II SA/Gl 920/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]nr [...] oraz postanowienie Starosty [...]z dnia [...]nr [...] 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2020 r. "A" o. z siedzibą w W. zwróciło się do Starosty W. z wnioskiem o wydanie, w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej w skrócie: "Ugn"), decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej położonej w R., obręb [...], w rejonie ulicy [...], na działce o numerze ewidencyjnym 1 , stanowiącej własność A. G. oraz P. W. . Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta W. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z wyżej opisanej nieruchomości, poprzez udzielenie "A" z siedzibą w W. zezwolenia na przeprowadzenie odcinka sieci wodociągowej o przekroju nie większym niż 63 mm, jako inwestycji stanowiącej cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 Ugn (pkt 1) i zobowiązania do wskazania wykonawcy kanalizacji sanitarnej (pkt 2). Postanowieniem Starosty W. z dnia [...] r., nr [...], sprostowana została oczywista omyłka w punkcie 2 sentencji decyzji Starosty W. z dnia [...] r., dotycząca wpisania w miejsce "kanalizacji sanitarnej" zapisu "sieci wodociągowej". Od tej decyzji odwołanie złożyli właściciele nieruchomości - A. G. oraz P.W. , którzy opisali dotychczasowy przebieg postępowania podnosząc, iż ich zdaniem sieć wodociągową można poprowadzić w inny sposób. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda Śląski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 9a i art. 124 ust. 1 Ugn, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] r., sprostowanej postanowieniem Starosty W. z dnia [...] r., uchylił decyzję w całości i odmówił ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu zaznaczył, że z analizy akt sprawy wynika, że "A" z siedzibą w W. kilkakrotnie zwracało się do właścicieli nieruchomości o udzielenie zgody na jej udostępnienie. Nawet w piśmie z dnia 6 października 2020 r. zaoferowało wynagrodzenie za służebność przesyłu w wysokości 20 zł/m², tj. łącznie około 3 780,00 zł., oraz jednocześnie podało, że: "dokładna kwota ww. wynagrodzenia będzie dookreślona po wybudowaniu oraz po wykonaniu inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej sieci oraz zostanie wypłacona po ustanowieniu notarialnym służebności przesyłu". Wyżej przedstawione działanie, w ocenie Wojewody Śląskiego, nie zmierza do osiągnięcia porozumienia i nie wypełnia wymogu przeprowadzenia rokowań, albowiem złożona propozycja jest warunkowa i nieprecyzyjna, co powoduje, że właściciele nie mają pewności co do wysokości przysługującego im roszczenia. Poza tym w propozycji jest mowa o wypłacie wynagrodzenia w bliżej nieokreślonej przyszłości, dopiero po zakończeniu inwestycji i zawarciu notarialnej umowy służebności przesyłu, a nie o obecnej wypłacie wynagrodzenia za uzyskanie zgody na zajęcie nieruchomości. Niespełnienie przesłanki uprzedniego przeprowadzenia (zakończonych wynikiem negatywnym) rzeczywistych rokowań z właścicielami nieruchomości stanowi przesłankę odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Starosta W. dopuścił się jeszcze innych naruszeń, w tym dotyczących objęcia nieruchomości zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej zwanym: "MPZP"), zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. Śl. z [...] r. pod poz. [...]). Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż MPZP wraz z uchwałą zatwierdzającą odnoszą się do "obszaru oznaczonego symbolem MP/16", podczas gdy z wyrysu MPZP wynika, iż obejmuje on obszar oznaczony innymi symbolami, tj. MJ (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i KDW (tereny dróg wewnętrznych). Również ze zgromadzonej w aktach informacji z wyrysu i wypisu z MPZP wynika, iż zostały one sporządzone dla innych działek, tj. działek o oznaczeniach geodezyjnych 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7. Wśród wymienionych działek nie ma działki, której dotyczy niniejsze postępowanie, a mianowicie działki 1 . Z tego powodu, Starosta W. nie udokumentował w sposób niebudzący wątpliwości, czy inwestycja planowana na działce nr 1 jest zgodna z zapisami MPZP. Jednocześnie, wobec niespełnienia przesłanki przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości, Wojewoda Śląski odstąpił na etapie postępowania odwoławczego od wyjaśniania tej kwestii. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda Śląski, wyjaśnił, że postępowanie nie dotyczy ustalenia lokalizacji sieci wodociągowej, lecz udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w związku z realizacją celu publicznego. Zarówno Starosta W. , jak i Wojewoda Śląski nie mają uprawnień do badania możliwości innego usytuowania linii, weryfikowania prawidłowości ich obecnie zaplanowanego przebiegu, ani też badania technologii wykorzystanej przy inwestycji, w tym użytego materiału. Wyrysy z MPZP z zasady nie przedstawiają szczegółów inwestycji, a jedynie ich ogólny przebieg. Również uciążliwość korzystania z nieruchomości spowodowana inwestycją celu publicznego nie jest podstawą do odstąpienia od jej realizacji i nie wpływa na prawidłowość decyzji Starosty W. , a właścicielom nieruchomości przysługuje odszkodowanie, jeżeli wskutek posadowienia urządzeń ponieśli szkodę, a także, jeżeli zmniejszyłaby się wartość tej nieruchomości. Jeżeli następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, to decyzja winna określać w jaki sposób to ograniczenie następuje, poprzez wskazanie posadowienia urządzenia na gruncie, opisując to dokładnie w sentencji decyzji albo sporządzając do niej załącznik graficzny stanowiący z nią integralną całość (załącznik powinien zostać podpisany przez osobę podpisującą decyzję, a w jej osnowie musi znaleźć się o tym wzmianka). Wojewoda Śląski dostrzegł również, że w sentencji decyzji Starosta W. nie zamieścił władczego rozstrzygnięcia o ustaleniu obszaru zajętej nieruchomości, ale ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że udziela "pozwolenia na przeprowadzenie na ww. nieruchomości odcinka sieci wodociągowej o przekroju nie większym niż 63mm". Uznać jednak należy, że powyższe sformułowanie nie spełnia wymogu określenia dokładnego obszaru zajęcia nieruchomości. Nie zmienia tego faktu również sformułowanie zawarte w punkcie 2 sentencji decyzji, w którym Starosta W. "zobowiązuje "A" z siedzibą w W. do wskazania wykonawcy miejsca przeprowadzenia odciska sieci wodociągowej zgodnego z przedstawionym na mapach stanowiących załączniki nr 3 i 4 do wniosku". Ostateczna decyzja stanowi podstawę wpisu ograniczenia do księgi wieczystej i stanowi załącznik do wniosku o dokonanie takiego wpisu adresowanego do sądu wieczystoksięgowego, a ponadto może podlegać egzekucji administracyjnej, natomiast wniosek wraz z załącznikami pozostaje w aktach postępowania administracyjnego i zarówno osoba dokonująca ewentualnej egzekucji administracyjnej, jak i sąd nie mają do nich dostępu. Dlatego sentencja decyzji powinna być sformułowana w sposób jasny i klarowny tak, aby strona nie miała wątpliwości, czego dotyczy oraz o jakich uprawnieniach i obowiązkach rozstrzyga. W osnowie decyzji winno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie, bowiem nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 871/19). To w rozstrzygnięciu decyzji a nie innych jej elementach dokonuje się konkretyzacja prawa. Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 października 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 560/19). W skardze z dnia 23 czerwca 2021 r. "A" z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca Spółka") wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podniosła, iż dostarczyła dokumentację z negocjacji potwierdzającą brak zgody właścicieli na dobrowolne udostępnienie nieruchomości na inwestycję (pisma z dnia 23 września, 21 października i 16 grudnia 2020 r.). Natomiast sam przebieg inwestycji jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. (MPZP), zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. Sprecyzowała zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 i 3 Ugn, poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie nie przeprowadzono rokowań z właścicielami nieruchomości, w sytuacji gdy miały one miejsce, ale nie przyniosły pozytywnego zakończenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy zastosował w zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Opisane w jej uzasadnieniu uchybienia zawarte w decyzji organu I instancji z dnia [...] r. są tego rodzaju, że wymagają ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej przyszłe rozstrzygnięcie, dlatego organ odwoławczy powinien podjąć decyzję kasatoryjną, w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uchybienie to skutkuje uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i rozstrzygnięć organu I instancji - decyzji z dnia [...] r. i postanowienia z dnia [...] r. Zgodnie z art. 124 ust. 1 Ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości, ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie natomiast zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Do wniosku należy też dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 2 i 3 Ugn). Zatem zakres tego postępowania jest wyznaczony spełnieniem następujących przesłanek: zaplanowana inwestycja stanowi cel publiczny, ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również przeprowadzono rokowania z właścicielem nieruchomości o dobrowolne wyrażenie zgody na jej udostępnienie. Wymóg zawarcia przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia, co do obszaru zajęcia akcentowany jest silnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które wskazują, że: "instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowana w art. 124 ust. 1 GospNierU ma wyjątkowy charakter z uwagi na to, że dotyczy ograniczenia uprawnień właścicielskich, przeznaczenia prywatnej własności dla realizacji celu publicznego, którego konieczność realizacji i konkretny sposób tej realizacji wynika z określonych przepisów planu miejscowego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz którego osiągnięcie stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości. (...) Powyższe oznacza, że wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Skoro zaś decyzja wprowadzająca ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodna z planem lub z decyzją lokalizacyjną również w zakresie obszaru ograniczenia, to także z tego względu musi zawierać rozstrzygnięcie w zakresie obszaru zajętej nieruchomości. Zbadanie wymogu zgodności z planem lub z decyzją lokalizacyjną, a także wpis do księgi wieczystej, w zakresie obszaru zajętego, bez rozstrzygnięcia o tym obszarze w decyzji, nie byłoby możliwe" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2043/16 i z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2248/20). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że inwestycja skarżącej Spółki będąca przedmiotem postępowania, dotyczy budowy odcinka sieci wodociągowej i jest inwestycją celu publicznego. Jak wynika z cytowanego powyżej art. 124 Ugn, przesłanką uzyskania zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest wcześniejsze przeprowadzenie przez inwestora rokowań z właścicielem nieruchomości, celem uzyskania zgody na wykonanie prac. Przedmiotem rokowań winny zatem być takie elementy porozumienia jak: z jednej strony oświadczenie właściciela o zgodzie na wykonanie prac, z drugiej strony oświadczenie inwestora o zobowiązaniu się do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego oraz do wypłacenia odszkodowania za poniesione przez właściciela szkody i za zmniejszenie się wartości nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 794/11 i z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3024/15). Powszechnie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi jednoznaczne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1307/5, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 31 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Go 579/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 381/09). Tymczasem, w rozpatrywanej sprawie właściciele nieruchomości gruntowej brali udział w rokowaniach, ale ich zdaniem sieć wodociągową można poprowadzić w inny sposób niż im zaproponowano. W tym zakresie na podkreślenie zasługuje ich oświadczenie z dnia 19 kwietnia 2021 r., że zgadzają się na przeprowadzenie sieci wodociągowej wzdłuż projektowanej drogi wewnętrznej, czyli wpięcie do już istniejącej sieci wodociągowej w ulicy [...] obok domu o nr 34 i poprowadzenie sieci w kierunku wschodnim a następnie północnym (k. 1-8/11). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyznał, że wobec niespełnienia przesłanki przeprowadzenia rokowań z właścicielami nieruchomości, odstąpił na etapie postępowania odwoławczego od wyjaśniania tej kwestii. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oświadczenie to powinno być przedmiotem rozważań i uznania, że być może rokowania mogłyby być zakończone pozytywnie bez konieczności złożenia przez skarżącą Spółkę wniosku w tym zakresie do Starosty W. . Kolejną przesłanką wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela, jest zgodność inwestycji publicznej z planem miejscowym. Sprawa ta także nie została jednoznacznie wyjaśniona, gdyż organ odwoławczy odstąpił na etapie postępowania odwoławczego od wyjaśniania tej kwestii. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jedynie kontrola decyzji organu I instancji, czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy jest zobowiązany zatem do ponownego rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, a w razie konieczności, do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.), co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ I instancji. Tak ukształtowany zakres postępowania odwoławczego jest wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., zgodnie, z którą każdy ma prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez kompetentny organ władzy państwowej. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę merytorycznie i nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, a także nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie oraz nie dokonał wyczerpującej jej oceny, w konsekwencji czego w sposób istotny naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które znajdują zastosowanie na wszystkich etapach postępowania administracyjnego, a w rezultacie naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. Treść art. 7 k.p.a. obliguje organ do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada z kolei na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej oceny. W myśl zasady ustalonej w art. 8 k.p.a., organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny, w tym w ramach postępowania odwoławczego, także w odniesieniu do okoliczności powoływanych przez podmiot wnoszący odwołanie. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania, sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. Natomiast w kontekście zasad z art. 8 i art. 11 k.p.a., doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W przekonaniu Sądu, organ II instancji, jak również organ I instancji nie sprostały powyższym obowiązkom, ponieważ nie rozpoznały sprawy w sposób wyczerpujący i całościowy, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena, jak również decyzji organu I instancji jest niepełna i nie uzasadnia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji jest zobowiązany do uwzględnienia wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Z powyższych względów orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. O zwrocie od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowego, orzeczono w pkt 2 wyroku w oparciu o art. 200, art. 205 i art. 206 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl