II SA/Gl 938/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 22 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 20 listopada 2020 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 20 listopada 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta C. po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu o powierzchni 2346 m2 obejmującego działki o nr ewid. 1., 2, 3 i 4 obręb [...], położonego w C. przy ul. [...] dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku hotelu z przeznaczeniem parteru planowanej rozbudowy na inne usług oraz realizację urządzeń infrastruktury technicznej niezbędnych dla funkcjonowania powyższego obiektu oraz pozostałych elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w jego granicach. Jako podstawę prawną decyzji Prezydent wskazał art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej w skrócie "u.p.z.p."). Linię zabudowy wyznaczono zgodnie z załącznikiem nr 1. Ustalono także w zakresie zagospodarowania terenu: - wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji do 41,3 % z uwzględnieniem obiektów istniejących, - wielkość powierzchni biologicznie czynnej - min. 15%; W zakresie kształtowania zabudowy, parametry dla planowanej rozbudowy ustalono natomiast: - szerokość elewacji frontowych do 22 m., - wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych mierzona od poziomu terenu do gzymsu lub okapu - do 11 m ale nie więcej niż wysokość elewacji frotowej, - geometrię dachów – dach dwu wielospadowy o nachyleniu 30 stopni, kalenicy równoległej do frontu terenu inwestycji i wysokości do 16 m. ale nie więcej niż wysokość kalenicy istniejącego budynku frontowego, - forma architektoniczna planowanej rozbudowy oraz materiały wykończenia zewnętrznego powinny nawiązywać do istniejącego budynku frontowego W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że działki objęte wnioskiem inwestora położone są na terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a Rada Miasta nie podjęła dla tego terenu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Organ I instancji wskazał na przeprowadzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu w zakresie spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Obszar analizy wyznaczano w odległości około 150 m. od granic terenu objętego wnioskiem, jako trzykrotność jego frontu i na tym obszarze przeanalizowano funkcje zabudowy. Natomiast parametry zabudowy i zagospodarowania przeanalizowano na 10 zbudowanych posesjach wzdłuż ul. [...] oraz wzdłuż jej przedłużenia – tj. wzdłuż Al. [...]. Charakterystykę analizowanych posesji przedstawiono w tabeli, która znajduje się w aktach sprawy, a wyniki analizy w załączniku nr 2 do decyzji. Organ ustalił, że wnioskowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji na analizowanym obszarze oraz na terenie objętym wnioskiem. Linię zabudowy wyznaczyła linia już istniejąca (budynki są usytuowane od 0 do 45 i 55 metrów od granic pasów drogowych). Powierzchnia zabudowy wynosi od 9,2 do 100 %, średnio do 37,9 %, w zabudowie usługowej od 28,7 do 41,3 średnio około 32 %. Dachy są płaskie, dwuspadowe lub wielospadowe o nachyleniu do 30 %, o kierunkach kalenicy równoległych do ulicy, przy czym wysokość budynków od poziomu terenu do najwyższych punktów dachów wynosi od 3 do około 35 metrów. Teren posiada dostęp do drogi publicznej, a istniejące oraz projektowane uzbrojenie jest wystarczające. Organ wyjaśnił także, że linię zabudowy ustalił zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz.U. z 2003, nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej w skrócie "Rozporządzenie"). Natomiast powierzchnię zabudowy na postawie § 5 ust. 2 Rozporządzenia ustalił jako maksymalną wśród analizowanych posesji z zabudową usługową. Z kolei szerokość elewacji ustalono w oparciu o § 6 ust. 2 Rozporządzenia oraz zgodnie z wnioskiem – jako wartość tego parametru dla analizowanych budynków, która jednocześnie nie spowoduje zmiany szerokości budynku frontowego po rozbudowie ponad szerokość istniejących budynków w obszarze analizowanym. Wysokość górnej elewacji frontowej planowanej rozbudowy ustalono w oparciu o § 7 ust. 4 Rozporządzenia oraz zgodnie z wnioskiem i w nawiązaniu do budynku istniejącego jako wielkość z przedziału wartości tego parametru dla