II SA/Gl 870/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję w części umarzającej postępowanie odwoławcze w stosunku do skarżącego i orzeka, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Skarga została wniesiona na decyzję Wojewody [...] umarzającą, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., postępowanie odwoławcze uruchomione w wyniku odwołań wniesionych przez H. K. oraz J. i F. C.. Odwołania te zostały wniesione od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] wraz z linią zasilania elektrycznego, na nieruchomości nr 1 w S., przy ul. [...]. W decyzji tej organ I instancji zaliczył projektowany obiekt budowlany do kategorii XXIX oraz ustalił obszar jego oddziaływania wskazując poza działką nr 1 przewidzianą do zainwestowania także działki nr 2, nr 3, nr 4 i nr 5. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej "A" Sp. z o.o. w W. (dalej Spółka "A") złożyła 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokumentację określoną jako "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". W opracowaniu tym opisano gęstość pól elektromagnetycznych, jakie będą emitowane przez 3 anteny sektorowe typu [...] oraz zasięg ich oddziaływania. Autorzy wspomnianego opracowania wskazali, że pola elektromagnetyczne emitowane przez wspomniane anteny sektorowe w azymutach 0º, 120º i 240º nie będą w miejscach dostępnych dla ludności posiadać wartości wyższych niż poziomy dopuszczalne. Tym samym projektowanej stacji bazowej nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Starosta [...] podał następnie, że po ustaleniu obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji zawiadomił właścicieli nieruchomości znajdujących się w tym obszarze o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy. Z uprawnienia tego nikt z zawiadomionych podmiotów nie skorzystał. Właściciel działek nr 2 i 4, które znalazły się w wyznaczonym obszarze oddziaływania projektowanego obiektu wystąpił natomiast z pismem, w którym nie wyraził zgody na projektowaną budowę w sąsiedztwie jego działek. Wskazał, że na skutek lokalizacji tej stacji nie znajdzie w przyszłości nabywców dla swoich działek oraz wyraził obawę o wpływ tej inwestycji na jego zdrowie. Do Starostwa wpłynął także pisemny protest mieszkańców wsi S., w którym sprzeciwili się oni budowie przedmiotowej stacji bazowej oraz domagali się udzielenia informacji dotyczącej tej inwestycji. Informacje takie organ przekazał przedstawicielce protestujących oraz H. K.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do treści pisma H. K. stwierdzając, że jego zgoda nie jest wymagana do realizacji inwestycji, gdyż będzie ona realizowana na działce nr 1, poza granicami jego własności. W obszarze oddziaływania obiektu na terenie nieruchomości stanowiących własność H. K. nie ma też zabudowań, na które mogłoby oddziaływać pole elektromagnetyczne. Starosta dodał, że działki te w dacie wydawania decyzji były położone poza granicami objętymi obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania wsi S.. Wskazując na wysokość zawieszenia anten projektowanej stacji, wynoszącą ponad 46 m, organ ten stwierdził również, że potencjalna zabudowa jednorodzinna, która mogłaby w przyszłości powstać na tych działkach nie znajdzie się w przewidywanym obszarze oddziaływania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Starosta [...] uznał następnie, że projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaną w dniu [...] r. przez Wójta Gminy R.. Zdaniem tego organu przedłożony projekt budowlany spełnia także pozostałe wymogi wskazane w art. 35 ust. 1 P.b., a zatem stosownie do art. 35 ust. 4 tej ustawy brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjaśnił wreszcie, że przepisy Prawa budowlanego nie upoważniają organu administracji architektoniczno-budowlanej do badania natężenia pól elektromagnetycznych, jakie będą emitowane w pobliżu projektowanej stacji. Tym samym nie może potwierdzić istnienia lub braku oddziaływania takiego pola na życie i zdrowie organizmów żywych. Pomiar poziomów pól elektromagnetycznych i przekazywanie wyników takich pomiarów odpowiednim służbom będzie miało natomiast miejsce dopiero w trakcie uruchamiania stacji i w okresie jej użytkowania, a zatem obowiązki te nie są związane z procedurą udzielania pozwolenia na budowę. J. i F. C. w odwołaniu wniesionym od tej decyzji wskazali, że są zarządcami oraz użytkownikami gruntu po zmarłej A. C., który znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji. Sprzeciwili się budowie tego obiektu wskazując na uzasadnione obawy dotyczące spadku wartości gruntów, na których gospodarują. Stwierdzili, że projekt budowy stacji oprotestowali nie tylko oni ale także lokalna społeczność mieszkańców S.. Podnieśli, że okoliczne wioski stanowią typowo rolnicze osady, których walorem jest czyste i niezdegradowane środowisko, piękne widoki oraz urozmaicone ukształtowanie terenu. Z tych powodów ludzie chcą budować w tej okolicy swoje domy i powstało już małe osiedle domów jednorodzinnych, a budowa kolejnych budynków jest w planach. Budowa drugiego w S. masztu emitującego pola elektromagnetyczne spowoduje jednak spadek zainteresowania nabywaniem gruntów znajdujących się w tej okolicy. Budowa ta naruszy także ład architektoniczny i stanowić będzie dysonans przestrzenny. Nieporozumieniem jest też realizacja stacji telefonii komórkowej na terenie zdominowanym przez zabudowę jednorodzinną oraz w sąsiedztwie szkoły podstawowej, gimnazjum i przedszkola. H. K. w swoim odwołaniu podniósł także kwestie spadku wartości jego gruntów położonych w sąsiedztwie projektowanej stacji bazowej dodając, że na skutek tego staną się one "bezużyteczne". Zauważył, że w określonych odległościach od urządzeń stacji bazowej należy się liczyć z koniecznością ograniczeń w możliwości budowy nowych i rozbudowy istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość. Tym samym ograniczone zostanie przysługujące mu prawo własności nieruchomości objętej oddziaływaniem stacji. Odwołujący się podkreślił, że wpływ konkretniej inwestycji na otoczenie obejmuje cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem obiektu na nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie. Z tego zatem powodu właściciele takich nieruchomości są stroną postępowań w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę i co zatem idzie powinni mieć "znaczący głos" w tych sprawach. Tymczasem mimo, że projekt budowy przedmiotowej stacji nie uzyskał jego aprobaty oraz aprobaty społeczności lokalnej to Starosta nie uwzględnił zgłaszanych w stosunku do niego zastrzeżeń. H. K. powtórzył także argumentację podniesioną w odwołaniu J. i F. C. dotyczącą walorów krajobrazowych i przyrodniczych S.. Dodał, że w planie zagospodarowania przestrzennego nie była na tym terenie przewidywana budowa stacji bazowej, a tymczasem ma być już realizowany drugi tego rodzaju obiekt odstraszający potencjalnych inwestorów. Odwołujący się zwrócił również uwagę, że projektowana budowa może doprowadzić do zniszczenia obiektów mających wartość archeologiczną, bowiem na terenie planowanej inwestycji prowadzone były wcześniej prace wykopaliskowe. Wskazał też na zbyt bliskie usytuowanie stacji bazowej od krawędzi pasa drogowego, co zniweczy plany poszerzenia i modernizacji tej drogi. Wreszcie stwierdził, że organ I instancji całkowicie pominął w swojej decyzji kwestie związane z oddziaływaniem pola elektromagnetycznego na organizmy żywe. Uzasadniając umorzenie postępowania odwoławczego uruchomionego omówionymi odwołaniami Wojewoda [...] stwierdził, że w jego ocenie organ I instancji nieprawidłowo ustalił obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji i w konsekwencji błędnie uznał, że wnoszącym odwołanie przysługiwał status stron postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 P.b. Zdaniem organu II instancji umieszczenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. oznacza, że oddziaływanie to może naruszać konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania. Ograniczenia, które nie są wynikiem przepisów prawnych, nie dają natomiast podstawy do uznania danego podmiotu jako strony postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu tylko interes faktyczny, a nie interes prawny. Odnosząc się do odwołania wniesionego przez małżonków C. Wojewoda wskazał, że użytkowana przez nich działka nr 5 znajduje się poza obszarami ponadnormatywnego oddziaływania anten planowanej stacji, które określono w przedłożonej przez inwestora "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Wynika to także z projektu zagospodarowania terenu stacji bazowej, na którym zaznaczono zasięg pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych. Wojewoda zauważył też, że z akt sprawy nie wynika czy J. i F. C., występujący jako "zarządcy i użytkownicy gruntu" po zmarłej właścicielce działki nr 5 spełniają wymogi wynikające z art. 28 ust. 2 P.b., które ograniczają krąg stron postępowania o pozwolenie na budowę do inwestora, właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Kwestię tę organ uznał jednak za pozbawiona znaczenia, bowiem z uwagi na położenie działki nr 5 poza obszarem oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych małżonkom C. nie przysługiwał przymiot stron postępowania. W odniesieniu do działek nr 4 i 2 należących do H. K. Wojewoda stwierdził, że objęte one zostały oddziaływaniem anten o azymutach 0º i 240º emitujących pola elektromagnetyczne wyższe od dopuszczalnych. Pola te wystąpią jednak w miejscach niedostępnych dla ludzi, a to na wysokości od 46,5 m (wysokość zawieszenia anten) do około 27, 7 m n.p.t. i w odległości 46, 9 m od środka elektrycznego anteny w przypadku maksymalnego pochylenia tych anten. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika natomiast, że zarówno fragment działki nr 1, na której zlokalizowana została stacja bazowa, jak i działki nr 2 i 4, a także działka nr 5 znajdują się poza obszarem objętym ustaleniami "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki strukturalnej "G" S. obejmującego tereny osadnicze i przewidziane pod planowany rozwój", który został zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Rudnik z dnia 29 maja 2006 r., nr XXXIV/346/06. Granica obszaru objętego tym planem przebiega bowiem wzdłuż ul. [...]. Następnie Wojewoda stwierdził, że zgodnie z mapą ewidencyjną oraz wypisem z rejestru gruntów wydanym przez Starostwo Powiatowe w R. projektowana inwestycja zlokalizowana została na gruncie ornym stanowiącym rolę klasy II (RII) pochodzenia mineralnego, który zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podlega procedurze wyłączenia z produkcji rolnej. Zgodnie z tą ewidencją tereny działek nr 2, 4 i 5 stanowią również grunty orne klasy R II i R IIIa. Mając na uwadze przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało zatem uznać, zdaniem organu, że grunty bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji zostały wyłączone spod zabudowy. W konsekwencji występowanie nad terenem tych działek, na wysokości od 46,5 do 27,7 m, ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez anteny stacji bazowej nie spowoduje ograniczeń w ich zagospodarowaniu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. To zaś zdaniem organu II instancji powoduje, że właścicielom tych nieruchomości nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej [...] [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję wniósł H. K. domagając się jej "zmiany w całości". W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego kwestionującym istnienie po jego stronie interesu prawnego w sprawie budowy przedmiotowej stacji bazowej. Podał, że jego interesu prawnego w sprawie, tak jak i interesu prawnego pozostałych mieszkańców S., nie można się doszukiwać jedynie w sferze prawa budowlanego, ale także w innych przepisach prawa, w tym przepisach o ochronie przyrody, czy ochronie środowiska. Wskazał, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego jest w trakcie zmian, a w nowych przepisach planu jego działki mają znaleźć się strefie budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. W dalszej części uzasadnienia skargi H. K. powtórzył argumentację podniesioną już w odwołaniu od decyzji Starosty [...]. W uzupełnieniu tej argumentacji wskazał, że właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem drugiej, działającej już stacji bazowej telefonii komórkowej, nie może od dłuższego czasu sprzedać swoich gruntów pod budowę domów, bowiem wszyscy potencjalni nabywcy rezygnują z ich zakupu po stwierdzeniu, iż znajdują się one w odległości 50 m od masztu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że po ponownej analizie akt sprawy podtrzymuje w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie znajduje podstaw do uchylenia orzeczenia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek nie można podzielić wszystkich jej zarzutów. Sąd nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej zwaną p.p.s.a. ), związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną dostrzeżone naruszenia prawa uwzględnił z urzędu. Skarżącemu przyjdzie w tym miejscu wyjaśnić, że z uwagi na treść zaskarżonej decyzji, umarzającej postępowanie odwoławcze, kontrola zaskarżonego aktu z konieczności sprowadzała się do oceny zgodności z prawem odstąpienia organu II instancji od merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty [...] i w konsekwencji pozostawienia w obrocie prawnym decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została oparta na stwierdzeniu, że podmiotom wnoszącym odwołanie od decyzji Starosty [...] ego organ ten nieprawidłowo przyznał status stron postępowania. Kontrolę legalności zaskarżonego orzeczenia rozpocząć należy zatem od analizy pojęcia strony postępowania w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca w przepisie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm. dalej zwanej P.b.) zawęził jednak pojęcie strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są tylko osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Konstrukcja pojęcia strony w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 P.b. jest złożona, gdyż na to pojęcie, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 listopada 2007r., II OSK 1526/06 [w:] LEX Nr 347945, składają się dwa elementy, które muszą być jednocześnie spełnione. Wziąć trzeba bowiem pod uwagę element podmiotowy ograniczający krąg podmiotów tylko do inwestora, właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości oraz element przedmiotowy wymagający, aby nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu. Kluczowe jest zatem wyznaczenie takiego obszaru, które winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06 [w:] LEX nr 347949). Przez obszar oddziaływania obiektu należy wreszcie stosownie do definicji ustawowej zawartej art. 3 pkt 20 P.b. rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przeprowadzona analiza dowodzi, że przepis art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. "Treść bowiem określenia , użytego w art. 28 ust. 2 P.b., wypełnia przepis art. 28 k.p.a., tyle że art. 28 ust. 2 P.b. zawęża treść tego określenia do osób wymienionych w tym przepisie" (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12, OSP 2008/3/35). Konsekwencją uznania powołanych przepisów Prawa budowlanego za lex specialis wobec unormowania wynikającego z art. 28 k.p.a. jest zakaz stosowania do nich wykładni rozszerzającej wychodzącej poza ramy wykładni językowo–logicznej. Tego rodzaju wykładnią tymczasem posłużył się Wojewoda [...] wychodząc poza ustawową definicję obszaru oddziaływania obiektu. Uznał on bowiem, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu odnosi się do nieruchomości spełniających wymogi zawarte w definicji działki budowlanej zamieszczonej w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. Tymczasem w ustawowej definicji obszaru oddziaływania obiektu jest mowa jedynie o wynikających z przepisów szczególnych ograniczeniach w zagospodarowaniu terenu leżącego w otoczeniu obiektu, a nie o wynikających z przepisów szczególnych ograniczeniach w zabudowie terenu. Odnosząc się do stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji wskazać także trzeba, że przepis art. 28 ust. 2 P.b. podobnie jak przepis art. 28 k.p.a. nie wymaga aby został naruszony interes prawny właściciela, użytkownika wieczystego czy zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, maja oni bowiem interes prawny z tytułu samego położenia ich nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu ( por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r. , sygn. akt II OSK 1283/09, Lex nr 737698). Rozwijając ostatnio poruszoną kwestię wskazać należy, że Wojewoda [...] w sposób nieuprawniony, chociaż być może nieświadomy, ograniczył jak się zdaje pojęcie obszaru oddziaływania obiektu emitującego pola elektromagnetyczne o ponadnormatywnej wartości jedynie do przypadków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7, czy § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Analizując kwestie określenia w kontrolowanej sprawie obszaru oddziaływania obiektu wskazać należy, że organ I instancji w sentencji swojej decyzji przyjął, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej stanowiąca wolno stojący maszt antenowy o wys. 48.70 m obejmuje zasięgiem oddziaływania poza działką nr 1, na której przewidziano jej usytuowanie, także sąsiadujące z nią bezpośrednio działki nr 2, 3, 4, i 5. Starosta [...] bliżej jednak nie wskazał, jakimi kierował się przepisami odrębnymi ustalając wskazany w jego decyzji obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu. Z uzasadnienia tej decyzji należy jednak wnosić, że w obszarze tym znalazły się nieruchomości objęte przewidywanym oddziaływaniem ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych. Zgodnie z tabelą 2 umieszczoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) dopuszczalny dla miejsc dostępnych dla ludności poziom gęstości mocy pól elektromagnetycznych o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz wynosi 0,1 W/m². Zgodnie zaś z dołączoną przez inwestora do projektu budowlanego "Kwalifikacją przedsięwzięcia" trzy zainstalowane na projektowanym maszcie anteny typu [...] pracować mają w paśmie [...] MHz. Tym samym dopuszczalna przepisami gęstość mocy pól elektromagnetycznych emitowanych przez te anteny w miejscach