II SA/Gl 930/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na akt Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu oddala skargę. Prezydent Miasta Z., działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2005 roku, Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. nr 177, poz. 1729), zatwierdził w całości docelowy projekt organizacji ruchu drogowego w drodze ul. [...] poprzez wprowadzenie ruchu dwukierunkowego na odcinku od Al. [...] do skrzyżowania z ul. [...]. Równocześnie określono termin wprowadzenia zatwierdzonej organizacji ruchu na dzień 10 sierpnia 2014 roku. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu odbioru organizacji ruchu z dnia 8 września 2014 r., do odbioru zatwierdzonego projektu organizacji ruchu doszło w dniu 8 września 2014 roku. Pismem z dnia 8 września 2014 r. dotyczącym "wprowadzenia ruchu dwukierunkowego na ul. [...] w Z. między numerami 1 i 2" kilka osób zamieszkałych przy ul. [...], w tym skarżący zamieszkały przy ul. [...], zwróciło się do Prezydenta Miasta Z. z prośbą o niezwłoczne przywrócenie ruchu jednokierunkowego na całej długości ulicy [...]. W piśmie tym wskazywano na szerokość jezdni między budynkami o numerach 1 i 2, która wynosi 440 cm, a w związku z tym nie spełnia rygorów dla dróg dwupasmowych określonych w przepisach techniczno-budowlanych, dotyczących dróg (§ 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku – Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430). Zdaniem autorów tego pisma wprowadzenie ruchu dwukierunkowego między numerami 1 i 2 pogorszy bezpieczeństwo ruchu pieszego z powodu braku chodników oraz wyjazdów pojazdami samochodowymi z posesji między numerami 1 i 2, a w szczególności z budynków graniczących z ul. [...]. Podkreślili także, że do wprowadzenia ruchu dwukierunkowego doszło na skutek żądań mieszkańców ulicy [...] i [...] przy braku zgody (milczący sprzeciw) właścicieli posesji przy ul. [...]. Odpowiadając na powyższe pismo Prezydent Miasta Z. dnia 7 października 2014 roku poinformował autorów pisma z 8 września 2014 roku, że przepisy rozporządzenia z 2 marca 1999 roku, zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia nie regulują kwestii dotyczących zmiany kierunku ruchu na drodze już istniejącej i w związku z tym "decyzja" o wprowadzeniu ruchu dwukierunkowego na odcinku drogi ul. [...] nie narusza przepisów tego rozporządzenia. W piśmie tym poinformowano także, że jeżeli zajdzie taka konieczność to zarządca drogi poszerzy sporny odcinek jezdni do szerokości 5 metrów. Stwierdzono także, że w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz pieszych, zarządca drogi zabezpieczy środki na wybudowanie chodnika w 2015 roku, na terenie będącym własnością Gminy Z. Wyjaśniono, że ul. [...] jest drogą publiczną o kategorii drogi gminnej i ze względów funkcjonalnych nie służy tylko lokalnym mieszkańcom (posesje od nr1-2). Kolejnym pismem z dnia 24 października 2014 r., mieszkańcy osiedla im. [...] w Z., wnieśli o zmianę ruchu dwukierunkowego na jednokierunkowy na ul. [...] od ul. [...] do Al. [...]. W piśmie tym twierdzili między innymi, że odcinek ul. [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z Al. [...] nie spełnia wymogów bezpieczeństwa dla osób poruszających się wskazanym odcinkiem. Podkreślali, że protokół z dnia 17 stycznia 2014 r. (z posiedzenia Komisji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego) świadczy o tym, że członkowie Komisji pozytywnie zaopiniowali ruch dwukierunkowy mimo tego, że nie byli na opiniowanym miejscu by ocenić zagrożenie dla ruchu (na tym odcinku drogi). Na powyższe pismo Prezydent Miasta Z. także udzielił odpowiedzi pismem z dnia 24 listopada 2014 r. Skargę na akt polegający na zatwierdzeniu organizacji ruchu na ul. [...] złożył M. B. zarzucając mu naruszenie art. 8 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia konsultacji społecznych, art. 77 i 80 kpa poprzez niezebranie i nieocenienie wszystkich okoliczności istotnych dla bezpieczeństwa ruchu, naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku przez niezastosowanie § 8 ust. 5 pkt 1, § 8 ust. 5 pkt 2 i § 8 ust. 6 pkt 2 – głównie przez brak odrzucenia projektu z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, nieefektywność projektowanej organizacji ruchu, zagrożenie bezpieczeństwa uczestników ruchu oraz niezgodność projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków drogowych (brak znaku A20 informującego kierowców jadących jednokierunkowym odcinkiem ul. [...] o zmianie ruchu na dwukierunkowy i brak znaku A20 na wysokości nieruchomości nr 3 w kierunku ul. [...]). Zarzucono także naruszenie § 12 ust. 4 powołanego rozporządzenia z 23 września 2003 roku oraz naruszenie § 15 ust. 1 rozporządzenia z 2 marca 1999 roku poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że ul. [...] spełnia wymogi do zmiany ruchu jednokierunkowego na ruch dwukierunkowy. