II SA/Gl 877/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r., [...] i nałożyło na A.S. karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego za okres od [...]r. drogi gminnej [...] w C. w celu posadowienia kiosku handlowego. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik A.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Argumentując wniosek powołał się na zasadność zarzutów podniesionych w skardze, wskazujących na wadliwość zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie przepisów postępowania. Nadto pełnomocnik podniósł, że ze względu na posiadane zadłużenie i zajęcia komornicze, przymusowe egzekwowanie kary narazi skarżącego na dodatkowe koszty. Zarządzeniem z dnia 30 września 2015 r. Przewodniczący Wydziału II zobowiązał pełnomocnika wnioskodawcy do podania i uprawdopodobnienia okoliczność o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w terminie 7 dni pod rygorem oddalenia przedmiotowego wniosku. Wezwany jednakże do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi w powyższym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania obciąża wnioskodawcę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. W konsekwencji z uwagi na fakt, że instytucja wstrzymania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być szczególnie umotywowane. W ocenie Sądu w zawisłej sprawie nie wskazano, jakie ewentualne negatywne następstwa może spowodować po stronie skarżącego wykonanie zaskarżonego aktu. Przywołane bowiem okoliczności nie można ocenić w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że wywody zawarte we wniosku co do ewentualnego zadłużenia skarżącego i zajęć komorniczych powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz do skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących jego sytuację materialną. To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując nie wykazano, aby w przypadku skarżącego nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego przekraczała powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniała okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zwrócić należy także uwagę, że Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, nie może więc sam stwierdzić, czy na gruncie niniejszej sprawy zachodzi lub może zaistnieć jedna z sytuacji opisanych w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by z jego treści wynikało, że może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku musi więc wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej Nadto podstawą uwzględnienia tego rodzaju wniosku nie mogą być zarzuty dotyczące prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem w postępowaniu wpadkowym jakim jest ocena zasadności wstrzymania wykonania aktu, kwestia ta leży poza zakresem kognicji Sądu. Kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia będzie bowiem stanowić przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania nie może zatem prowadzić do rozpoznania sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji. .