II SA/Gl 892/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 6 kwietnia 2013 r. (data nadania na poczcie) T. K., działając przez pełnomocnika, wniosła za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności obiektu budowlanego. Wraz ze skargą złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 marca 2013 r. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia powyższej skargi, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt II OZ 703/13 oddalił zażalenie na to postanowienie, wniesione przez pełnomocnika skarżącej. W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc zatem pod uwagę, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 marca 2013 r. termin do wniesienia na nią skargi do Sądu upłynął z dniem 3 kwietnia 2013 r. (środa, która nie był dniem wolnym od pracy). Skarga nadana za pośrednictwem poczty w dniu 6 kwietnia 2013 r. została zatem wniesiona po upływie ustawowego terminu, zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności okazał się nieskuteczny. Mając na uwadze powyższe Sąd obowiązany był odrzucić skargę jako spóźnioną, zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 2 powyższej ustawy.