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący domagał się wydania orzeczenia, że wprowadzony ruch dwukierunkowy narusza przepisy prawa powszechnie obowiązującego, uchylenia przedmiotowego zatwierdzenia ruchu i nakazania przywrócenia stanu poprzedniego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Ze skargi wynika, że skarżący uważa, że zatwierdzenie organizacji ruchu jest aktem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, posiada interes prawny w zaskarżeniu tej czynności ponieważ jest współwłaścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...], wezwał zarządcę drogi o zaniechanie naruszeń prawa pismem z dnia 8 września 2014 roku, na które otrzymał odpowiedź w dniu 7 października 2014 roku. Podkreślono, że do dnia 7 września 2014 roku ul. [...] była w całości jednokierunkowa, a obecnie przez pierwsze 600 m jest jednokierunkowa następnie przez 130 m dwukierunkowa, a ostatni odcinek jest jednokierunkowy (ulica ma długość około 850 m). Ze skargi wynika, że ruch dwukierunkowy spowodował utrudnienie dla mieszkańców posesji przy odcinku dwukierunkowym do niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Wskazano także, iż organ zarządzający ruchem po zatwierdzeniu określił, że planowany ruch ma zostać wprowadzony do dnia 10 sierpnia 2014 roku, a zmiana ruchu została wprowadzona dopiero w dniu 8 września 2014 roku, w związku z tym doszło do utraty ważności zatwierdzonej organizacji ruchu. Zdaniem skarżącego rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne (...) przy zastosowaniu wykładni celowościowej powinno mieć zastosowanie do zmiany organizacji ruchu. W przeciwnym przypadku zarządca drogi mógłby wprowadzić ruch dwukierunkowy na drodze o łącznej szerokości 2 m. Odpowiadając na skargę Prezydent Z. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. W jego ocenie zatwierdzenie organizacji ruchu stanowi czynność o charakterze materialno-technicznym, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta kwalifikacja wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia z 23 września 2003 roku, co oznacza że skarga na ten akt powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ppsa). Natomiast pismo z 8 września 2014 roku podpisane między innymi przez skarżącego, nie było wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, ale rodzajem petycji lub prośby. Z kolei zmiana organizacji ruchu na odcinku ul. [...] nie ma wpływu na sferę praw skarżącego. Nieruchomość, której współwłaścicielem jest skarżący nie doznała ograniczenia w zakresie dostępu do drogi publicznej oraz możliwości korzystania z niej. Dlatego też skarżący nie posiada interesu prawnego uprawniającego do wniesienia skargi. Zarzuty skargi organ uznał za nieuzasadnione. W postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu (zmian) ustawodawca nie przewidział udziału osób trzecich, w tym również właścicieli nieruchomości przylegających do drogi publicznej. Postępowanie to nie podlega regułom określonym w kpa, a więc zarzut naruszenia reguł obowiązujących na gruncie kpa jest nieuzasadniony. Nie doszło również do naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. bowiem Prezydent Miasta Z. ocenił, że projektowana zmiana nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Komisja Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego pozytywnie zaopiniowała wniosek H. K. dotyczący wprowadzenia ruchu dwukierunkowego na ulicy [...] na odcinku od Al. [...] do skrzyżowania z ulicą [...]