II SA/Gl 930/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 20 maja 2024 r. nr NWXIV.7581.4.20.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z dnia 18 maja 2022 r. T S.A. z siedzibą w K., (dalej: "Spółka", "wnioskodawca"), reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpiła do Prezydenta Miasta K. o wdanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w K., składającej się z działki nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P S.A. z siedzibą w W. (dalej; "P S.A."), poprzez zezwolenie na lokalizację oraz pozostawienie na ww. nieruchomości nowych elektroenergetycznych urządzeń dystrybucyjnych, a to linii kablowej średniego napięcia o długości 18 m, zajmującej powierzchnię 9,0 zgodnie z załącznikiem mapowym dołączonym do wniosku. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym uczestnika postępowania wnioskodawca zaplanował posadowienie linii kablowej średniego napięcia w ramach realizacji umowy przyłączeniowej z 10 lutego 2021 r. polegającej na przyłączeniu do sieci elektroenergetycznej wnioskodawcy obiektu handlowo-usługowego przy ul. [...] w K. W tym celu konieczne jest zajecie fragmentu przedmiotowej nieruchomości. Spółka podniosła, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość objęta wnioskiem, a także, że budowa urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i ma na celu realizację obowiązku ustawowego nałożonego na wnioskodawcę na podstawie art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Praw o energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266). Wnioskodawca odniósł się ponadto do rokowań, jakie zostały przeprowadzone z użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości wskazując, że zawarcie stosownej umowy za wynagrodzeniem na wykonanie planowanego przedsięwzięcia jest niemożliwe ze względu na brak zgody użytkownika wieczystego. Pismem z 4 sierpnia 2022 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów/dowodów wskazujących, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest nakierowana na urzeczywistnienie interesu publicznego oraz o przedłożenie dokładnych informacji dotyczących zakresu i sposobu wykonania planowanych prac na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto wezwano do przesłania 3 egzemplarzy mapy z zaznaczonym pasem technologicznym niezbędnym do wykonania tych prac. Pismem z 28 września 2022 r. wnioskodawca poinformował, że prace związane z ułożeniem kabla będą odbywały się na chodniku oraz opisał szczegółowo sposób ułożenia kabla. Jednocześnie podniósł, że projektowana linia kablowa umożliwi w przyszłości ewentualne przyłączenie także innych podmiotów do sieci elektrycznej wnioskodawcy poprzez dokonanie tzw. "wcinki" w wybudowany kabel. Zatem wykonanie przedmiotowej inwestycji będzie rozbudową sieci. Mapa z zaznaczonym pasem technologicznym została przesłana organowi I instancji wraz z pismem z 29 września 2022 r. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że działka nr [...], w obrębie [...], znajduje się w całości w pasie drogowym ul. [...] w K.. Ulica ta została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 11 września 2013 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie miasta K. do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych (Dz. Urz. Woj. ŚI. z [...] r. poz. [...]). Z akt sprawy wynika ponadto, że decyzją nr 5 Ministra Infrastruktury z 13 marca 2023 r. zmieniającą decyzję w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe, działka nr [...] została wyłączona z ewidencji terenów zamkniętych. W toku postępowania przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości, a także rozprawę administracyjną, z których sporządzono protokoły. Ponadto wnioskodawca - pismem z 28 grudnia 2023 r. przedłożył mapę terenu z zaznaczoną działką nr [...] oraz projektowanym przebiegiem całej inwestycji. Prezydent Miasta K. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej decyzją z 26 marca 2024 r. nr [...] zezwolił T S.A. z siedzibą w K. na zajęcie części, wynoszącej 36 m2, nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P S.A. z siedzibą w W. dla realizacji inwestycji polegającej na ułożeniu linii kablowej średniego napięcia dla przyłączenia do sieci elektroenergetycznej obiektu handlowo-usługowego przy ul. [...]. Prezydent wskazał, że zakres terenu przeznaczonego do zajęcia został zaznaczony na mapie stanowiącej integralną część decyzji (pkt 2), zobowiązał T S.A. z siedzibą w K. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu inwestycji (pkt 3), a użytkownika wieczystego nieruchomości do jej udostępniania w celu wykonania czynności związanych z przebudową, konserwacją i usuwaniem awarii przedmiotowej linii kablowej średniego napięcia (pkt 4) oraz poinformował, że ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (pkt 5). Od powyższej decyzji P S.A. z siedzibą w W. wniosły odwołanie, domagając się jej uchylenie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu podniesiono, że: - przedmiotowa inwestycja nie stanowi celu publicznego oraz nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; -skarżona decyzja jest nieprecyzyjna, bowiem nie określa metody, jaką ma nastąpić realizacja inwestycji ani konkretnego terminu wejścia na przedmiotową nieruchomość; - w skarżonej decyzji nie dokonano wykładni celu publicznego; - w skarżonej decyzji nieprawidłowo przyjęto, że dla uznania inwestycji za cel publiczny wystarczy jedynie by polegała ona na budowie i utrzymaniu (...) przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji (...) energii elektrycznej, podczas gdy konieczne jest by inwestycja spełniała również przesłanki wynikające z art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. dalej: "u.p.z.p."), czyli by miała znaczenie co najmniej lokalne lub ponadlokalne. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] - ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 0,0186 ha, w obrębie [...], Dz. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P S.A. z siedzibą w W., poprzez udzielenie zezwolenia na rzecz T S.A z siedzibą w K. na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci podziemnej linii kablowej średniego napięcia o długości 18 m i szerokości 2 m wraz z pasem technologicznym o powierzchni 36 m2 przedstawionych na załącznikach graficznych nr 1 i 2 stanowiących integralną część decyzji, w związku z realizacją inwestycji polegającej na ułożeniu linii kablowej średniego napięcia dla przyłączenia do sieci elektroenergetycznej obiektu handlowo-usługowego przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył i omówił przepisy, stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności wskazał, że sentencja zaskarżonej decyzji została sformułowana w sposób nieznajdujący oparcia w przepisach powołanych w jej podstawie. Prezydent Miasta K. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej zezwolił na zajęcie części nieruchomości "dla realizacji inwestycji polegającej na ułożeniu linii kablowej średniego napięcia dla przyłączenia do sieci elektroenergetycznej obiektu handlowo-usługowego przy ul. [...]". Istotą przepisu art. 124 u.g.n. jest trwałe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na skutek udzielenia (w drodze decyzji) zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na niej urządzenia przesyłowego (taka też była treść wniosku Spółki T). Decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie stanowi dla inwestora przesyłowego tylko zezwolenia na wstęp na nieruchomość celem posadowienia urządzeń, ale jest dla niego tytułem prawnym do stałego korzystania z wymienionej w decyzji nieruchomości, zaś po stronie właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości rodzi ona obowiązek znoszenia samego istnienia na niej urządzenia przesyłowego. Za błędne uznał zatem sformułowanie sentencji decyzji organu I instancji sugerujące, że stanowi ona w istocie zezwolenie na zajęcie części nieruchomości, celem wykonania prac związanych z realizacją inwestycji polegającej na ułożeniu linii kablowej średniego napięcia dla przyłączenia do sieci elektroenergetycznej obiektu handlowo-usługowego przy ul. [...]. Wojewoda Śląski podzielił pogląd zawarty w decyzji organu I instancji, że przedsięwzięcie opisane we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie mieści się w katalogu wskazanym w art. 6 pkt 2 u.g.n.. Wątpliwości strony odwołującej budził fakt, czy przedmiotowa inwestycja spełnia przesłankę z art. 2 ust. 5 u.p.z.p., czyli, że ma ona znaczenie co najmniej lokalne, które determinuje możliwość zaliczenia danej inwestycji do przedsięwzięć będących inwestycjami celu publicznego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wymaga dla zaliczenia inwestycji do kategorii inwestycji celu publicznego, aby miała ona co najmniej znaczenie lokalne lub ponadlokalne. Ponadto, jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 609, dalej "u.s.g."), mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. Ilekroć natomiast w tej ustawie mowa jest o gminie, rozumie się przez to wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium (art. 1 ust. 2 ust. 2 u.s.g.). Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. do zadań własnych gminy zaliczono między innymi zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w energię elektryczną. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że jeśli planowana inwestycja ma na celu dostarczanie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta ma przebiegać tylko przez wycinek terytorium gminy, nie może stanowić przeszkody dla uznania tego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Pośrednio ma bowiem znacznie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Wojewoda zgodził się również, ze stanowiskiem organu I instancji, że spełniona została także przesłanka zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu, albowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną. Wynika to między innymi z faktu, że w momencie uchwalania planu organ nie dysponuje wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Zdaniem organu nadzorczego sieć elektroenergetyczna, której częścią będzie planowana inwestycja, stanowi bezspornie infrastrukturę techniczną, o której mowa w planie miejscowym. Ponadto wskazano, że art. 124 ust. 3 u.g.n. został zmieniony przez art. 4 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1506), który wszedł w życie 3 września 2023 r. Do przepisu tego dodano zapis -przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 u.g.n. stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 11 powołanego aktu prawnego do spraw wszczętych na podstawie ustaw zmienianych w art. 1, art. 2, art. 4 oraz art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustaw zmienianych w art. 1, art. 2, art. 4 oraz art. 7 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Mając na uwadze, iż przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku Spółki z 18 maja 2022 r., złożonym 25 maja 2022 r. do oceny rokowań w przedmiotowej sprawie znajdą zastosowanie przepisy sprzed wymienionej wyżej nowelizacji. Zdaniem organu odwoławczego wskazany w odwołaniu zarzut, że w zaskarżonej decyzji nie określono metody realizacji inwestycji nie jest uzasadniony. Z kolei zarzut, że w decyzji nie wskazano konkretnego terminu wejścia na przedmiotową nieruchomość, nie może zostać uwzględniony. Skoro wnioskodawca może w sposób stały korzystać z części nieruchomości będącej przedmiotem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania, wyznaczenie w jej treści ram czasowych nie ma uzasadnienia, a ich określenie byłoby pozbawione podstawy prawnej. W ocenie Wojewody Śląskiego w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki niezbędne do tego, aby w trybie administracyjnym zezwolić inwestorowi na posadowienie linii kablowej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], w związku z realizacją celu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję, P S.A. w W. (dalej: skarżąca, spółka) reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosła o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Naruszenie to, w ocenie skarżącej spółki polega na braku wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwej ocenie, co doprowadziło do wydania decyzji, w której nie określono terminu, w jakim ma nastąpić ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz nie określono, że ograniczenie dotyczy zajęcia nieruchomości na czas założenia przeprowadzenia przewodów i urządzeń przesyłowych. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie, która odbyła się 18 grudnia 2024 r., pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniesioną skargę, podkreślając, że we wskazanym rozstrzygnięciu powinien być zamieszczony czasookres położenia przewodu elektrycznego. Na pytanie Sądu oświadczył, że przedmiotowy fragment spornej nieruchomości stanowi w całości fragment pasa drogi publicznej – ul. [...]. Z kolei pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawy Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle ust. 3 tego przepisu udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Takie zezwolenie uprawnia inwestora do zajęcia nieruchomości, w konsekwencji zobowiązując właściciela (użytkownika wieczystego) gruntu do ponoszenia skutków zajęcia. Ponadto efektem decyzji jest realizacja inwestycji celu publicznego, a następnie korzystanie z nieruchomości przez podmiot trzeci, wykorzystujący wykonane urządzenia. Decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n. prowadzi zatem do trwałego ograniczenia prawa do nieruchomości, gdyż sprawia, że jej właściciel lub użytkownik wieczysty ma obowiązek znoszenia stanu ukształtowanego przebiegiem urządzeń infrastruktury przesyłowej (vide: P.Wojciechowski (w:) P.Czechowski (red.), Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, WK 2015, uwagi do art. 124). Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek materialnoprawnych: 1) planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, 2) planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) rokowania z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac na nieruchomości zakończyły się niepowodzeniem. Brak spełniania chociażby jednej ze wskazanych przesłanek wyklucza wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W realiach rozpoznawanej sprawy Wojewoda stwierdził, że wskazane powyżej przesłanki warunkujące wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji zostały spełnione. W ocenie Sądu stanowisko to zasługuje na aprobatę, przy czym organ odwoławczy w wystarczającym zakresie odniósł się do każdej z tych przesłanek i przedstawił przekonującą argumentację wykazującą ich spełnienie. Zgodzić się należy z Wojewodą, że przedsięwzięcie, które jest realizowane przez Spółkę zawiera się w pojęciu celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Według tego przepisu celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zatem założenie i przeprowadzenie podziemnej linii kablowej średniego napięcia służącej do przesyłania energii elektrycznej znajduje się w katalogu celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Z kolei definicja pojęcia "inwestycji celu publicznego" zawarta jest w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Oznacza to, że aby dane przedsięwzięcie zakwalifikować jako "inwestycję celu publicznego" koniecznym jest, aby miało ono znaczenie co najmniej lokalne. W realiach tej sprawy organy zasadnie uznały, iż sporna inwestycja ma znaczenie lokalne. Prawidłowo przy tym przyjęto, że inwestycja lokalna to nie tylko zamierzenie inwestycyjne służące całej gminie lecz także takie zamierzenie, które swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców. Z żadnego przepisu nie wynika również, że warunek "lokalnego" znaczenia inwestycji należy odnosić wyłącznie do mieszkańców gminy, a nie działających na jej terenie przedsiębiorców. Zaakcentowania wymaga także i to, że art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Ilościowych ograniczeń nie zawiera także art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Treść tego przepisu pozwala na przyjęcie, że możliwość zapewnienia określnym działkom energii elektrycznej ma znaczenie lokalne bo ma wpływ na określony rozwój gminy na określonym jej terenie (zob. wyrok NSA z 19 lipca 2023 r. sygn. II OSK 2768/20). Nie sposób także pominąć i tego, że w świetle zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i zrównoważonego rozwoju (art. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 2 u.p.z.p. i w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy - Prawo ochrony środowiska), kwestia braku dostępu do energii elektrycznej może być rozpatrywana z perspektywy konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), ponieważ aktualnie jej pozbawienie (brak dostępu) może mieć charakter "wykluczający" w ramach normalnego funkcjonowania stosunków społeczno-gospodarczych także na szczeblu lokalnej wspólnoty samorządowej. W kontrolowanej decyzji Wojewoda rozważył także kwestię spełnienia drugiej ze wskazanych powyżej przesłanek, od spełnienia których uzależnione zostało ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. tj. zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie powtarzając całego wywodu, który w tym zakresie w zaskarżonej decyzji przedstawił organ odwoławczy, w ocenie Sądu należało podzielić stanowisko, wedle którego obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają bowiem formę częściowo ogólną. Zaaprobować przy tym należy stanowisko Wojewody, że sieć elektroenergetyczna, której częścią będzie planowana inwestycja, stanowi bezspornie infrastrukturę techniczną, o której mowa w planie miejscowym. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że spełniona została także trzecia z ww. przesłanek tj. nieosiągnięcie porozumienia z właścicielem (mimo przeprowadzonych rokowań) w kwestii ograniczenia sposobu korzystana z przedmiotowej nieruchomości. Słusznie przy tym Wojewoda dostrzegł, że organ I instancji, uzasadniając swą decyzję, powołał się na pisma Spółki oraz P S.A., które świadczą o tym, że prowadzone były rokowania między stronami, lecz do porozumienia między nimi nie doszło. Strona skarżąca zaś tego stwierdzenia organów w żaden sposób nie kwestionuje. Zarzuty strony skarżącej nie dotyczą wprost kwestii spełnienia omówionych dotychczas przesłanek, od których spełnienia uzależnione jest ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Strona zarzuca bowiem, że w decyzji Wojewody nie określono terminu, w jakim ma nastąpić ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz nie określono, że ograniczenie dotyczy zajęcia nieruchomości na czas założenia przeprowadzenia przewodów i urządzeń przesyłowych. W ocenie Sądu zarzuty te są jednak bezzasadne. Wprowadzenie do zaskarżonej decyzji postanowień, których oczekuje strona skarżąca mogłoby wchodzić w grę wyłącznie wtedy, gdyby istniała ku temu wyraźna podstawa prawna. Stanowisko to znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r. sygn. II SA/Ol 508/22, WSA w W. z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. I SA/Wa 2869/20, WSA w Białymstoku z 9 listopada 2021 r. sygn. II SA/Bk 727/21, NSA z 2 lutego 2023 r. sygn. I OSK 2482/19). Sąd w składzie obecnie orzekającym nie znajduje zaś żadnych argumentów, które w realiach rozpoznawanej sprawy mogłyby uzasadniać przyjęcie odmiennego niż prezentowane w tym orzecznictwie zapatrywania. Dodatkowo w sprawie nie bez znaczenia jest także i to, że działka nr [...], w obrębie [...], znajduje się w całości w pasie drogowym ul. [...] w K. Ulica ta została zaliczona do kategorii dróg gminnych na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 11 września 2013 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie miasta K. do kategorii dróg powiatowych oraz gminnych (Dz. Urz. Woj. ŚI. z [...] r. poz. [...]). Okoliczność ta została wprost przyznana przez pełnomocnika skarżącej. Taki sposób zagospodarowania przedmiotowej działki powoduje, że uciążliwość dla skarżącej spółki związana ingerencją w przysługujące jej prawo użytkowania wieczystego ma już z samej zasady charakter w istocie marginalny. Uwzględniając dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organ odwoławczy uwzględnił niezbędną, dostępną dokumentację. Oparł się na zgromadzonych dowodach i ocenił je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej. Motywy wynikają jasno z uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 8, 75 §1, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 2 k.p.a., 124 ust. 1 i 3 u.g.n., art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.