I SA/Wa 2869/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r., nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że wnioskiem z [...] czerwca 2020 r. spółka [...] S.A. w [...] zwróciła się do Starosty [...] o wydanie decyzji ograniczającej, w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm. – dalej u.g.n.), sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], gmina [...], powiat [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...] poprzez zezwolenie inwestorowi - spółce [...] S.A. w [...] na realizację inwestycji liniowej, polegającej na wybudowaniu kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN oraz przyłącza napowietrznego [...] kV zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji, przy powierzchni nieruchomości niezbędnej do realizacji inwestycji ograniczonej do [...] m ². Z treści działu II księgi wieczystej wynika, że właścicielem nieruchomości jest W. S. Decyzją z [...] lipca 2020 r. Starosta [...] ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], gmina [...], powiat [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. S. Zarzucił brak wyjaśnienia, w jaki sposób wnioskowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy Wojewoda [...] wskazał, że stosownie do art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także i innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wyjaśnił, że organ wydający decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości powinien wziąć pod uwagę następujące kwestie: czy planowana realizacja inwestycji liniowej jest inwestycją celu publicznego; czy planowane ograniczenie korzystania następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; czy właściciel, użytkownik wieczysty lub odpowiednio posiadacz nieruchomości nie wyraża zgody na wykonanie na nieruchomości prac niezbędnych do realizacji inwestycji celu publicznego oraz czy wniosek o wydanie zezwolenia został złożony przez uprawniony do tego podmiot. Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie budowa stacji transformatorowej SN/nN oraz przyłącza napowietrznego [...] kV stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Z treści wniosku inwestora z [...] czerwca 2020 r. wynika, że wykonanie przedmiotowej inwestycji podyktowane jest interesem publicznym i służyć ma zapewnieniu prawidłowego zasilania w energię elektryczną odbiorców w okolicznych miejscowościach. Na lokalny, a nie indywidualny charakter analizowanej inwestycji wskazuje także przedmiot inwestycji, którego częścią jest budowa nowej kontenerowej stacji transformatorowej średniego i niskiego napięcia wraz z przyłączami o parametrach określonych w treści wniosku, które w ocenie organu wojewódzkiego pozwalają uznać, że nowa stacja transformatorowa wraz z planowanym przyłączem napowietrznym służyć ma do zapewnienia zasilania w energię elektryczną więcej niż jednej nieruchomości. Wobec powyższego organ stwierdził, że opisana inwestycja wypełnia ustawowe przesłanki celu publicznego. Organ odwoławczy wskazał, że ze względu na to, iż w przedmiotowej sprawie brak jest decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego konieczne jest jej przeanalizowanie pod kątem zgodności ograniczenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w zakresie wsi [...],[...],[...] (Dziennik Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r., poz. [...]) nieruchomość objęta postępowaniem znajduje się na obszarze terenów rolnych niezabudowanych "R2", na terenach zabudowy zagrodowej "15RM" oraz terenów leśnych "ZŁ". Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt. 1 ww. planu obowiązuje zasada prowadzenia przewodów podstawowej sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg publicznych, natomiast zgodnie z § 14 ust. 1 pkt. 5 dopuszcza się lokowanie obiektów infrastruktury technicznej takich jak, min. stacje transformatorowe. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt. 5 planu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się zaopatrzenia obszaru planu w energię elektryczną poprzez istniejące i projektowane linie średniego i niskiego napięcia napowietrzne lub podziemne w miarę możliwości po oddzielnych trasach. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budowa przyłącza kablowego sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia jest celem publicznym i jest niezbędna dla zapewnienia prawidłowego i nieprzerwanego zasilania w energię elektryczną wielu gospodarstw domowych obecnych i przyszłych mieszkańców - gminy [...], na terenie wsi [...],[...] i [...]