. Brak także podstaw do odrzucenia projektu organizacji ruchu na podstawie § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia bowiem umieszczenie znaków reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych (...) i warunków ich umieszczenia na drogach. W ocenie organu nie doszło także do naruszenia § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia (obowiązek fakultatywny), a wprowadzony ruch dwukierunkowy spowodował skrócenie drogi dojazdowej mieszkańców (przy ul. [...], [...]), którzy złożyli wniosek o zmianę organizacji ruchu. Zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. Prezydent Miasta Z. jest również zarządcą tych dróg. Dlatego też Prezydent nie zawiadomił samego siebie o terminie faktycznego wprowadzenia zmian organizacji ruchu o terminach wskazanych w § 12 rozporządzenia, a zatem zatwierdzony projekt organizacji ruchu na ul. [...] nie utracił ważności. Natomiast rozporządzenie z 2 marca 1999 roku nie ma zastosowania do zmiany organizacji ruchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. sygn. II SA/Gl 1551/14 oddalił skargę. Szeroko odniósł się do legitymacji skarżącego. Sąd wskazał, iż skargę należy bowiem uznać za wniesioną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem skargę może złożyć każdy, kogo interes prawny został naruszony zarządzeniem organu jednostki samorządowej, o ile to zarządzenie dotyczyło sprawy z zakresu administracji publicznej. Wykazanie naruszenia interesu prawnego (uprawnienia) nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek uwzględnienia skargi na zarządzenie organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). W ocenie składu orzekającego skoro skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...], a więc nieruchomości położonej na tym odcinku ul. [...], która została objęta ruchem dwukierunkowym na skutek zatwierdzenia docelowego projektu organizacji ruchu drogowego przez Prezydenta Miasta Z., to posiada on interes prawny w skarżeniu tego zarządzenia. Jednakże, jak wskazał Sąd, samo naruszenie interesu prawnego skarżącego nie stwarza dla Sądu obowiązku uwzględnienia skargi. W związku z tym, badaniu podlegało czy to naruszenie jest lub nie jest związane z jednoczesnym naruszeniem porządku prawnego. Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych (tutaj gminna) położonych w miastach na prawach powiatu z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem jest uprawniony w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem do sporządzania projektów organizacji ruchu, przedstawiania tych projektów do zatwierdzenia, rozpatrywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzenia, organizacji ruchu (§ 2 ust. 1 pkt 1 a-d rozporządzenia z 23 września 2003 roku). Sąd wskazał, że zatwierdzenie docelowego projektu organizacji ruchu nastąpiło w dniu 21 lipca 2014 roku przez Prezydenta Miasta Z. (a więc w zgodzie z art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Projekt ten odpowiada wymogom rozporządzenia z 23 września 2003 roku i dlatego zarzuty skargi w zakresie naruszenia tego rozporządzenia (§ 8 ust. 5 pkt 1, § 8 ust. 5 pkt 2, § 8 ust. 6 pkt 2) są niezasadne. Sąd nie dopatrzył się w sprawie także wadliwości przewidzianych w projekcie znaków oraz braku niektórych znaków. Znaki zostały bowiem wprowadzone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 roku, nr 220, poz. 2181 ze zm.). Niezależnie od tego wskazano, że zaskarżonym aktem ruch dwukierunkowy został wprowadzony od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] w kierunku [...], a nie pomiędzy skrzyżowaniami. Zdaniem Sądu nie można było też odrzucić projektu organizacji ruchu z uwagi na jego nieefektywność. W tym zakresie należy stwierdzić, że odrzucenie projektu organizacji ruchu o którym w § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 roku ma charakter uznaniowy, co już wyklucza zastosowanie w stosunku do kontrolowanego aktu sankcji z art. 147 § 1 ppsa, a nadto nie można skutecznie twierdzić, że akt ten jest nieefektywny, skoro spowodował skrócenie drogi dojazdowej mieszkańców, którzy złożyli wniosek o zmianę organizacji ruchu, do ich posesji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu jest uregulowane w rozporządzeniu z dnia 23 września 2003 roku, a w tym postępowaniu ustawodawca nie przewidział udziału osób trzecich (w tym właścicieli nieruchomości przylegających do drogi publicznej). Postępowanie to nie podlega regułom kpa w związku z czym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa. Także zarzut dotyczący naruszenia § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 roku,nr 43, poz. 430 ze zm.) jest nieuzasadniony. Zgodnie bowiem z treścią § 2 powołanego wyżej rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie, przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, stosowanych w ich pasach drogowych. Akt polegający na zatwierdzeniu organizacji ruchu nie mieści się więc w zakresie treści § 2 rozporządzenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł M. B. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ prawa materialnego w postaci § 12 ust. 4 rozporządzeniem w sprawie warunków zarządzania ruchem, przez co uniemożliwił przeprowadzenie kontroli zapadłego orzeczenia, 2) w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji do twierdzeń skarżącego dotyczącego naruszenia § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w postaci ww. przepisu, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istnieje luka prawna umożliwiająca organom administracji w sposób dowolny zmieniać i kształtować ruch dwukierunkowy na istniejących drogach, w szczególności drogach nie przystosowanych do tego ruchu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podtrzymano zarzuty nieustosunkowania się Sądu I instancji do wytyków naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzeniem w sprawie warunków zarządzania ruchem oraz § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak również wskazano, że zarzut naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem, dotyczy naruszenia procedury wprowadzania zmiany ruchu, co może skutkować uchyleniem zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Z., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji Prezydenta Miasta Z., kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że aby zarzut naruszenia przepisów postępowania był skutecznie podniesiony, niezbędnym jest wykazanie przez skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej że naruszenie przepisów p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czego nie wykazał. Wywodził, że przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem jest chybiony, bowiem przepis ten reguluje sytuację, w której organizacja ruchu wprowadzana jest przez jednostki ( np. wymienione w przepisie § 11 pkt 1-6 ww. rozporządzenia), nie zaś przez organ zarządzający ruchem, którym w mieście na prawach powiatu, na mocy przepisu art. 10 ust. 6 ustawy., jest prezydent miasta w stosunku do wszystkich dróg publicznych za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Zdaniem organu podobnie bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji odniósł się do tego zarzutu na stronie 8 uzasadnienia wyroku. Sąd słusznie zauważył, że zgodnie z przepisem art 2 ww. rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niewiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych. Z powyższego wynika, że przepisy rozporządzenia stosuje się wyłącznie do projektowania i budowy nowych dróg, jak tez modernizacji dróg istniejących. Z kolei czynność polegająca na zmianie organizacji ruchu nic mieści się w zakresie przedmiotowym przepisu § 2 ww. rozporządzenia, bowiem nie jest objęta zamkniętym katalogiem pojęć zawartym w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. I OSK 2310/17 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia WSA w Gliwicach. Jak wskazał w uzasadnieniu NSA, Sąd I instancji uznając niezasadność skargi oraz oddalając ją skupił swoje rozważania na § 8 ust. 5 pkt 1, § 8 ust. 5 pkt 2, § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem oraz na § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a więc na kwestii merytorycznej zasadności stanowiska prezydenta miasta przy wprowadzeniu zmian w organizacji ruchu, pomijając zagadnienie naruszenia procedury wprowadzenia tychże zmian, tj. naruszenia § 12 ust 4 rozporządzenia w sprawie warunków zarządzania ruchem, co zarzucono w skardze. Tymczasem treść uzasadnienia wyroku, powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie ewentualnej kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Nie był natomiast zasadny zarzut nieustosunkowania się Sądu I instancji do twierdzeń skarżącego, dotyczącego naruszenia § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, albowiem Sąd ten wyjaśnił, że zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu jest nieuzasadniony, ponieważ akt polegający na zatwierdzeniu organizacji ruchu nie mieści się w zagadnieniach objętych regulacją tego rozporządzenia, co wynika z jego § 2. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w trakcie rozprawy, która odbyła się dnia 13 listopada 2017 r. skarżący podtrzymał swoją skargę. Podniósł, iż w jego ocenie naruszenie terminu, o którym mowa w § 8 ust. 7 rozporządzenia skutkuje wygaśnięciem aktu zatwierdzającego organizację ruchu. Pełnomocnik organu oświadczył zaś, iż dnia 6 października 2017 r. została wprowadzona nowa organizacja ruchu zatwierdzona dnia 27 września 2017 r. Skarżący wniósł wówczas o nieuwzględnienie przedstawionych przez pełnomocnika dokumentów. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena ta jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Na początku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazuje, iż w pełni akceptuje stanowisko tego Sądu wyrażone w wyroku z dnia 19 marca 2015 r. sygn. II SA/Gl 1551/14. Rozpatrywany akt z merytorycznego punktu widzenia jest prawidłowy. Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych (tutaj gminna) położonych w miastach na prawach powiatu z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Jest on uprawniony, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem, do sporządzania projektów organizacji ruchu, przedstawiania tych projektów do zatwierdzenia, rozpatrywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzenia, organizacji ruchu (§ 2 ust. 1 pkt 1 a-d rozporządzenia z 23 września 2003 roku). Zatwierdzenie docelowego projektu organizacji ruchu nastąpiło w dniu 21 lipca 2014 roku przez Prezydenta Miasta Z. (a więc w zgodzie z art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Projekt powyższy, w ocenie składu orzekającego odpowiada zaś wymogom rozporządzenia z 23 września 2003 roku i dlatego zarzuty skargi w zakresie naruszenia tego rozporządzenia (§ 8 ust. 5 pkt 1, § 8 ust. 5 pkt 2, § 8 ust. 6 pkt 2) są niezasadne. Podobnie jak w wyroku z dnia z dnia 19 marca 2015 Sąd nie dopatrzył się w sprawie także wadliwości przewidzianych w projekcie znaków oraz braku niektórych znaków. Znaki zostały bowiem wprowadzone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 roku, nr 220, poz. 2181 ze zm.). W ocenie Sądu nie można było też odrzucić projektu organizacji ruchu z uwagi na jego nieefektywność. W tym zakresie należy stwierdzić, że odrzucenie projektu organizacji ruchu o którym w § 8 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 roku ma charakter uznaniowy. Odnosząc się do zarzutów formalnych skargi, dotyczących naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 784), skład orzekający uznał, że przepis powyższy nie odnosi się w żaden sposób do problematyki legalności aktu zatwierdzającego projekt organizacji ruchem. Stanowi on, że "jeżeli w terminie, o którym mowa w § 8 ust. 7, brak jest zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, organ zarządzający ruchem informuje zarząd drogi o utracie ważności zatwierdzonej organizacji ruchu". Sąd zwraca uwagę, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest stwierdzenie nieważności aktu zatwierdzającego plan organizacji ruchem. Przepis powyższy odnosi się zaś do skutków uchybienia terminu do powiadomienia właściwych organów o terminie, w którym powinna zostać wprowadzona zatwierdzona organizacja ruchu. Inaczej mówiąc dotyczy on skutków braku dokonania powiadomienia o wprowadzeniu zatwierdzonego już planu. W rozstrzyganej sprawie nie rozpatrywane są "dalsze losy" aktu zatwierdzającego (czy ewentualnie wygasł on na skutek spełnienia przesłanki zawartej w § 12 ust. 4 rozporządzenia), ale to czy sam akt został podjęty zgodnie z prawem. Na podstawie art. 153 p.p.s.a. WSA w Gliwicach jest związany wyrokiem NSA z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. I OSK 2310/17. W związku z powyższym bezprzedmiotowe jest w rozstrzyganej sprawie badanie zarzutu naruszenia przez Prezydenta Miasta Z. § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności , działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. WSA w Gliwicach oddalił skargę.