analizowanych budynków. Geometrię dachu ustalono w oparciu o § 8 Rozporządzenia zgodnie z wnioskiem i wynikami analizy. Przy ustalaniu zaś powierzchni biologicznie czynnej uwzględniono wnioskowaną funkcję oraz obecne zagospodarowanie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. C. (dalej zwany "stroną" lub "skarżącym") zarzucając naruszenie przepisów u.p.z.p. i Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię, a ponadto naruszenie przepisów k.p.a., również poprzez błędną wykładnię. Jednak zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 22 marca 2021 r. nr SKO.4103.193.2020 Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium przypomniało najpierw dotychczasowy przebieg postępowania, odnotowując, że z wnioskiem wystąpiła pierwotnie inna osoba, wskazując następujące parametry: - szerokość elewacji frontowych do 21,85 m., - wysokość 16 m., - liczba kondygnacji – 3 naziemne, - dach dwuspadowy lub wielospadowy z kierunkiem w kalenicy równoległym do granicy frontowej z przybliżonym kątem nachylenia około 20 %. Dalej Kolegium wskazało, że pismem z 31 sierpnia 2020 r. pierwotny wnioskodawca wniósł o przeniesienie postępowania na Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w C. W toku zaś postępowania o dopuszczenie do udziału wniosła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...]. Kolegium odnotowało także uzyskanie pozytywnej opinii z Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że odwołujący nie podał przepisów u.p.z.p., które zostałyby naruszone przez organ I instancji, co uniemożliwia organowi ustosunkowanie się do tak sformułowanego zarzutu. W kontekście zaś zarzutów dotyczących naruszenia Rozporządzenia Kolegium stwierdziło, że nie doszło do naruszenia jego przepisów. Wskazało przy tym, że wyjątkowo możliwe jest odstępstwo od wyznaczania parametrów zabudowy w oparciu o średnie wartości występujące w obszarze analizowanym lecz powinno być ono uzasadnione przekonującymi przesłankami zawartymi w sporządzonej w sprawie analizie urbanistyczno-architektonicznej. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji, w ocenie Kolegium, uzasadnił sposób ustalenia wymaganych parametrów. W skardze na powyższą decyzję Kolegium strona zarzuciła naruszenie § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust. 1 i 2, § 7 ust. 1-4, § 8 i § 9 Rozporządzenia oraz naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 w związku z ust. 5b i 5c oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 7, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. również polegające na błędnej wykładni. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła nieprawidłowe określenie wskaźnika wielkości zabudowy na poziomie 41,3 %, akcentując przy tym, że wskaźnik ten nie ma oparcia w wynikach analizy. Nieprawidłowo określono również wymogi dla elewacji frontowej poprzez brak wskazania jej dolnego przedziału. Doręczono skarżącemu ponadto załącznik do decyzji tożsamy z wcześniej wydaną decyzją organu I instancji z dnia 19 listopada 2020 r. nr [...]. W analizie zaś brak jest odniesienia do najbliższej zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] wraz ze schronem, a także usługowo-handlowych pawilonów i garaży. W postępowaniu zaś pominięto właścicieli mieszkań własnościowych w budynku przy ul. [...], pomimo, że inwestycja będzie na nich negatywnie oddziaływać. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko i argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329, t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie. Zgodnie z art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm. – dalej w skrócie jak dotychczas: "u.p.z.p.") zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy wskazane powyżej warunki faktycznie zostały spełnione, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości około 150 m. od granic terenu objętego wnioskiem inwestora jako 3-krotność frontu tego terenu, co uznać należało za zabieg prawidłowy. Wbrew zarzutom skargi, postępując w ten sposób organ nie naruszył § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. W granicach wyznaczonego w powyższy sposób obszaru organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowana terenu, o których mowa w art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyniki zaś tej analizy zostały zawarte w załączniku nr 2 do decyzji. Rolą sądu administracyjnego dokonującego kontroli decyzji ustalającej warunki zabudowy jest ocena, czy organ I instancji, a następnie Kolegium, wywiodły prawidłowe wnioski z przeprowadzonej analizy; innymi słowy, czy ustalone w decyzji warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy znajdują oparcie w wynikach analizy. Zaakcentować przy tym należy, że przenosząc wyciągnięte z analizy wnioski na treść poszczególnych postanowień zawartych w decyzji o warunkach zabudowy organ zobowiązany jest respektować wymagania wynikające ze wskazanych powyżej przepisów u.p.z.p., a także wydanego na podstawie delegacji ustawowej zwartej w art. 61 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprawdzenie zaś, czy wymagania te są przestrzegane jest kluczowym elementem oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W utrzymanej przez Kolegium decyzji organu I instancji, w pkt 2 a) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji został ustalony do 41,3 % z uwzględnieniem obiektów istniejących. W związku z takim wyznaczeniem wskaźnika odnotować należy, że sposób jego wyznaczenia został wskazany w § 5 Rozporządzenia. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu omawiany tutaj wskaźnik wyznacza się na podstawie średniej dla obszaru analizowanego. W analizie urbanistycznej ustalono zaś, że wskaźnik ten wynosi średnio około 37,9%, przy czym w zabudowie usługowej wskaźnik ten jest jeszcze niższy, gdyż wynosi średnio około 32,5 %. Wynika stąd, że wbrew treści § 5 ust. 1 Rozporządzenia wskaźnik powierzchni zabudowy został ustalony przez organ I instancji powyżej średniej. Zauważyć jednocześnie należy, że w § 5 ust. 2 Rozporządzenia dopuszczono wyznaczenie innego niż średnia, o której mowa w § 5 ust. 1 Rozporządzenia, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, zastrzegając jednak wyraźnie, że musi to wynikać z analizy urbanistycznej. Tymczasem w przeprowadzonej przez organ I instancji analizie urbanistycznej oprócz wskazania przywołanej powyżej wielkości średniej mowa jest wyłącznie o tym, że powierzchnia zabudowy usługowej wynosi od około 28,7 % do około 41,3 %. Można przypuszczać, że na tej ostatniej, maksymalnej wielkości oparł się organ I instancji. Jednak zdaniem Sądu to zdecydowanie za mało, aby stwierdzić, że wielkość wskaźnika zabudowy przyjęta przez organ I instancji w utrzymanej przez Kolegium decyzji "wynika z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a" u.p.z.p. Odejście od zasady określonej w § 5 ust. 1 Rozporządzenia należy traktować jako rozwiązanie wyjątkowe. Jakkolwiek prawodawca nie wskazał w § 5 ust. 2 konkretnych kryteriów stanowiących punkt odniesienia przy ustalaniu innej niż wskazana w ust. 5 ust. 1 wielkości powierzchni zabudowy, to jednak nie budzi wątpliwości Sądu, że chodzi tutaj o przedstawienie przekonującego wyjaśnienia, dlaczego zamiast średniej organ zastosował inną wielkość, w tym o wykazanie, że takie rozwiązanie spełnia wymogi zachowania ładu przestrzennego. Nie może być w tym zakresie mowy o dowolności i arbitralności lecz koniecznym jest sięgnięcie przez organ do rzeczowych i obiektywnych kryteriów ocen. Sąd w składzie orzekającym podziela i przyjmuje za własne prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, wedle którego konieczne jest merytoryczne i przekonujące powiązanie ustalonego wskaźnika z takimi funkcjami lub cechami zagospodarowania i zabudowy w obszarze analizowanym lub jego fragmencie, które uzasadniają odstępstwo od wartości średniej. Powiązanie to może polegać na wskazaniu określonych tendencji w zakresie dominującej lub uzupełniającej funkcji lub cech, wskaźników i parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym lub w jego fragmencie, które pozostają w związku z proponowaną wartością danego wskaźnika. Treść uzasadnienia powyższego odstępstwa musi być ponadto na tyle szczegółowa, aby możliwe stało się skontrolowanie, czy wartość wskaźnika odbiegająca od wartości średniej, będzie powodować zachowanie ładu przestrzenno-urbanistycznego w obszarze analizowanym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 1515/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Poznaniu z 20 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Po 