II SA/Gl 89/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] o skierowaniu G. L. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało wysłane do G. L. na adres ul. [...], [...] , a przesyłkę odebrał w dniu 4 września 2015 r. dorosły domownik. Pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. ( złożonym osobiście w organie w dniu 21 grudnia 2015 r.) G. L. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu odwoławczego, ze skargą na decyzję tego organu z dnia [...] r., wnioskując jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżący uzasadniając wniosek w skardze oraz w piśmie z dnia 22 lutego 2016 r. podniósł, że zaskarżona decyzja została odebrana przez nieuprawnioną osobę i przekazana skarżącemu dopiero w dniu 20 listopada 2015 r. Organ, pomimo wskazania przez skarżącego adresu do doręczeń: ul. [...] w C., skierował zaskarżoną decyzję na adres: ul. [...] w R., tj. adres zamieszkania teściów skarżącego. W ocenie skarżącego takie działanie organu rażąco naruszyło jego uprawnienia jako strony postępowania. Następnie organ I instancji pismem z dnia 3 listopada 2015 r., skierował skarżącego na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami mechanicznymi po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Dokument ten został odebrany przez żonę skarżącego w dniu 7 grudnia 2015 r., jednak z uwagi na nieobecność w kraju, skarżący z treścią tego pisma zapoznał się dopiero w dniu 13 grudnia 2015 r. – zgodnie z dołączonym zaświadczeniem w okresie od dnia 23 listopada 2015 r. do dnia 12 grudnia 2015 r. skarżący przebywał na delegacji służbowej poza granicami kraju. Zarządzeniem z dnia 4 marca 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał organ do ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku, w szczególności do podniesionej w nim okoliczności wysłania zaskarżonej decyzji na inny adres niż wskazany przez skarżącego adres do korespondencji. Wskazano, że z akt administracyjnych wynika, że korespondencja kierowana do skarżącego wysyłana była zamiennie zarówno na jeden, jaki drugi adres. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek, Kolegium wystąpiło o odmowę jego przywrócenia wskazując, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Organ podkreślił, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana na adres wskazany przez skarżącego w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże, stosownie do treści art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu. Z kolei stosownie do treści art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Jedną z przesłanek jest dochowanie przez wnioskodawcę siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w powyższym siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a. Niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/05). Zgodnie z zawartym w piśmie z dnia 22 lutego 2016 r. oświadczeniem skarżącego o treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. dowiedział się on w dniu 20 listopada 2015 r., również na dołączonej do skargi kopii zaskarżonej decyzji widnieje adnotacja: "odebrałem 20 listopada 2015 r.". Zatem mając na względzie powołane oświadczenie skarżącego należało przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu tj. niewłaściwe doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, ustała w dniu 20 listopada 2015 r., kiedy to skarżący zapoznał się z treścią decyzji. Zdaniem Sądu to właśnie od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 27 listopada 2015 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek został zawarty w skardze, którą skarżący złożył osobiście w organie w dniu 21 grudnia 2015 r. Zestawienie zatem daty ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. 20 listopada 2015 r. oraz daty złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi tj. 21 grudnia 2015 r., jednoznacznie wskazuje, iż nastąpiło przekroczenie przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 88 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.