II SA/Gl 902/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazał E. S. rozbiórkę parkingu o powierzchni [...] m2 przy ul. [...] w M. na działce nr 1. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Gl 284/14 oddalił skargę E. S. na ww. decyzję [...]WINB. Wyrok uzyskał przymiot prawomocności. Upomnieniem z dnia [...] r. PINB wezwał zobowiązanego do wykonania ww. obowiązku. E. S. odebrał powyższe upomnienie w dniu [...] r. W dniach [...] r. i [...] r. PINB przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku i stwierdził, iż zobowiązany go nie wykonał. W konsekwencji w dniu [...] r. PINB wystawił tytuł wykonawczy TW-2, który został doręczony w dniu [...] r. Następnie PINB postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nałożył na E. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją. Na powyższe postanowienie E. S. wniósł zażalenie (kwestia grzywny stanowi przedmiot odrębnej skargi, zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygnaturą II SA/Gl 901/16), a także w trybie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. 2014, poz.1619 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: u.p.e.a.) zarzuty względem tytułu wykonawczego. Formułując zarzuty E. S. opisał problemy związane z drogą i parkingiem wnosząc o uchylenie decyzji rozbiórkowej i zalegalizowanie drogi dojazdowej i infrastruktury parkingowej. PINB postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a., oddalił zarzuty E. S. wskazując, że nie występują żadne obiektywne okoliczności uniemożliwiające wykonanie nałożonych na zobowiązanego obowiązków, gdyż za takowe nie można uznać utrudnienia w dojeździe do działki budowlanej, do której prowadzi nielegalnie zrealizowany obiekt. Na ww. postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie pismem z dnia [...] r. W zażaleniu wniósł o uchylenie ww. postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu zalegalizowania drogi leśnej stanowiącej dojazd do działek znajdujących się w tylnej części ulicy [...]. Ponownie opisał kwestie drogi do lasu, parkingu i miejsca do zawracania. Po zapoznaniu się z zarzutami przedstawionymi w zażaleniu oraz po dokonaniu analizy akt postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że art. 33 u.p.e.a. wymienia enumeratywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów. Środki ochrony prawnej przysługujące uczestnikom postępowania egzekucyjnego po jego wszczęciu - w tym zarzuty, do których prawo zgłoszenia służy zobowiązanemu - mają bowiem na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania. Nie służą one natomiast do weryfikacji ostatecznych decyzji czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Powyższą zasadę wyraża art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym - co czyni bezzasadnymi podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące de facto treści nałożonego na niego obowiązku. Badanie dopuszczalności egzekucji przez [...]WINB obejmuje bowiem wyłącznie sprawdzenie prawidłowości jej wszczęcia oraz poprzedzenie wszczęcia egzekucji wcześniejszym upomnieniem. Jak stwierdził [...]WINB E. S. nie podniósł żadnego z zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., koncentrując się jedynie na kwestionowaniu decyzji stanowiącej postawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Jednakowoż organ nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Pismem z dnia [...] r. E. S. wniósł do tut. Sądu skargę na ww. postanowienie [...]WINB, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w celu zalegalizowania drogi leśnej stanowiącej dojazd do działek znajdujących się w tylnej części ul. [...], a tym samym wstrzymania egzekucji w postaci wykonania rozbiórki parkingu na działce o nr 1. Postanowienie narusza bowiem interes osób posiadających działki w tylnej części ulicy gdyż działki te przekształcone zostały w działki budowlane, a działka budowlana powinna mieć dojazd i miejsce do zawracania. W uzasadnieniu skarżący ponownie podniósł kwestię dojazdu do działek i potrzeby istnienia przedmiotowego parkingu. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że nie jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 33 u.p.e.a., przedmiotem zarzutu mogą być jedynie enumeratywnie wyliczone w przepisie tym okoliczności takie jak: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Stosownie zaś do art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej; nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przywołana norma odnosi się wprawdzie do ustaleń organu czynionych z urzędu, bez wątpienia jednak analogiczny zakres dopuszczalnej kontroli obejmuje także ustalenia czynione z uwagi na wniesione przez zobowiązanego zarzuty. Zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być bowiem wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana bądź uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a. bądź w ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga zatem, iż decyzja nakładająca na zobowiązanego obowiązek rozbiórki parkingu była przedmiotem postępowania przed tut. Sądem, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r. o sygn. II SA/Gl 284/14 oddalił skargę E. S. Bezspornym jest zatem, iż decyzja nakazująca obowiązek rozbiórki jest ostateczna i prawomocna. Bezspornym jest także, że nałożonego obowiązku skarżący nie wykonał co wynika zarówno z przeprowadzonych przez PINB kontroli, jak też ze składanych przez skarżącego pism (w tym skargi), w których wnosi o zalegalizowanie nadal istniejącego parkingu. Zaakcentować w tym miejscu trzeba, iż ani w zażaleniu na postanowienie pierwszoinstancyjne, ani w skardze, skarżący nie podniósł żadnych okoliczności, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., a wszystkie jego uwagi koncentrują się na kwestionowaniu prawidłowości decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki. W konsekwencji poprawnie organ I instancji oddalił wniesione zarzuty, a [...]WINB postanowienie to utrzymał w mocy. Okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogły być przez organ egzekucyjny brane pod uwagę. Jak to już bowiem powyżej podkreślono stosownie do art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny kontroluje jedynie formalną poprawność egzekucji, nie może natomiast czynić ustaleń w zakresie kwestii merytorycznych objętych wydaną w ramach postępowania administracyjnego decyzją. Zarzuty sformułowane w skardze uznać należy zatem za nietrafne. Sąd, nie związany zarzutami skargi, nie dopatrzył się także żadnych innych uchybień, które mogłyby powodować konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.