202/19, w Krakowie z 14 listopada 2017 r., sygn. II SA/Kr 889/17, w Gliwicach z 30 listopada 2021 r., sygn. II SA/Gl 803/21). W realiach rozpoznawanej sprawy nie wystarczało zatem wskazanie, że organ oparł się na maksymalnym wskaźniku zabudowy usługowej występującej w obszarze analizowanym, skoro w ogóle nie wyjaśnił dlaczego to zrobił i nie przestawił jakichkolwiek argumentów przemawiających za tym, że rozwiązanie to spełnia wymogi zachowaniu ładu przestrzennego. W istocie nie wiadomo nawet dlaczego organ nie zastosował tutaj średniej wielkości tego wskaźnika, a zatem rozwiązania zgodnego z § 5 ust. 1 Rozporządzenia. Ponadto zaakcentować należy, że omawianego tutaj wskaźnika organ I instancji nie odniósł w żaden sposób do wniosku inwestora. W konsekwencji nie wiadomo, czy w zakresie dotyczącym ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy utrzymana przez Kolegium decyzja organu I instancji uwzględnia wniosek inwestora, czy też w istocie orzeka ponad żądanie wniosku. Wyjaśnienie tej kwestii jest o tyle ważne, że w obowiązującym stanie prawnym wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ustalającej te warunki ponad żądanie inwestora jest w istocie działaniem z urzędu, co uznać należy za niedopuszczalne. Przestawione dotychczas nieprawidłowości nie zostały w ogóle zauważone przez Kolegium i to pomimo, że w odwołaniu podniesiono zarzuty dotyczące m.in. omawianego tutaj wskaźnika wielkości zabudowy. Ponadto Kolegium ograniczyło się jedynie do stwierdzenia o zgodności decyzji organu I instancji z przepisami Rozporządzenia. Dostrzegło przy tym wyjątkowy charakter odstępstwa od reguły wynikającej z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia. Jednak równocześnie błędnie przyjęło, że organ I instancji we właściwy sposób uzasadnił sposób ustalenia parametrów zabudowy. Mając na względzie przedstawione dotychczas rozważania za uzasadniony należało zarzut skargi, dotyczący naruszenia § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. Jednocześnie Sąd nie podziela pozostałych zarzutów skargi, w tym dotyczących naruszenia innych przepisów tego Rozporządzenia. Wbrew zarzutom skargi nie było błędem wskazanie szerokość elewacji frontowej jedynie poprzez podanie maksymalnej wielkości tego parametru, gdyż wniosek inwestora dotyczył działki już zabudowanej budynkiem o podanej we wniosku szerokość elewacji. Skoro zaś wniosek dotyczy rozbudowy, a nie rozbiórki istniejącej zabudowy to nie sposób zakładać, że szerokość tej elewacji ulegnie zmniejszeniu w stosunku do stanu istniejącego przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Ponadto w ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo zastosował § 7 i 8 Rozporządzenia. W zakresie zaś niedotyczącym wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy nie doszło do naruszenia § 9 tego rozporządzenia. Wbrew zarzutom skargi z załącznika nr 1 do decyzji wynika, że wskazane w skardze budynki objęte zostały analizą urbanistyczną. Mylne jest przy tym zapatrywanie skarżącego, że skoro wskazane przez niego budynki znajdują się w najbliższym sąsiedztwie terenu objętego kontrolowaną obecnie decyzją, to niejako już z samej zasady powinny one w większym stopniu niż inne budynki znajdujące się w obszarze analizowanym wpływać na parametry zabudowy ustalane w decyzji o warunkach zabudowy. Nie można było również podzielić zarzutu dotyczącego pominięcia właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...]. Przywołane w skardze w tym zakresie orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą innych stanów faktycznych. W związku zaś z uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na znaczeniu traci zarzut dotyczący doręczenia skarżącemu nieprawidłowego załącznika, przy czym doręczając kolejną decyzję organ powinien zadbać również o to, aby doręczyć prawidłowe załączniki do decyzji. Przedstawione wyżej wywody prowadzą do wniosku, że oprócz wskazanego powyżej naruszenia § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań Sądu, w tym w pierwszej kolejności zwróci się do inwestora o sprecyzowanie wniosku w zakresie dotyczącym wnioskowanego wskaźnika wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji z uwzględnieniem obiektów istniejących. Powołane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.