II SA/Gl 938/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podziału nieruchomości oddala skargę. Burmistrz W. decyzją z dnia[...] nr[...] , zatwierdził podział nieruchomości położonej w obrębie [...], Gmina[...] , składającej się z działki nr 1 o pow. 0,2833 ha, stanowiącej własność G. K. Stwierdził jednocześnie, że działka nr 2 o pow. 0,0127 ha, wydzielona pod poszerzenie drogi gminnej, przechodzi na własność Gminy [...] z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Odwołanie od ww. decyzji złożył G. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 604/18, uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku – Białej (dalej SKO) z dnia [...] znak: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez G.K. od decyzji Burmistrza Miasta[...] zatwierdzającej podział nieruchomości. Sąd wskazał, że Kolegium przedwcześnie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienie odwołania na podstawie art. 134 k.p.a., bowiem nie wyjaśniło wcześniej (przed wydaniem zaskarżonego postanowienia) okoliczności mającej zasadnicze znaczenie dla załatwienia sprawy, tj. kwestii ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wprawdzie strona nie złożyła wyraźnego wniosku o przywrócenie terminu, jednak zdaniem Sądu taki wniosek może mieć charakter dorozumiany, za czym przemawia w szczególności zasada zaufania. SKO postanowieniem z dnia [...] znak [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podano m. in., że decyzja organu I instancji została doręczona w dniu 23 marca 2018 r. Skarżący swoje odwołanie sporządził w dniu 25 kwietnia 2018 r. i złożył je w Urzędzie Gminy [...] w dniu 24 kwietnia 2018 r. (błędna data napisania pisma lub data złożenia pisma). Odwołanie skarżący winien wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, czyli do dnia 6 kwietnia 2018 roku. Tymczasem skarżący odwołanie napisał już po upływie wymaganego terminu i złożył je dopiero w dniu 24 kwietnia 2018 r. Kolegium postanowieniem z dnia 13 maja 2019 r. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie złożył przez pełnomocnika G. K., zaskarżając je w całości. Zarzucił: 1) obrazę art. 58 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację, polegającą na niesłusznym założeniu, iż Skarżący nie spełnił kumulatywnie wszelkich przesłanek niezbędnych do przywrócenia uchybionego terminu; 2) obrazę art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych wskazywanych przez Skarżącego, brak uznania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej z naruszeniem zasady praworządności, czego efektem było wydanie decyzji naruszającej słuszny interes obywatela. Odnosząc się do powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu podano m. in., że skarżący po upływie początkowego, najtrudniejszego dla niego okresu po doznaniu urazu, gdy tylko stan zdrowia na to pozwolił, sporządził i złożył odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta [...] w dniu 24 kwietnia 2018 r. Jednocześnie Skarżący zaznacza, iż jego niezdolność do pracy, a zarazem znaczne ograniczenie ruchowe nie zakończyły się do chwili obecnej. Została również wypełniona przesłanka dotycząca uprawdopodobnienia, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Mandanta. Wykazał on, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było spowodowane koniecznością podjęcia intensywnego leczenia z powodu urazu, do jakiego doszło dnia 21 marca 2018 r. W dniach 22-28 marca 2018 r. Skarżący leczył się w Poradni Ortopedycznej. Okresy przebywania strony na zwolnieniu lekarskim od momentu doznania urazu udokumentowane zostały organowi w sposób dostateczny, potwierdzając, iż niezdolność Skarżącego miała charakter nieprzerwany. Skarżący zaznaczył również, iż osobiście zajmuje się wszelkimi urzędowymi sprawami, co uniemożliwiało złożenie pisma poprzez pełnomocnika. Ból oraz dyskomfort, jaki po nastąpieniu urazu odczuwał skarżący miały znaczny wpływ na możliwość samodzielnego skonstruowania odwołania i dotrzymania określonego terminu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego, czy odwołujący się złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 § 1 i 2 k.p.a.), czy też z prośbą taką nie wystąpił. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu drugoinstancyjnym rozstrzygnięcia ostatecznego, takiego, które korzysta z ochrony trwałości. W świetle wskazanych wyżej reguł nie budzi wątpliwości, że skarga nie jest zasadna. Prawidłowo SKO ustaliło, że decyzja organu I instancji została doręczona w dniu 23 marca 2018 r. Skarżący swoje odwołanie sporządził w dniu 24 lub 25 kwietnia 2018 r. i złożył je w Urzędzie Gminy [...] (błędna data napisania pisma lub data złożenia pisma). Odwołanie skarżący winien wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, czyli do dnia 6 kwietnia 2018 roku. Tymczasem skarżący odwołanie napisał już po upływie wymaganego terminu i złożył je dopiero w dniu 24 kwietnia 2018 r. Kolegium postanowieniem z dnia [...] odmówiło przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Tut. Sąd w sprawie II SA/Gl 937/19 skargę oddalił. Skład orzekający Kolegium prawidłowo stwierdził, że sprawa nie może zostać rozpatrzona merytorycznie ze względu na wniesienie odwołania po upływie czternastodniowego terminu. Skarżący winien był dochować należytej staranności, by odwołanie wnieść w terminie. Został pouczony o prawie, terminie i sposobie, jak to uczynić. Przepisy k.p.a. zastosowano prawidłowo i odnoszą się one do każdego w tym samym stopniu. Nie może tu być mowy o dyskryminacji skarżącego. W tym kontekście także samo uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości i nie może być przyczyną uwzględnienia skargi. Nie doszło zatem do naruszenia art. 6, 7, 7a, 8, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1, 129 §2 k.p.a. i art. 134 k.p.a., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.