. Rozpatrując sprawę pod kątem dopełnienia wymogów przewidzianych w art. 124 ust. 3 u.g.n., w myśl którego udzielenie zezwolenia winno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości organ stwierdził, że rokowania z właścicielem nieruchomości w sprawie wejścia na przedmiotowy teren w celu realizacji inwestycji nie dały, pomimo początkowo wrażonej zgody, ostatecznego pozytywnego rezultatu. Do wniosku inwestor załączył pisma: z [...] listopada 2019 r. oraz z [...] grudnia 2019 r. wraz z załącznikami w postaci porozumienia, umów oraz wzorów oświadczenia o wyrażeniu zgody na udostępnienie nieruchomości i ustanowienie nieodpłatnej służebności przesyłu. Jednak ostatecznie do porozumienia z właścicielem nie doszło. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się porozumienie pomiędzy stronami z [...] stycznia 2020 r. podpisane przez przedstawicieli stron z właścicielem nieruchomości, jednakże W. S. wycofał się z wcześniejszych ustaleń. Odnosząc się do kwestii rokowań organ wskazał, że przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów, ani reguł co do formy i treści rokowań. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ zaznaczył, że przeprowadzenie bezskutecznych rokowań z właścicielem nieruchomości czyni zadość obowiązkom wynikającym z art. 124 ust. 3 u.g.n. Wojewoda wskazując na treść art. 124 ust. 1 u.g.n wyjaśnił, że wniosek został złożony przez uprawniony podmiot. [...] S.A. w [...], jako inwestor budowy kablowej sieci elektroenergetycznej niskiego i średniego napięcia wraz ze stacją transformatorową i przyłączami, jest traktowana jako przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, którego celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w zakresie zaopatrywania w energię elektryczną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo Energetyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 42 ze zm.) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się dystrybucją energii jest zobowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w tą energię w sposób ciągły i niezawodny przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. W ocenie Wojewody [...] zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego. Z treści planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że zaplanowane przedsięwzięcie jest zgodne z wymogami tego planu. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku określenia w zaskarżonej decyzji czasu na jaki miałoby być ustanowione ograniczenie, ani dotyczących szczegółowego opisu samego ograniczenia w treści decyzji organ odwoławczy wskazał, że z art. 124 ust. 1 i ust. 6 u.g.n. nie wynika, aby decyzja wydawana na podstawie tego przepisu, musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Skoro przepisy nie nakładają na organ orzekający takiego obowiązku, to jego ustalenie byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Natomiast odnosząc się do kwestii szczegółowego opisu samego ograniczenia w treści decyzji Wojewoda wskazał, że w art. 124 ust. 1 u.g.n. (którego normę należy interpretować w sposób ścisły) mowa jest jedynie o zakładaniu urządzeń szczegółowo tam wyliczonych, natomiast brak jest podstaw do przyjęcia, że celem ustawodawcy było również objęcie hipotezą pasa technologicznego w sąsiedztwie urządzeń (por. wyrok WSA w Krakowie z 22 I 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1348/19). Wojewoda wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 1112/19, w którym Sąd uznał, że "Jeżeli zakres pasa ograniczenia z art. 124 ust. 1 u.g.n. zaproponowany we wniosku przez przedsiębiorstwo energetyczne nie budzi wątpliwości (tak w zakresie jego racjonalnej oceny jak i zgodności z planem miejscowym bądź decyzją lokalizacyjną - nie jest zbyt szeroki), to nie ma konieczności prowadzenia w każdym przypadku przez organ z urzędu postępowania dowodowego mającego na celu potwierdzenie zapotrzebowania przedsiębiorstwa energetycznego na taką a nie inną "służebność". Przedsiębiorstwo to jest bowiem profesjonalistą, ustawowo wyznaczonym Prawem energetycznym do działań w sferze energetyki, a więc i jego oświadczenia mają wyższą wiarygodność". Wojewoda [...] stwierdził, że podniesione przez pełnomocnika W. S. w piśmie z [...] sierpnia 2020 r. wnioski dotyczące przeprowadzenia ekspertyz, jako nie dotyczących obszarów, które wskazane są w treści art. 124 u.g.n. nie są uzasadnione. W ocenie organu opis przedmiotu zajęcia wskazany w sentencji decyzji Starosty należy uznać za wystarczający do określenia przedmiotu zajęcia i zgodny z wymogami przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.n. odszkodowanie ustala starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wydając odrębną decyzję o odszkodowaniu. Skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2020 r. złożył W. S. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, a przez to niewłaściwie zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy: a) planowana inwestycja nie została "wpisana" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie działki nr [...] w m. [...], b) planowana inwestycja jest sprzeczna z zakazem umieszczania infrastruktury technicznej na terenach oznaczonych symbolem ZL. c) w zaskarżonej decyzji wskazano, że nie ma obowiązku określania terminu zajęcia nieruchomości, podczas gdy zajęcie ma charakter tymczasowy i termin zajęcia powinien być określony. - naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 8 i art. 11 kpa oraz wyrażonych w nich zasad prawdy obiektywnej, zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez brak przytoczenia pełnego brzmienia § 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2015 r., co doprowadziło do błędnych wniosków organu o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym oraz wzbudziło podejrzenie tendencyjnego prowadzenia sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powołanego przepisu wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jego lokalizację. Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisu art. 6 pkt. 2 u.g.n. Wymóg ten spełnia bowiem inwestycja liniowa polegająca na budowie kontenerowej stacji transformatorowej SN/nN oraz przyłącza napowietrznego. Jest to inwestycja, która zapewni prawidłowe zasilane w energię elektryczną odbiorców w okolicznych miejscowościach. Jej realizacja uzasadniona jest interesem społecznym i gospodarczym. Ma ona za zadanie poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także jest niezbędna dla zaspokojenia potrzeb społecznych, gdyż sieci elektroenergetyczne służą zapewnieniu dopływu energii elektrycznej do licznych gospodarstw. Jak trafnie wskazał organ w niniejszej sprawie występuje zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy, gdyż inwestycja poprawi bezpieczeństwo energetyczne i zwiększy efektywność sieci. Inwestycja tego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z nieruchomości. Art. 124 ust. 3 u.g.n. stanowi, że udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami. W niniejszej sprawie rokowania były przeprowadzone, jednakże skarżący, po wstępnej akceptacji przedstawionych mu warunków przez inwestora, ostatecznie wycofał się z wcześniejszych ustaleń. Zważyć należy, że rokowań nie prowadzi się w nieskończoność. Wystarczy, że strony nie osiągną porozumienia. Przepisy u.g.n. nie wymagają określonej formy ich prowadzenia. Zważyć należy, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Wyraźnie zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 lutego 2012 r., sygn. I OSK 357/11; z 6 lipca 2017 r., sygn. I OSK 1723/15; z 2 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2054/16 podkreślając, że negocjacje mogą być zakończone w dowolnym czasie, a ich zakończenie obejmuje również przypadek, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości (o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.) oznacza (wobec treści art. 124 ust. 3 u.g.n.) sytuacje, w których właściciel nieruchomości nie tylko nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań albo wyraźnie sprzeciwił się wyrażeniu zgody, lecz również przypadek, gdy strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Ponad wszelką wątpliwość w niniejszej sprawie skarżący ostatecznie wycofał się z wcześniejszych ustaleń i nie wyraził zgody na wykonanie prac niezbędnych do realizacji inwestycji, a zatem nie doszło do porozumienia pomiędzy skarżącym a inwestorem. Wobec braku porozumienia inwestor wystąpił do Starosty o wszczęcie postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Bezsporne jest, że w niniejszej sprawie ograniczenie nastąpiło zgodnie z planem. Nie wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis § 14 ust. 1 pkt 2 uchwały z 30 grudnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w zakresie wsi [...], [...], [...] stanowi, że dopuszcza się prowadzenie przewodów podstawowej sieci infrastruktury technicznej poza terenami położonymi w liniach rozgraniczających dróg, z wyłączeniem terenów ZL, ZL1, ZL2 i ZN. Stosownie do § 14 ust. 1 pkt 5 uchwały dopuszcza się lokowanie obiektów infrastruktury technicznej takich, jak: stacje transformatorowe, podziemne przepompownie ścieków, stacje telekomunikacji i inne na podstawie opracowań technicznych, według parametrów jak w § 8 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem terenów ZL, ZL1, ZL2 i ZN. Z kolei zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 5 lit. a) i b) uchwały ustala się obsługę terenów zorganizowanymi systemami infrastruktury technicznej poprzez przewody magistralne, sieć rozdzielczą oraz urządzenia na tej sieci, w miarę potrzeb przebudowywane i rozbudowywane oraz poprzez urządzenia lokalne: w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się zaopatrzenie obszaru planu poprzez istniejące i projektowane linie średniego i wysokiego napięcia oraz budowę linii elektroenergetycznych jako napowietrzne i podziemne. Szkic przedstawiający zakres prac i przebieg infrastruktury wraz z terenem zajęcia nieruchomości został przedstawiony na załączniku graficznym do wniosku złożonego przez inwestora. Jak wynika z wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego [...] grudnia 2015 r. dla działki nr [...], położona jest ona na terenach: rolnych niezabudowanych R2, zabudowy zagrodowej 15RM i terenach leśnych ZL. Z kolorowego załącznika graficznego do tego planu wynika, że przeprowadzenie inwestycji liniowej polegającej na wybudowaniu kontenerowej stacji transformatorowej oraz przyłącza napowietrznego i rozbiórce istniejących urządzeń w postaci słupa stacji i przyłącza dotyczy części działki oznaczonej w planie symbolem RM, tj. teren zabudowy zagrodowej, a nie, jak zarzuca skarżący, terenu leśnego ZL. Posłużenie się przez organ II instancji oznaczeniem "ZŁ" zamiast "ZL" przy jednoczesnym wyjaśnieniu, że chodzi o tereny leśnie jest oczywistą omyłką pisarską nie mającą żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Jak wynika z wypisu z planu, wniosku i szkicu załączonego do wniosku oraz załącznika graficznego do decyzji organu I instancji stacja transformatorowa i przyłącze zlokalizowane są w linii granicy działki skarżącego od strony pasa drogowego, tj. od strony działki nr [...] oraz od strony sąsiedniej działki - nr [...]. Zajmowana powierzchnia do realizacji inwestycji wynosi [...] m ² i położona jest w rogu działki nr [...]. Jest to teren oznaczony na planie symbolem RM. Z przyczyn powyżej omówionych nie został naruszony przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. i § 14 uchwały z [...] grudnia 2015 r. Chybiony jest także zarzut dotyczący wadliwego uznania przez organy, że inwestycja określona została w planie zagospodarowania przestrzennego. Przeczy temu zarzutowi wypis z planu wraz z załącznikiem graficznym. Ponadto wskazać należy, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu i wskazania (wymienienia) określonych działek w planie. Otóż zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1) i pkt 10) ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015 r. poz. 199) - w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Takie wymogi spełnia plan i jego załącznik graficzny. Sformułowanie w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" nakazuje przyjąć, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo opisową. Również określony w art. 15 ust. 3 pkt. 4a ustawy o planowaniu wymóg zawarcia w planie miejscowym granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym odnosi się tylko do elementów fakultatywnych planu, a ponadto dotyczy jedynie ustalenia "granic terenów inwestycji celu publicznego", a nie precyzyjnego ich wyznaczenia w planie. Stąd w orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie rodzaju inwestycji, a nawet jej przebiegu, podkreślając jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. G. Matusik [w:] G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyroki NSA: z 23 października 2014 r., sygn. akt I OSK 537/13, z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17). Powyższe stanowisko Sąd w pełni podziela. Wobec tego zarzuty skargi dotyczące braku zgodności inwestycji z planem są niezasadne. Chybiony jest zarzut dotyczący braku określenia terminu zajęcia nieruchomości. Trafnie wskazał Wojewoda, że ustawodawca nie nakłada na organ, orzekający w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu (wyroki NSA: z 12 X 2016 r., sygn. akt I OSK 3159/15, z 29 IV 2020 r., sygn. akt I OSK 629/19, z 18 V 2020 r., sygn. akt I OSK 1656/19). Wobec tego ustalenie takiego terminu byłoby działaniem bez podstawy prawnej. Zważyć należy, że prawo własności i jego ochrona nie ma charakteru bezwzględnego. Przepisy ustawy dopuszczają bowiem zarówno ograniczenie tego prawa, a nawet pozbawienie, w sytuacjach ściśle w nich określonych. Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn stwierdzić należy, że prawidłowo organy uznały, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. Nie nastąpiło więc ich naruszenie. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organy zebrały niezbędny materiał dowodowy, dokonały właściwej jego oceny, która nie nosi cech dowolności. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, rozpatrzyły cały materiał dowodowy konieczny do rozpoznania sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się wydając decyzje. Rozstrzygnięcia organów zostały też należycie uzasadnione, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Ze wszystkich powyższych przyczyn Sąd, z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.