II SA/Gl 910/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej wpis od skargi w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych) Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ") decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z dnia [...] r., nr [...], nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w G., jako właścicielowi tego budynku mieszkalnego, wykonanie robót budowlanych, polegających na: udrożnieniu przewodu kominowego nr A2, uszczelnieniu występujących nieszczelności międzykanałowych pomiędzy przegrodami kominowymi A1, A2, A3, A4, wymienieniu drzwiczek otworów wycierowych (w piwnicy), podłączeniu wentylacji kuchni do przewodu kominowego A3 w lokalu nr 1, zamurowaniu kratki wentylacyjnej przewodu kominowego A1 w pokoju lokalu nr [...], zamurowaniu kratki wentylacyjnej przewodu kominowego A1 w pralni, osadzeniu kratki wentylacyjnej w przewodzie kominowym A4 w pralni, wyłączeniu z użytkowania kuchni węglowej w mieszkaniu nr [...] poprzez odłączenie rury zapiecowej od przewodu kominowego A2 i zamurowaniu otworu. Decyzja organu II instancji została doręczona właścicielom lokalu nr [...], [...], [...], tj. M. K. (dalej: "skarżąca"), G. i K. Z., Gminie G. Pismem z dnia 23 czerwca 2021 r. skarżąca, za pomocą profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na decyzję organu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej: "CBOS"). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1532/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 378/21; CBOS). Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania wskazać należy, że nałożone przez organ obowiązki dotyczą zarówno części wspólnych przedmiotowego budynku mieszkalnego, jak i ich poszczególnych lokali. Skarżąca jest właścicielką lokalu nr [...] i samodzielnie wniosła skargę do tut. Sądu. Wskazać należy, że adresatem nałożonych obowiązków jest mała wspólnota mieszkaniowa składająca się z [...] lokali. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż trzy, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Natomiast skarga do sądu administracyjnego jest czynnością przekraczająca zwykły zarząd ze względu na możliwe daleko idące skutki prawne związane z jej wniesieniem i do dokonania takiej czynności potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli (art. 199 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz. U. z 2020 r. poz. 1740; zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 380/17; CBOS). Istotnie, część nakazanych robót została nałożona na skarżącą, jako właściciela lokalu nr [...], tym nie mniej pozostała część decyzji dotyczy również części wspólnych budynku lub lokalu nr [...] (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 864/19; CBOS). Zatem skarżąca posługuje się interesem faktycznym, gdyż jest zainteresowana rozstrzygnięciem organu wobec tego, że jest właścicielem jednego z lokali należących do małej wspólnoty mieszkaniowej. Nie ma jednak legitymacji procesowej do złożenia skargi z uwagi na to, że interes, który reprezentuje nie jest jej interesem własnym i indywidualnym, a interes ten dotyczy także innych osób, a również Wspólnoty Mieszkaniowej, na którą nałożono obowiązki. Nadto, z analizy akt sprawy wynika, że skarżąca skargę złożyła z pomocą profesjonalnego pełnomocnika, któremu pełnomocnictwa udzieliła w swoim imieniu i stąd też tylko ona skarży przedmiotową decyzję z pominięciem pozostałych właścicieli lokali należących do małej wspólnoty mieszkaniowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skarżący uiścił wpis sądowy, jednakże skoro skarga podlega odrzuceniu, to wpis sądowy należy zwrócić na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, zaniechano rozpoznania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.