II SA/Gl 881/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Aleksandra Żmudzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 sprawy ze skargi Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Gmina K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] roku stwierdzające nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] roku. Przedmiotową uchwałą Rada Miejska w K. postanowiła ogłosić tekst jednolity własnej uchwały Nr [...] z dnia [...] roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wschodniej Gminy K. uwzględniający zmiany wprowadzone uchwałą Nr [...] z dnia [...] roku. W ocenie Wojewody ta ostatnia uchwała spowodowała utratę mocy uchwały z dnia [...] roku w całości, co w ocenie organu nadzoru powoduje brak podstaw do ogłoszenia jednolitego jej tekstu. Ponadto uchwała z dnia [...] roku została zaskarżona przez Wojewodę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Gmina K. w skardze do Sądu zarzuciła organowi nadzoru rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 16 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2000 roku o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2005 roku, Nr 190, poz. 1606 z późn. zm.) oraz art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Skarżąca wskazała, że sam fakt zaskarżenia przez Wojewodę uchwały z dnia [...] roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że uchwała ta przestała obowiązywać. Organ nadzoru nie wskazał natomiast zdaniem skarżącej, braku zasadności opublikowania jednolitego tekstu uchwały. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i wniósł o oddalenie skargi. Przystępując do rozpoznania skargi na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 roku Sąd z urzędu ustalił, że sprawa ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] roku zawisła w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Gl 213/07, a wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 roku skarga została oddalona. Wyrok ten nie był jednak prawomocny, co spowodowało wydanie przez Sąd postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Gl 213/07. Wobec nie wniesienia przez żadną ze stron w ustawowym terminie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 lipca 2007 roku, Sąd postanowieniem z dnia 15 października 2007 roku stwierdził, iż wyrok ten jest prawomocny od dnia 6 października 2007 roku. W tym stanie rzeczy odpadła przyczyna zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, co znalazło swój wyraz w postanowieniu Sądu z dnia 24 października 2007 roku o podjęciu zawieszonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, a to z kolei na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Wskazać przyjdzie, że podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia był fakt kwestionowania przez organ nadzoru zasadności i skutków podjęcia przez Radę Miejską w K. uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej jednak kwestii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 18 lipca 2007 roku, sygn. akt II SA/Gl 213/07. Zgodnie natomiast z art. 170 p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Skoro zatem przesądzona została możliwość podjęcia przez Gminę K. zgodnej z prawem uchwały w przedmiocie zmiany planu miejscowego, to tym samym brak jest przeszkód prawnych, aby po dokonaniu tej zmiany postanowić o publikacji jednolitego tekstu uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania, uwzględniającej późniejsze zmiany. W szczególności zwrócić przyjdzie uwagę na treść art. 16 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, który stanowi, że jeżeli liczba zmian w ustawie jest znaczna lub gdy ustawa była wielokrotnie uprzednio nowelizowana i posługiwanie się tekstem ustawy może być istotnie utrudnione, Marszałek Sejmu ogłasza tekst jednolity ustawy. Ustawa może określić termin ogłoszenia tekstu jednolitego. Z kolei zgodnie z ust. 3 tego artykułu przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do ogłaszania tekstów jednolitych aktów normatywnych innych niż ustawa. Teksty jednolite tych aktów ogłasza organ właściwy do wydania aktu normatywnego – w tym przypadku Rada Miejska w K. To, że uchwała w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym, do którego mają zastosowanie przepisy cytowanej ustawy wynika wprost z treści art. 13 pkt 2 tej ustawy. Kwestią natomiast ocenną (uznaniową) właściwego organu jest ustalenie, czy posługiwanie się tekstem aktu normatywnego, który został następnie znowelizowany, może być istotnie utrudnione. W tym jednak zakresie organ nadzoru nie sformułował żadnych zastrzeżeń, a Sąd stoi na stanowisku, że Rada Miejska miała prawo dojść do takiego wniosku. Zasady sporządzania tekstów jednolitych aktów normatywnych zostały szczegółowo określone w § 98 i nast. załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908). Zgodnie z § 110 tych Zasad przepisy te znajdują odpowiednie zastosowanie do aktów prawa miejscowego. Sąd w tym zakresie również nie dopatrzył się sprzeczności kwestionowanej przez Wojewodę uchwały. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanego już wyżej art. 148 p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie orzeczono w trybie art. 152 p.s.a., a to z uwagi na charakter zaskarżonego aktu i skutki, jakie wywołuje wynikające z art. 98 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym.