II SA/Gl 864/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną uchwałą Rada Miejska S. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej i południowo-wschodniej części gminy S.. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...]r. nr [...], poz. [...]. Pismem z dnia [...]r. (złożonym w Urzędzie Miejskim w S. w dniu [...]r.) Stowarzyszenie A z siedzibą w S. wezwał Radę Miejską S. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wprowadzeniu do przedmiotowej uchwały "rażąco niezgodnych z obowiązującym prawem" zapisów dotyczących terenu i otoczenia wyrobiska piaskowego [...] (okolice osiedli A i B), zezwalających w szczególności na składowanie na terenie wyrobiska wszelkiego rodzaju odpadów przemysłowych (żużli, popiołów z [...] oraz [...]). W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga Stowarzyszenia A z siedzibą w S., na przedmiotową uchwałę. W skardze Stowarzyszenie domagało się stwierdzenia w całości nieważności opisanej uchwały Rady, bądź stwierdzenia nieważności jej części dotyczącej terenu wyrobiska piaskowego [...]. Wobec wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, a co zatem idzie z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a. ) w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Gliwicach skarga została przekazana Radzie Miejskiej w S. celem nadania jej dalszego biegu zgodnego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Pismo przekazujące Radzie Miejskiej w S. skargę Stowarzyszenia zostało nadane w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...]r., zatem kierując się wskazaniami zawartymi w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1986 r. sygn. akt II AZP 12/86 ( w: LEX nr 11723), należało uznać, że w tej właśnie dacie skarga Stowarzyszenia wpłynęła do Sądu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako oczywiście nieuzasadnionej. Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi Stowarzyszenia A wskazał na niezachowanie trybu przewidzianego do wniesienia skargi wynikającego z art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 p.p.s.a. Podał, że Rada Miejska nie była w stanie rozpoznać wniosku Stowarzyszenia na sesji zaplanowanej na dzień [...]r. o czym Przewodniczący Rady powiadomił Prezesa Stowarzyszenia pismem z dnia [...]r. W piśmie tym zamieszczona też została informacja, że Stowarzyszenie otrzyma odpis stosownej uchwały Rady niezwłocznie po jej podjęciu i uprawomocnieniu się. Uchwałą z dnia [...]r. nr [...] Rada Miejska S. oddaliła skierowany do niej wniosek Stowarzyszenia A, a odpis tej uchwały z uzasadnieniem Przewodniczący Rady przekazał za pismem z dnia [...]r. Prezesowi Stowarzyszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwy do jej rozpoznania uznał bowiem, że jest ona przedwczesna, a co zatem idzie niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Badając opartą na tym przepisie skargę Stowarzyszenia z siedzibą w S., Sąd był zobowiązany ustalić, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz czy spełnia wymogi formalne. W niniejszej sprawie wymogami tymi było: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi. Wymogi określone w punktach 2 i 3 stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi. W pierwszym rzędzie Sąd badał, czy skarga Stowarzyszenia została wniesiona z zachowaniem 30 dniowego terminu o jakim jest mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, 30 dniowy termin do wniesienia skargi biegnie od dnia, w którym upłynął ten dwumiesięczny termin (vide: pogląd prawny zawarty w uchwale NSA z dnia 4 kwietnia 1998 r. sygn. akt FPS 1/98 w: ONSA z 1998 r. z. 3, poz. 78, który zdaniem Sądu zachowuje swoją aktualność także na gruncie obowiązujących przepisów p.p.s.a.). Dodatkowo należy wskazać, że przywołany w odpowiedzi na skargę przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. nie może znaleźć zastosowania w sprawie wobec brzmienia art. 102a ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem w sprawach skarg, o jakich jest mowa w rozdziale 10 tej ustawy (nadzór nad działalnością gminną), bowiem nie stosuje się przepisów art. 52 § 2 i 3 p.p.s.a., te ostatnie zaś przepisy zostały wymienione w przywołanym w odpowiedzi art. 53 § 2 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie skarga została tymczasem wniesiona, jak ustalono wyżej, w dniu [...]r., a zatem przed upływem obu terminów o jakich jest mowa w art. 35 § 3 k.p.a. mającym zastosowanie w sprawie w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, w których rada gminy winna udzielić odpowiedzi na wezwanie skarżącego. Nadto zauważyć należy, że przed upływem dwumiesięcznego terminu wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a. Rada podjęła uchwałę odpowiadając na skierowane do niej wezwanie usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Na skutek zaś opóźnienia doręczenia przez Przewodniczącego Rady podjętej uchwały, termin do wniesienia skargi uległ jeszcze wydłużeniu. Tym samym skargę należało uznać za wniesioną przedwcześnie. Skoro zaś przewidziany w art. 53 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym to jego skrócenie bądź wydłużenie przez sąd administracyjny jest niedopuszczalne, co w konsekwencji powoduje niedopuszczalność skargi. Wobec powyższego wniesiona skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.