dostępnych dla ludności nie powinna przekraczać wartości 0,1 W/m². Opierając się na przedłożonej przez inwestora prognozie Wojewoda słusznie zauważył, że przewidywane pola elektomagnetyczne o ponadnormatywnych wartościach emitowane przez anteny sektorowe pracujące w azymucie 0º i 240 º będą obejmować zarówno działkę nr 4 jak i nr 2, których właścicielem jest skarżący. Zasadnie także wskazał, że pola takie znajdować się będą na wysokości 46, 5 – 27,7 m n.p.t. Następnie mając na uwadze ustawową definicję obszaru oddziaływania obiektu organ ten zwrócił uwagę, że stanowiące własność H. K. działki nr 2 i 4 nie zostały objęte obowiązującym planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Rudnik Nr XXXIV/346/06, z dnia 29 maja 2006 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki strukturalnej "G" S., obejmującej tereny osadnicze i przewidziane pod rozwój. Wojewoda ustalił jednocześnie, że działki te zgodnie z wypisem z rejestru (ewidencji) gruntów prowadzonym przez Starostę [...]stanowią użytek gruntowy obejmujący grunty orne klasy II i IIIa. Ustalenia te jego zdaniem były wystarczające do uznania, że "zgodnie z przepisami z zakresu planowania przestrzennego działki będące gruntami rolnymi nie objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są wyłączone spod zabudowy". Stosownie bowiem do przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) przeznaczenie na cele nie rolnicze gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego wymaga ich wyłączenia z produkcji użytków rolnych w drodze decyzji administracyjnej. Wojewoda wskazał także, że zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej zwanej u.p.z.p.) dla gruntów, które wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy. Powołanie się na przytoczone przepisy nie uzasadniało jednakowoż stanowiska, że grunty klasy II i IIIa leżące na terenach, gdzie nie obowiązuje plan miejscowy są automatycznie wyłączone spod zabudowy. Stanowisko takie jest bowiem błędne co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze z art. 61 ust. 1 pkt 4 in fine u.p.z.p. wynika, że dla gruntów takich można uzyskać decyzję o warunkach zabudowy, jeśli były objęte zgodą na wyłączenie z produkcji rolnej w trakcie sporządzania planów miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wojewoda jednakowoż nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących tej kwestii, a nawet nie uprawdopodobnił, że sytuacja taka nie miała miejsca. Organ ten nie zajął także stanowiska wobec informacji wynikającej z powołanego wyżej rejestru gruntów, z którego wynika, że część powierzchni działki H. K. oznaczona nr ewidencyjnym 2 była użytkiem rolnym zabudowanym. Po drugie organ odwoławczy nie dostrzegł, że do zabudowy gruntów ornych wymienionych w art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, które nie są objęte ustaleniami obowiązującego planu miejscowego może dojść w drodze decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, o jakiej mowa w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Organowi umknęło w szczególności, że taka sytuacja miała właśnie miejsce w kontrolowanej sprawie, bowiem inwestor, jakim była Spółka "A" uzyskał decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] zezwolenie na trwałe wyłączenie części gruntu stanowiącego rolę klasy II, który stanowił część działki nr 1. Nie było zatem przeszkód aby o tego rodzaju zezwolenie na posadowienie kolejnej (już trzeciej ) stacji bazowej w S. mógł się ubiegać skarżący lub nabywca jego działki. Przeszkodę w takiej lokalizacji kolejnej stacji bazowej mogło jednakowoż stanowić oddziaływanie pól elektromagnetycznych nowo wybudowanej stacji na działce nr 1. Przeprowadzone rozważania prowadzą do stwierdzenia, że do wydania zaskarżonej decyzji w części odmawiającej przyznania skarżącemu statusu strony postępowania doszło z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] części umarzającej postępowanie odwoławcze w stosunku do skarżącego H. K.. O niewykonalności uchylonej części decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono po myśli art. 152 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd nie orzekał z uwagi na brak stosownego wniosku skarżącego, o jakim jest mowa w art. 209 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] rozpatrzy merytorycznie odwołanie wniesione przez H. K.. W przypadku gdyby została już jednakowoż rozpoczęta budowa przedmiotowej stacji bazowej organ ten uchyli decyzję Starosty [...] i umorzy postępowanie przed tym organem, a następnie sprawę przekaże do rozpatrzenia właściwemu organowi nadzoru budowlanego.