki do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Sąd doszedł do przekonania, że spełniona została jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona, choć nie do końca uzasadniła wniosek (a w szczególności nie uprawdopodobniła), tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (bowiem dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, lecz konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, np. poprzez poparcie twierdzeń dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy), to jednakże wychodząc naprzeciw strony skarżącej i biorąc pod rozwagę zarówno okoliczność wskazaną we wniosku, jak i te niepowołane, a badane z urzędu, należało przyjąć, iż brak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia organu odwoławczego może zrodzić po stronie skarżącej trudne do odwrócenia skutki. I tak bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2008 r., str. 216). Należy bowiem mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wymierzająca karę za zajęcie pasa drogowego a zatem akt, który podlega wykonaniu. Jej zastosowanie oznacza spowodowanie zmiany rzeczywistości, gdyż jako nakładająca na stronę skarżącą określone obowiązki może być zrealizowana, w przypadku braku dobrowolnego jej wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że przed Sądem równocześnie toczą się trzy inne postępowania zainicjowane przez skarżącą (sygn. akt II SA/Gl 856/10, II SA/Gl 857/10, II SA/Gl 859/10), co niewątpliwie dodatkowo generuje wydatki. Mając zatem na względzie zarówno wysokość uzyskiwanego przez wnioskodawczynię świadczenia emerytalnego, jak i kwotę nałożonej kary pieniężnej (która znacznie przewyższa źródło dochodu skarżącej) oraz ewentualną egzekucję administracyjną a także wszczęcia postępowań sądowych na skutek zaskarżenia innych decyzji w przedmiocie kary oraz opłat za zajęcie pasa drogowego, należało przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uwzględniając wniosek Sąd miał przede wszystkim na uwadze trudną sytuację materialną skarżącej oraz fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może pozbawić ją w znacznym stopniu środków do życia. Na marginesie zważyć należy, iż dla oceny zasadności wniosku bez znaczenia pozostawał sformułowany w skardze zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku. Przyjdzie zauważyć bowiem, że te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. Dlatego też powoływanie się na nie na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie może być brane pod uwagę. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.